Τό μόνο πού μᾶς ἔλειπε

Ἀριστερά ὁ ΓΑΠ. Δεξιά ὁ Λάβκραφτ.

«Ἡ κόλαση εἶναι ἄδεια καί ὅλοι οἱ διάβολοι εἶναι ἐδῶ». 

Οὐίλιαμ Σαίξπηρ, «Τρικυμία», Πράξη 1η, 2η Σκηνή.

Δέν εἶν’ νεκρό, αὐτό πού μπορεῖ αἰώνια νά περιμένει. Με τό πέρασμα τῶν παράδοξων αἰώνων ἀκόμα καί ὁ θάνατος μπορεῖ νά πεθάνει». Αὐτή εἶναι μία ἀπό τίς ἱστορικότερες φράσεις πού παρήγαγε ὁ ἐξαίσιος νοῦς τοῦ Χάουαρντ Φίλιπς Λάβκραφτ (1890-1937), τοῦ Ἀμερικανοῦ συγγραφέα ὁ ὁποῖος ἔκανε ἀποδοχή κληρονομιᾶς τοῦ μεγαλειώδους, ὑποβλητικοῦ καί «ἀτμοσφαιρικοῦ» τρόμου τῶν ἱστοριῶν τοῦ Ἔντγκαρ Ἄλαν Πόου (σ.σ.: κακῶς τόν γράφουμε Πόε, ἡ προφορά εἶναι Πόου).

Ὁ Λάβκραφτ πῆρε τό λεπτοφυές, αἰθέριο καί μακάβριο στιλ τοῦ Πόου καί τό ἐξακόντισε σέ σφαῖρες ἐξωδιαστατικές, σέ σύμπαντα ἀπροσπέλαστα, ἐκτός τῶν νόμων τῆς

Ὁ Ἀμοντιλάδο καί τό ἀφορολόγητο

Στα ἀδιέξοδα τῆς καθημερινότητας ἡ Τέχνη μπορεῖ νά δώσει τίς δέουσες λύσεις. Ἐφοδιαστείτε μέ Τέχνη, τοῦβλα καί λίγο ἀσβέστη...

Ἔντγκαρ Ἄλαν Πόου. Μόνο αὐτός, ὁ πατριάρχης τοῦ γοτθικοῦ τρόμου καί γεννήτωρ τῶν «ἀστυνομικῶν» ἱστοριῶν, θά ἔγραφε κάτι ἀντάξιο τοῦ ἑλληνικοῦ φορολογικοῦ συστήματος.

Ὁ ἄνθρωπος εἶχε καί χιοῦμορ (μαύρο, κατράμι, ἀλλά ἐξαίσιο) καί φαντασία, καί ὑποδειγματικό τρόπο νά ἀναπτύσσει τίς ἱστορίες του. Οἱ χαρακτῆρες, οἱ πράξεις τους καί οἱ παραξενιές τῆς μοίρας ξεδιπλώνονταν τόσο ἁρμονικά καί ἀβίαστα στά λεπτοδουλεμένα κείμενά του ὥστε ἀναρωτιόσουν ἄν ὅλα ὅσα διάβαζες ἦταν

Εκτός του φυλαρχικού κομματικού βούρκου

Πρωταπριλιά του 2000. Συγκέντρωση του Κώστα Σημίτη στο Αγρίνιο.

«Τι έκανε ο Πόε τις ημέρες που θεωρούνται χαμένες στη Βαλτιμόρη; Η πιο κοινά αποδεκτή θεωρία είναι ότι χρησιμοποιήθηκε ως ‘υποχείριο’ για εκλογικούς σκοπούς, ότι μεταμφιεζόταν με τα ρούχα άλλων ώστε να μπορεί να ψηφίζει περισσότερο από μία φορά για έναν συγκεκριμένο υποψήφιο. Αυτοί οι ψεύτικοι ψηφοφόροι κρατούνταν σε ‘κλουβιά’ ή πανδοχεία όπου τους πότιζαν με αλκοόλ. Έγινε επίσης γνωστό ότι το όνομα ‘Ρέυνολντς’ που επαναλάμβανε ο Πόε στο τελευταίο του παραλήρημά ήταν το επώνυμο ενός από τους εκλογικούς αντιπροσώπους στην ταβέρνα του Ράιαν». 
Peter Ackroyd, «Πόε – μια σύντομη ζωή», εκδόσεις Πατάκη, σελ. 15-16

Ο Έντγκαρ Άλλαν Πόε έζησε λίγο ως άνθρωπος και θα ζει για πάντα ως συγγραφέας, αλλόκοσμος χαρτογράφος ονειρότοπων, λάτρης του ωραίου και υπηρέτης του θανάτου. Η κατανόησή του για τον ελληνικό και ρωμαϊκό κόσμο είχε τόσο βάθος όσο και η αγάπη του για όσα στο επιστητό έχουν ουσία. Αυτή η διαλεχτή προσωπικότητα βρέθηκε