Οι Ποσειδωνιάτες Ελλάδος και κόσμου

«Την γλώσσα την ελληνική οι Ποσειδωνιάται

εξέχασαν τόσους αιώνας ανακατευμένοι

με Τυρρηνούς, και με Λατίνους, κι άλλους ξένους.

Το μόνο που τους έμενε προγονικό

ήταν μια ελληνική γιορτή, με τελετές ωραίες,

με λύρες και με αυλούς, με αγώνας και στεφάνους.

Κ' είχαν συνήθειο προς το τέλος της γιορτής

τα παλαιά τους έθιμα να διηγούνται,

και τα ελληνικά ονόματα να ξαναλένε,

που μόλις πια τα καταλάμβαναν ολίγοι.

Και πάντα μελαγχολικά τελείων' η γιορτή τους.

Γιατί θυμούνταν που κι αυτοί ήσαν Έλληνες -

Ιταλιώται έναν καιρό κι αυτοί·

και τώρα πώς εξέπεσαν, πώς έγιναν,

να ζουν και να ομιλούν βαρβαρικά

βγαλμένοι -ω συμφορά!-απ' τον Ελληνισμό».

Κωνσταντίνου Καβάφη, «Ποσειδωνιάται» (Από τα Κρυμμένα Ποιήματα 1877;-1923, Ικαρος 1993), από τον ιστότοπο kavafis.gr

Ο Αλεξανδρινός με αυτό το ποίημα μάλλον είχε στόχο να κεντρίσει τα αντανακλαστικά των συμπολιτών του, που αυτολησμονούνταν ως φορείς ενός εθνικού πολιτισμού και παρέδιδαν τους νόες τους στις θελξίμβροτες ωδές των σειρήνων του συγκρητισμού, ο οποίος ήταν σχεδόν αναπόφευκτος στην πάλαι ποτέ ακμάζουσα κοινότητα των Αιγυπτιωτών Ελλήνων. Μοιραία μεν η ύπαρξη του αλλότριου λέχους στην ελληνική κλίνη της Αιγύπτου, αλλά ο Καβάφης θεωρούσε ότι μπορούσε να περιοριστεί η έκταση του φαινομένου και το βάθος της επιρροής του. Αν ήταν βέβαιος ότι ήταν

Μια ελληνική ασύμμετρη απειλή

«Για την καινούργια Βουλή εγκαινιάζεται μια νέα εποχή, όπου δεν θα καθιερωθεί επ’ ουδενί λόγω το σταμάτημα των εργασιών της στις 12 η ώρα. Θα συνεχίζεται και μετά τις 12. Διότι το μέγα νομοθετικό έργο που έχει η Κυβέρνηση να πραγματοποιήσει δεν ημπορεί ποτέ να συζητηθεί και εγκριθεί από τη Βουλή, αν διαιωνίζεται η συζήτηση ενός νομοσχεδίου επί 3-4 συνεδριάσεις».
Μιχαήλ Σ. Στεφανίδης, βουλευτής ΠΑΣΟΚ – προεδρεύων Βουλής, 11 Ιανουαρίου 1982

Πότε εγκαινιάστηκε αυτή η «νέα εποχή» στο Κοινοβούλιο; Τι ήταν αυτό το τόσο επείγον που έπρεπε να... τελειώσει οπωσδήποτε, παρόλο που σήμαιναν μεσάνυχτα, οι βουλευτές είχαν κουραστεί και οι περισσότεροι βρίσκονταν ήδη υπ' ατμόν; Αυτό που έπρεπε να τελειώσει ήταν η ελληνική γλώσσα και ο ένσαρκος φορέας της, ο λαός. Εκείνη τη νύχτα η Βουλή εκτελούσε στα έξη μέτρα την γλωσσική συνέχειά μας και καθιέρωνε τη μονοτονική, απλουστευμένη, ισοπεδωμένη ορθογραφία και κατ' επέκτασιν μια σειρά από λογικές διαδικασίες και συνειρμούς, διαφορετικούς σε σχέση με τις συνήθεια χιλιετιών. Σαν να απέκτησε δικαιώματα πρόσβασης κάποιος στους υπολογιστές όλων των Ελλήνων και εγκατέστησε εξαιρετικά κατώτερο λογισμικό στην θέση ενός υπερεξελιγμένου που ήδη είχαν. Όλα παίζονταν και παίζονται εκεί. Στο λογισμικό των ανθρώπων. Το λειτουργικό σύστημα που