Στοὺς σημιτοφύλακες φαντάζει ἀδιανόητο κάποιος νὰ μὴν παραδίδει τὰ ὅπλα, νὰ μὴν προσκυνᾷ τὸν ἐχθρό, νὰ μὴν ξευτιλίζεται, νὰ παραμένῃ ἀήττητος ἀκόμα κι ὅταν ἡττηθῇ ἡ πατρίδα του.
Εἶπε ὁ σημιτόφρων καὶ συνάμα κουλίστας ὑπουργὸς Δικαιοσύνης Γιῶργος Φλωρίδης (τὴν Δευτέρα 27 Ἰουλίου) στὴ Βουλὴ ἀπευθυνόμενος στὴ Ζωὴ Κωνσταντοπούλου: «Θυμίζετε κάποιους στρατιῶτες Γιαπωνέζους, οἱ ὁποῖοι πολεμοῦσαν στὸν Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο σὲ κάτι νησιὰ ἐκεῖ στὸν Εἰρηνικό. Ὁ πόλεμος εἶχε τελειώσει, ἀλλὰ αὐτοὶ πιστεύοντας ὅτι ὁ πόλεμος συνεχίζεται, παρέμειναν ἐκεῖ στὰ νησιά. Τοὺς βρῆκαν εἴκοσι χρόνια μετά».
Ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἔγινε βουλευτὴς τὸ 1996, μὲ τὸ ΠΑΣΟΚ ποὺ ἤδη εἶχε προλάβει νὰ διαπράξῃ τὸ ὄνειδος τῶν Ἱμίων, νόμιζε ὅτι μὲ αὐτὸ τὸν παραλληλισμὸ μὲ τοὺς… Γιαπωνέζους μείωνε τὴ Ζωὴ Κωνσταντοπούλου. Δὲν ἤξερε πόσο τιμητικὸ γιὰ ἐκείνην ἦταν τὸ σχόλιο. Τὴν τιμή, φυσικά, τὴν κατάλαβαν μόνο οἱ ἄνθρωποι ποὺ ντράπηκαν μὲ τὰ Ἴμια καὶ τὴν προδοσία τοῦ Ὀτσαλὰν καὶ ἀσφυκτιοῦσαν ἀπὸ τὴν ἀποφορὰ τοῦ σημιτικοῦ καθεστῶτος. Οἱ λοιποὶ σίγουρα νόμισαν ὅτι εἶναι μειωτικὸς ὁ παραλληλισμός.
Αὐτοί, λοιπόν, οἱ Ἰάπωνες στρατιῶτες καὶ ἀξιωματικοὶ ποὺ παρέμειναν ἐπὶ χρόνια «σὲ κάτι νησιὰ ἐκεῖ στὸν Εἰρηνικό» καὶ ἀρνήθηκαν νὰ παραδοθοῦν, συνεχίζοντας νὰ τηροῦν καὶ νὰ τιμοῦν τὸν ὅρκο τους στὸν αὐτοκράτορα καὶ τὴν πατρίδα δὲν ἦταν πασοκτζῆδες. Δὲν εὐχαρίστησαν τοὺς Ἀμερικανοὺς γιὰ τὴν εὐκαιρία ποὺ τοὺς δόθηκε νὰ ὑποστείλουν τὴν σημαία τους ἀπὸ ἐθνικὸ ἔδαφος. Οἱ Ἰάπωνες ποὺ παρέμειναν ἐπὶ χρόνια «σὲ κάτι νησιὰ ἐκεῖ στὸν Εἰρηνικό» ἐπέλεξαν νὰ πολεμήσουν τὸν ἐχθρὸ χωρὶς καμία κάλυψη, χωρὶς ἐνισχύσεις, χωρὶς τροφὴ καὶ στέγη, κρυπτόμενοι στὴ ζούγκλα.
Κορυφαία περίπτωση τέτοιου πολεμιστῆ ὁ Χιρόο Ὀνόντα (1922 – 2014). Ἦταν ἀξιωματικὸς πληροφοριῶν τοῦ ἰαπωνικοῦ στρατοῦ, ὁ ὁποῖος στάλθηκε τὸ 1944 στὸ νησὶ Λουμπὰνγκ τῶν Φιλιππίνων. Πρὶν ἀποχωρήσῃ, ἔλαβε ἐντολὴ νὰ συνεχίσῃ τὴν ἀντίσταση καὶ νὰ μὴν παραδοθῇ ποτέ, ἐκτὸς ἂν λάμβανε διαταγὴ ἀπὸ ἀνώτερό του. Ὅταν ὁ Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος ἔληξε τὸ 1945, οἱ Σύμμαχοι ἔριξαν φυλλάδια ποὺ ἀνακοίνωναν τὴν παράδοση τῆς Ἰαπωνίας. Ὁ Ὀνόντα πίστεψε ὅτι ἐπρόκειτο γιὰ προπαγάνδα καὶ συνέχισε νὰ ζῇ κρυμμένος στὴ ζούγκλα μαζὶ μὲ λίγους συντρόφους του. Γιὰ σχεδὸν τριάντα χρόνια ἐπιβίωνε κυνηγώντας, κλέβοντας τρόφιμα καὶ πραγματοποιώντας ἐπιθέσεις, θεωρώντας ὅτι ὁ πόλεμος συνεχιζόταν. Καὶ συνεχιζόταν, τουλάχιστον ὁ δικός του.
Μὲ τὸν καιρὸ οἱ σύντροφοί του σκοτώθηκαν ἢ παραδόθηκαν, ὅμως ἐκεῖνος παρέμεινε...
μόνος. Ἄνθρωπος ἀπὸ πέτρα ποὺ σκαλίστηκε ἅπαξ, ἀπὸ τὸ καθῆκον καὶ τὸν ὅρκο στὸν αὐτοκράτορα κι ἀπὸ τότε ἔμεινε ἄθικτη, ἀπείραχτη. Τὸ 1974 ἕνας Ἰάπωνας ταξιδιώτης ἐντόπισε τὸν Ὀνόντα κι ἐνημέρωσε τὶς ἀρχές. Ἐκεῖνος δέχθηκε νὰ παραδοθῇ μόνο ὅταν ἔφτασε στὸ νησὶ o ταγματάρχης Γιοσίμι Ταμιγκούτσι, ὁ ἄνθρωπος ποὺ τοῦ εἶχε δώσει τὶς τελευταῖες ἐντολές. Ὅταν ἡ ἰαπωνικὴ κυβέρνηση ἐντόπισε τὸν Ταμιγκούτσι (ποὺ στὸ μεταξὺ εἶχε γίνει βιβλιοπώλης) τοῦ ζήτησε νὰ πάει στὶς Φιλιππῖνες γιὰ νὰ δώσῃ ἐπίσημη διαταγὴ στὸν Ὀνόντα νὰ καταθέσῃ τὰ ὅπλα. Αὐτὸ καὶ ἔγινε. Ἐπιστρέφοντας ὁ Ὀνόντα στὴν Ἰαπωνία προκάλεσε παγκόσμιο ἐνδιαφέρον, καθὼς ἡ ἱστορία τοῦ θεωρήθηκε μοναδικὸ παράδειγμα ἀπόλυτης πειθαρχίας, πίστης στὸ καθῆκον καὶ ἄρνησης συμβιβασμοῦ μὲ τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ πόλεμος εἶχε τελειώσει.Ὁ Ὀνόντα συγκίνησε πολλούς, εἰδικὰ νέους ἀνθρώπους, ἀκόμα καὶ στὴν Ἑλλάδα. Ὅταν ἡ κρατικὴ τηλεόραση (κάπου στὶς ἀρχὲς τῆς δεκαετίας τοῦ ’80) εἶχε ἀναφερθεῖ στὴν περίπτωσή του ἦταν πολλοὶ οἱ μαθητὲς καὶ οἱ φοιτητὲς ποὺ ἄρχισαν νὰ διαβάζουν βιβλία γιὰ τὴν Ἰαπωνία, γιὰ τοὺς σαμουράι, γιὰ τὸν κώδικα μπουσίντο, γιὰ ὁτιδήποτε σχετιζόταν μὲ τὴν χώρα ποὺ γέννησε τέτοιες προσωπικότητες.
ΥΓ: Τὸ γεγονὸς ὅτι ὑπάρχει θαυμασμὸς καὶ ἀγάπη γιὰ τὴν Ἰαπωνία δὲν σημαίνει ὅτι ὑπάρχει λήθη γιὰ τὴν σφαγὴ τῆς Νανκὶνγκ, ποὺ διέπραξαν οἱ Ἰάπωνες σὲ βάρος τῶν Κινέζων τὸ 1937 ἢ ὅτι δὲν ὑπάρχει θαυμασμὸς καὶ ἀγάπη γιὰ τὴν Κίνα ποὺ ὑπέστη αὐτὴ τὴν ἀνθρωποσφαγή. Ἀμφοῖν γὰρ ὄντοιν φίλοιν ὅσιον προτιμᾶν τὴν ἀλήθειαν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου