Οἱ πυθαγόρειοι ἀπέφευγαν ὄστρακα καί θαλασσινά

Ἀνθυγιεινό φεστιβάλ οἱ καθαροδευτεριάτικες γουρουνιές μέ τά θαλασσινά, τα μαλάκια καί τά τά ὄστρακα. Οἱ πυθαγόρειοι ἀπέφευγαν ἀρκετές τροφές ἀλλά μαλάκια καί θαλασσινά ἦταν ἀπολύτως ἀντενδεικνυόμενα γιά τούς ἀκροατές τοῦ ὁμακοείου. Στον Πορφύριο «Πυθαγόρου Βίος», (κ. 44) διαβάζουμε: ἀπέχεσθαι δὲ καὶ ἄλλων παρῄνει, οἷον μήτρας τε καὶ τριγλίδος καὶ

Ἐριστικoί ἄνθρωποι: Ἐθελοντές δυστυχισμένοι

«Τό χρυσό μῆλο τῆς Ἔριδος». Πίνακας τοῦ Φλαμανδοῦ ζωγράφου Jakob Jordaens.

«Θά γνωρίσεις ὅτι οἱ ἄνθρωποι ἔχουν οἰκειοθελεῖς συμφορές, οἱ ταλαίπωροι, πού δέν βλέπουν οὔτε ἀκοῦν τά καλά πού εἶναι κοντά τούς· λίγοι ἀντιλαμβάνονται τήν ἀπαλλαγή ἀπό τά κακά. Τέτοια μοίρα βλάπτει τό μυαλό τους· σάν κύλινδροι σύρονται κάθε φορά καί σ' ἄλλα, ἔχοντας ἄπειρες συμφορές. Γιατί ὀλέθρια συνοδοιπόρος τους εἶναι ἡ ἔμφυτη Ἔριδα καί τούς βλάπτει χωρίς νά τό καταλαβαίνουν· αὐτή δέν πρέπει νά τήν προάγουμε ἀλλά νά ὑποχωροῦμε καί νά φεύγουμε».

Ἱεροκλέους «Ἅπαντα - Ὑπόμνημα εἰς τά Πυθαγορικά Χρυσά Ἔπη - Περί προνοίας», ἐκδόσεις Κάκτος, Ἀθήνα 2010, σελ. 277

Μόλις διαβάσαμε τή συνταγή τῆς δυστυχίας. Οἱ συμφορές σου νά εἶναι οἰκειοθελεῖς ἀλλά νά θεωρεῖς ὅτι... προέκυψαν κόντρα στή βούλησή σου. Νά μή βλέπεις ὅσα καλά ἔχει τοποθετήσει τό Ἀγαθόν δίπλα σου, νά ἔχεις συνεπιβάτη στό ὄχημα τοῦ βίου σου τήν Ἔριδα καί ἡ συμπεριφορά σου νά θυμίζει κύλινδρο, πού κατρακυλάει ἀπό τήν μία κατάσταση στήν ἄλλη, ἀνεξέλεγκτα, δίχως νά ἀκολουθεῖ μία συγκεκριμένη πορεία μέ προορισμό τήν ἀρετή. Σημειωτέον, ἡ ἀρετή δέν εἶναι ἁπλή προϋπόθεση εὐδαιμονίας, ὄλβου, γαλήνης καί εὐτυχίας. Ταυτίζεται μέ αὐτά. Ἡ ἀπομάκρυνση τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τήν ἀρετή συνεπάγεται ἀκαριαία πτώση στό «λιβάδι τῆς Ἀπάτης μέσα στό σκοτάδι», ὅπως ἀναφέρει χαρακτηριστικά τή χθόνια ζωή ὁ Ἐμπεδοκλής ὁ Πυθαγόρειος.

Πόσοι οἰκεῖοι μας ἤ ἁπλά γνωστοί ἀνταποκρίνονται στήν περιγραφή τοῦ κυλίνδρου πού σύρονται «κάθε φορά καί σέ ἄλλα», δίχως νά ἔχουν μία συνέπεια σέ λόγους καί ἔργα καί χωρίς νά ἔχουν χαράξει οἱ ἴδιοι τή ρότα τους; Πόσες φορές ἔχει ταλαιπωρηθεῖ τό κοινωνικό σύνολο, οἰκογένειες ἤ μεμονωμένα πρόσωπα, ἀπό ἀνθρώπους πού βαδίζουν ἔχοντας ὡς «λυγρά συνοπαδό» (ὀλέθρια συνοδοιπόρος) τήν Ἔριδα;

Εἶναι συχνό τό φαινόμενο νά ἐμφανίζεται στή δημόσια σφαίρα κάποιος

Ἦθος καί ἀνηθικότητα εἶναι μεταδοτικά

Ἀττικός ἐρυθρόμορφος κύλικας (χρονολογείται γύρω στό 485-480 π.Χ.). Παρουσιάζει σκηνές ἀπό ἀθηναϊκό σχολεῖο τοῦ 5ου αἰώνα π.Χ., ἀποδίδεται στόν ἀγγειογράφο Δούρη καί ἐκτίθεται στό Ἀρχαιολογικό Μουσεῖο τοῦ Βερολίνου.

«Πρέπει, γενικά, νά ἐμποδίζουμε τά παιδιά ἀπό τό νά συναναστρέφονται φαύλους ἀνθρώπους, δεδομένου ὅτι παίρνουν κάποιο μέρος τῆς κακίας τους. Αὐτό τό παράγγελμα δίνει ὁ Πυθαγόρας μέ τίς αἰνιγματώδεις φράσεις του, τίς ὁποῖες θά παραθέσω καί θά ἐξηγήσω· αὐτές, ἄλλωστε, ἔχουν σημαντική συμβολή ὅσον ἀφορᾶ τήν ἀπόκτηση τῆς ἀρετῆς. Γιά παράδειγμα:“Μήν δοκιμάσεις μελανούρια”, πού σημαίνει μή συναναστρέφεσαι μαύρους στήν ψυχή, γιά τόν κακό τους χαρακτήρα.

“Μήν περνᾶς πάνω ἀπό τόν ζυγό”, πού σημαίνει ὅτι πρέπει νά σέβεσαι ἰδιαίτερα τή δικαιοσύνη καί νά μήν τήν παραβαίνεις.“Μήν κάθεσαι πάνω σέ χοίνικα”, δηλαδή νά ἀποφεύγεις τήν

Τί ἔλεγε ὁ Πυθαγόρας γιά τά ζῶα καί τόν σεβασμό σέ αὐτά

«Ὁ  Ἄργος ἀναγνωρίζει τον Ὀδυσσέα». Ἔργο του Ὁλλανδοῦ ζωγράφου TheodorvanThulden (1606–1669).

«Μὲ αὐτὸ τον τρόπο ἔζησε καὶ ἐκεῖνος, ἀποφεύγοντας νὰ τρέφεται μὲ ζῶα καὶ προσκυνώντας ἀναίμακτους βωμούς, προσπαθώντας νὰ ἀποτρέψει καὶ τους ἄλλους ἀπὸ τὸν φόνο συγγενικῶν μὲ μας ζώων καὶ σωφρονίζοντας μᾶλλον τὰ ἄγρια ζῶα καὶ ἡμερώνοντάς τα μὲ λόγια καὶ ἔργα, χωρὶς νὰ τα βλάπτει μὲ τιμωρίες. Ἐπίσης διέταξε τοὺς πολιτικοὺς ποὺ ἔγραφαν τους νόμους νὰ ἀπέχουν ἀπὸ τα ἔμψυχα, ἐπειδὴ αὐτοὶ ποὺ θέλουν νὰ ἐφαρμόζουν το δίκαιο μέχρις ἐσχάτων δὲν θὰ ἔπρεπε βέβαια νὰ ἀδικοῦν τὰ συγγενικὰ ζῶα. Διότι, πὼς θὰ μποροῦσαν νὰ πείσουν τους ἄλλους πὼς εἶναι δίκαιοι, ἂν οἱ ἴδιοι ἦταν κυριευμένοι ἀπὸ πλεονεξία;»

Ἰαμβλίχου «Περὶ του Πυθαγορείου Βίου», Προσωκρατικοί, Πέμπτος τόμος, ἐκδόσεις Κάκτος, σελ. 186-187

Τὸ αἷμα φέρνει αἷμα σὲ κάθε περίπτωση. Εἴτε εἶναι ἀνθρώπινο εἴτε ζώου, ὁ φόνος εἶναι φόνος. Ὁ πανεπιστήμονας καὶ φιλόσοφος Πυθαγόρας (570 π.Χ. - 495 π.Χ.) δὲν ἀντιμετώπιζε «ἐργαλειακὰ» το ζωικὸ βασίλειο. Δὲν θεωροῦσε ὅτι τὰ ζῶα εἶναι ἔνσαρκες μηχανές, σχεδιασμένες γιὰ νὰ ὑπηρετοῦν τὶς ἀνθρώπινες ἀνάγκες. Ἡ ἀντίληψὴ του γιὰ τη φύση καὶ τὸν κόσμο δὲν

Ἡ τιμωρία τῶν ὀπαδῶν τῶν ἀθέων

Xάλκινο ἄγαλμα τοῦ Διός, ποὺ βρέθηκε κοντὰ στὸ ἀκρωτήριο Ἀρτεμίσιο, στὴ βόρεια Eύβοια. Χρονολογεῖται γύρω στὸ 460 π.X. καὶ ἐκτίθεται στὸ Ἐθνικὸ Ἀρχαιολογικὸ Μουσεῖο.

«Γιατὶ εἶναι γελοῖο αὐτὸ ποῦ κάνουν οἱ ἄνθρωποι, νὰ ἀναζητοῦν τὸ καλὸ ἀπὸ κάπου ἀλλοῦ καὶ ὄχι ἀπὸ τοὺς θεούς, καὶ μοιάζει σὰν κάποιος ἀπὸ τοὺς πολῖτες μίας βασιλευομένης χώρας νὰ ὑπηρετεῖ κάποιον ἀξιωματοῦχο καὶ νὰ παραμελεῖ αὐτὸν τὸν ἄρχοντα όλων˙ κάτι τέτοιο θεωρεῖται πὼς κάνουν καὶ οἱ ἄνθρωποι. Ἀφοῦ, δηλαδή, ὑπάρχει θεὸς καὶ εἶναι κυρίαρχος τῶν πάντων, εἶναι γενικὰ παραδεκτὸ ὅτι πρέπει ἀπὸ τὸν κύριο νὰ ζητάει κανεὶς τὸ καλό∙ γιατὶ ὅλοι δίνουν τὰ ἀγαθὰ σὲ αὐτοὺς τοὺς ὁποίους ἀγαποῦν καὶ τοὺς εἶναι εὐχάριστοι, καὶ τὰ ἀντίθετα σὲ ὅσους εἶναι ἀντίθετοι».
Ἰάμβλιχος «Περὶ τοῦ Πυθαγορικοὺ Βίου», ἀπὸ τὸν δεύτερο περὶ Πυθαγόρα τόμο τῶν ἐκδόσεων Κάκτος, σελ. 165.

Ὁ ἀρχαῖος ἑλληνικὸς πολιτισμὸς ἦταν ἀρχιτεκτονημένος πάνω στὸ μοτίβο τοῦ ἔνθεου βίου. Ὅσοι ἔρχονται στὸν τόπο μας γιὰ νὰ θαυμάσουν τὰ ὑλικὰ ποιήματα τῶν καλλιτεχνῶν καὶ τῶν μαστόρων τῶν ἁρμονικῶν κτισμάτων μᾶς ἀναγκαστικὰ στρέφουν τὸ βλέμμα σὲ ναούς, κτερίσματα, ἀνάγλυφα, σκεύη καὶ ἀγάλματα μὲ μορφὲς θεῶν, νυμφῶν, Μουσῶν, ἡμιθέων καὶ

Η τελευταία συνέντευξη του Ιπποκράτη Δάκογλου

«Η ζωή συνεχίζεται σε άλλο επίπεδο. Δεν χανόμαστε»

Με τον συντάκτη της «δημοκρατίας» Παναγιώτη Λιάκο κατά τη διάρκεια της συνέντευξης του 2014.

Εως τη Δευτέρα 4 Ιανουαρίου ζούσε, στοχαζόταν, αστειευόταν και δημιουργούσε ανάμεσά μας ο Ιπποκράτης Δάκογλου. Μια αινιγματική, εμβληματική φυσιογνωμία, που αφιέρωσε τα περισσότερα από τα σχεδόν 102 έτη του ενάρετου βίου του στη μελέτη του Πυθαγόρα, του αρχαίου Ελληνα φιλοσόφου, μύστη, πανεπιστήμονα, υπηρέτη των αριθμών.

Πριν από λίγες ημέρες, αυτός ο χαρισματικός μελετητής των αρρήτων μυστηρίων του έθνους μας έφυγε από τον κόσμο των θνητών, της φθοράς, για να ενωθεί με το φως, το οποίο καθοδηγούσε τα βήματά του. Το μοιραίο τον συνάντησε τη Δευτέρα 4/1/2016 στο Νοσοκομείο «Γεώργιος Γεννηματάς», έπειτα από σύντομη περίοδο νοσηλείας. Μέχρι τέλους διατήρησε την πνευματική διαύγειά του, την αισιοδοξία και το χιούμορ του, και καλοδεχόταν οποιονδήποτε από τους πάμπολλους θαυμαστές του έργου του τον επισκεπτόταν.
Λίγο προτού πεθάνει είχε κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Νέα Θέσις το κύκνειο άσμα του «Δίδυμοι Πρώτοι Αριθμοί - Μαθηματικοί Νόμοι παραγωγής Δίδυμων Πρώτων Αριθμών», ενώ το προηγούμενο βιβλίο που έφερε την υπογραφή του ήταν η «Μαθηματική Απόδειξη και Γενίκευση των Εικασιών του Christian Goldbach», ένα μαθηματικό μυστήριο που προβληματίζει την κοινότητα των μαθηματικών από το 1742.

Ο αξέχαστος Ιπποκράτης Δάκογλου έχει κατακτήσει

Στην ουράνια Ελλάδα

Η τελευταία συνέντευξη, που μου παραχώρησε κατά τη διάρκεια της νοσηλείας του στο νοσοκομείο Γεννηματά θα δημοσιευτεί αύριο στην «κυριακάτικη δημοκρατία»

Ο Ιπποκράτης Δάκογλου, έχοντας συμπληρώσει 100 έτη ενάρετου και φιλοσοφημένου βίου καλού καγαθού Ελληνος, δεν βρίσκεται πλέον ανάμεσα στους θνητούς


Οι αναγνώστες της «δημοκρατίας» γνώρισαν τον γνωστότερο-άγνωστο επιστήμονα του σύγχρονου Ελληνισμού, τον άνθρωπο που έσπασε τον μυστικό κώδικα του Πυθαγόρα από τη συνέντευξη που παραχώρησε στην εφημερίδα μας στις αρχές του προηγούμενου έτους. Ο Ιπποκράτης Δάκογλου, χωρίς να είναι συνθέτης ή τραγουδιστής, έχει μοιράσει τα τελευταία έτη 20.000 μουσικά CD με την «αρμονία των ουρανίων σφαιρών» - ένα έργο στο οποίο ακούγεται ο ήχος των μαθηματικών μηνυμάτων του Πυθαγόρα. Το δημιούργησε με τη βοήθεια του ιδρύματος του συνθέτη Ιάννη Ξενάκη. Ηταν πεπεισμένος (αλλά και πάμπολλοι ακροατές του CD) ότι η μουσική του Πυθαγόρα βοηθά τους ανθρώπους να ξεπεράσουν

Πως θα ψήφιζε ο Πυθαγόρας

Σάββατο μεσημέρι, Μοναστηράκι, υπό το φως της Ακροπόλεως. Κύμβαλα αλαλάζοντα, ήχοι δαιμονικοί, πολεμικοί, επιβάλλουν μια ηχητική δικτατορία αφρικανικού τύπου. Το ελληνόφωνο κράτος αδιαφορεί.  

«Παρόμοια, κάποια πράγματα δεν είναι στο χέρι του ανθρώπου να αποκτήσει, ενώ η απόκτηση μόρφωσης εξαρτάται από τη δική του προαίρεση και έτσι θα φανεί αργότερα ότι ρίχνεται στις πολιτικές υποθέσεις όχι από θρασύτητα αλλά από τη μόρφωσή του. Γιατί, βέβαια, στην αγωγή διαφέρουν οι άνθρωποι από τα θηρία, οι Έλληνες από τους βαρβάρους, οι ελεύθεροι από τους δούλους και οι φιλόσοφοι από τους τυχαίους ανθρώπους».
Ιάμβλιχος, «Περί του Πυθαγορείου Βίου», παρ. 44, εκδόσεις Κάκτος, σειρά Προσωκρατικοί, τόμος 5ος (Πυθαγόρας 2), σελ. 119

Ο Ιάμβλιχος (245 – 325 μ.Χ.) είναι μια από τις κορυφές της αξιοβάδιστης οροσειράς της νεοπλατωνικής φιλοσοφίας. Έγινε γνωστός στην ύστερη αρχαιότητα λόγω της βαθιάς και ουσιαστικής γνώσης του στον πυθαγορισμό και ειδικά το έργο από το οποίο ελήφθη το απόσπασμα στην αρχή του κειμένου, το «Περί του Πυθαγορείου Βίου» του χάρισε αναγνώριση και διατήρηση του ονόματός του στην επιφάνεια του φιλοσοφικού ωκεανού που περιβάλλει τον κόσμο των ιδεών, περιγράφοντάς τον. Ο Ιάμβλιχος, από την Χαλκίδα της Συρίας, γόνος

Συνέντευξη με τον Ιπποκράτη Δάκογλου, τον άνθρωπο που «έσπασε» τον κώδικα του Πυθαγόρα

Ο Ιπποκράτης Δάκογλου είναι ένας από τους... γνωστότερους-άγνωστους επιστήμονες του σύγχρονου Ελληνισμού. Μπορεί να μην τον ξέρει το πανελλήνιο αλλά ήδη τον ευγνωμονούν τουλάχιστον 20.000 άνθρωποι που έχουν πάρει από εκείνον μουσικό CD με την «αρμονία των ουρανίων σφαιρών», στο οποίο ακούγεται ο ήχος των μαθηματικών μηνυμάτων του Πυθαγόρα! Αυτό το παράδοξο μουσικομαθηματικό έργο που έφερε σε πέρας ο κ. Δάκογλου με τη βοήθεια του ιδρύματος του συνθέτη Ιάννη Ξενάκη άλλαξε τη ζωή πολλών συνανθρώπων μας προς το καλύτερο, βοηθώντας τους να ξεπεράσουν από αϋπνίες μέχρι κατάθλιψη και άλλα, σημαντικά προβλήματα!
Ο κ. Δάκογλου είναι ένας αεικίνητος άνθρωπος, που έχει συμπληρώσει έναν αιώνα ζωής ανάμεσά μας, μελετώντας τον Πυθαγόρα και λύνοντας σύνθετα (και για πολλούς άλυτα) μαθηματικά προβλήματα, με την ευκολία και την άνεση ενός μικρού παιδιού που λύνει τα κορδόνια των παπουτσιών του. Ανήκει σ' αυτή την ειδική κατηγορία των Ελλήνων που