Τό μόνο πού μᾶς ἔλειπε

Ἀριστερά ὁ ΓΑΠ. Δεξιά ὁ Λάβκραφτ.

«Ἡ κόλαση εἶναι ἄδεια καί ὅλοι οἱ διάβολοι εἶναι ἐδῶ». 

Οὐίλιαμ Σαίξπηρ, «Τρικυμία», Πράξη 1η, 2η Σκηνή.

Δέν εἶν’ νεκρό, αὐτό πού μπορεῖ αἰώνια νά περιμένει. Με τό πέρασμα τῶν παράδοξων αἰώνων ἀκόμα καί ὁ θάνατος μπορεῖ νά πεθάνει». Αὐτή εἶναι μία ἀπό τίς ἱστορικότερες φράσεις πού παρήγαγε ὁ ἐξαίσιος νοῦς τοῦ Χάουαρντ Φίλιπς Λάβκραφτ (1890-1937), τοῦ Ἀμερικανοῦ συγγραφέα ὁ ὁποῖος ἔκανε ἀποδοχή κληρονομιᾶς τοῦ μεγαλειώδους, ὑποβλητικοῦ καί «ἀτμοσφαιρικοῦ» τρόμου τῶν ἱστοριῶν τοῦ Ἔντγκαρ Ἄλαν Πόου (σ.σ.: κακῶς τόν γράφουμε Πόε, ἡ προφορά εἶναι Πόου).

Ὁ Λάβκραφτ πῆρε τό λεπτοφυές, αἰθέριο καί μακάβριο στιλ τοῦ Πόου καί τό ἐξακόντισε σέ σφαῖρες ἐξωδιαστατικές, σέ σύμπαντα ἀπροσπέλαστα, ἐκτός τῶν νόμων τῆς

Με τό πέρασμα τῶν παράξενων αἰώνων...

Νά μιλήσεις μέ εἰκόνες, νά ἐκφραστεῖς μέ λέξεις, νά ἐπικοινωνήσεις μέ σκέψη, νά φωνάξεις μέ σιωπή. Τι νά κάνεις γιά ν’ ἀκουστεῖς; Τίποτα. Το καλύτερο εἶναι τίποτα. Τίποτα καί προσευχή. Κι ἀναμονή. Καί μία. Κι ἄλλη. Καί λίγο ἀκόμα. Ἡ ἀναμονή ἔχει τεράστια σημασία. Στέφεται πάντα στό φινάλε της. Πάντα θριαμβεύει μέ τή λήξη τῆς ἀναζήτησης. Στό τέλος τῆς ἀναμονῆς διακρίνεται ἡ ἐπιτυχία. Ὄχι ἡ οὐρά της, ὁ ἴσκιος της, ἀλλά ἡ ἐπιτυχία αὐτοπροσώπως. Σέ κάθε περίπτωση. Μπορεῖ αὐτό πού περιμένεις νά εὐδοκιμήσει. Νά γίνει κάτι χειροπιαστό. Νά τό ἀδράξεις. Νά βιώσεις τό αἰτούμενο στήν σφαίρα τοῦ ἐδῶ, τοῦ τώρα. Ἀπατηλά τοῦτα κι ἀκαθόριστα ἀλλά ὅλοι καταλαβαίνουμε τί σημαίνουν αὐτά πού ὁρίζουμε κάπως ἐσφαλμένα «ἐδῶ» καί «τώρα». Κι αὐτή ἡ ἐπιτυχία τῆς ἀναμονῆς, τῆς ὑπομονῆς, τοῦ κυνηγοῦ πού καραδοκεῖ, εἶναι δεδομένη – ἄν ἡ ἀπόφαση παραμείνει...