Ο ΗΡΑΚΛΕΙΟΣ ΑΘΛΟΣ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΜΕΤΑΞΑ

Πολύτιμο δίδαγμα ζωής: Μπορεί στη ζωή σου να μην γίνεις κάτι αξιοσημείωτο αλλά να καταφέρεις τα πάντα.

Σαν σήμερα το 1936 υπεγράφη ένα βαρύ συμβόλαιο με την Ιστορία. Στα συμβαλλόμενα μέρη περιλαμβάνονταν ο Εθνικός Κυβερνήτης Ιωάννης Μεταξάς και η Ελλάδα. Το καθεστώς της 4ης Αυγούστου τίμησε το έθνος, τον λαό και την πατρίδα διότι -πάνω και πριν απ' όλα- προσέφερε νόημα ζωής και αγώνα. Αντί λοιπών σχολίων ακολουθεί απόσπασμα από ομιλία του Μεταξά προς τους φοιτητές του Πανεπιστημίου, που έγινε στις 10/10/1936 (Ι. Μεταξά «Λόγοι και Σκέψεις», τόμος 1, σελ. 70): «Ζητώ από σας Νέοι και Νέες της Ελλάδος ν' αλλάξετε νοοτροπίαν. Ας είπη ο καθένας από σας και η καθεμιά από μέσα σας: 'Δεν θα συλλογισθώ τι θα γίνω'. Ας μη σκεφθή: 'Εργάζομαι, σπουδάζω, τι θα γίνω;' Αλλά ας μεταβάλη την ερώτησιν και αντί να ερωτήση ο καθείς τον εαυτόν του τι θα γίνη, ας ερωτήση τον εαυτόν του τι θα κάμη. Αντί να

Βλάσφημοι παραλληλισμοί

Η Ιστορία έχει κέφια. Οι διαχρονικοί υβριστές του Ιωάννη Μεταξά προσπαθούν να μπουν στο... κάδρο μαζί του

Το ΟΧΙ ο Ιωάννης Μεταξάς το προετοίμασε. Δεν σηκώθηκε ένα ωραίο πρωινό να σκυλοβρίσει τον Μουσολίνι και τον Χίτλερ. Προετοιμάστηκε να τους αντιμετωπίσει. Βρήκε σύμμαχο κραταιό, την Αγγλία, έλαβε εγγυήσεις και προχώρησε στον δρόμο της εθνικής αξιοπρέπειας. Ηταν ικανός αξιωματικός, φλογερός πατριώτης και πιστός χριστιανός. Δεν ενθάρρυνε παρελάσεις «υπερηφάνειας» παρδαλά ντυμένων ανθρώπων που κουνιούνται σαν βάρκες στο Παλαιό Φάληρο και το Μικρολίμανο. Δεν ευλογούσε ημερίδες και φεστιβάλ νομιμοποίησης του χασισιού. Δεν δήλωνε άθεος. Ηταν σώφρων και ήξερε ότι στο τέλος του πολέμου οι Εγγλέζοι θα μας έδιναν τα Δωδεκάνησα.

Οι Ελληνες δεν πείνασαν επί Μεταξά και λόγω Μεταξά. Δεν ένιωσαν ανασφάλεια ούτε

Τελικά, το είπε ο Μεταξάς...

Ο πατέρας τού ΟΧΙ δεν κρύφτηκε πίσω από τις πλάτες του λαού μας, ζητώντας δημοψηφίσματα. Σήκωσε την τιμή της Ελλάδας στις πλάτες του

Ο Εμανουέλε Γκράτσι ήταν ο Ιταλός πρεσβευτής που επέδωσε το τελεσίγραφο του Μουσολίνι στον Μεταξά. Στο αυτοβιογραφικό βιβλίο του «Η αρχή του τέλους - Η επιχείρηση κατά της Ελλάδος» («Principio della fine. L' impresa di Grecia», εκδόσεις Βιβλιοπωλείο της Εστίας, σελ. 284-287) περιγράφει την εμπειρία τού να ακούει ΟΧΙ κάποιος εκπρόσωπος των ισχυρών από έναν ηθικά ανώτερο Ελληνα, που έχει δίκιο, το γνωρίζει και έχει αρκετό θάρρος και αρετή για να

Όταν τα ΟΧΙ είναι αυθεντικά κι απόλυτα

Με το χαμόγελο στα χείλη, πίστη στον Θεό και εμπιστοσύνη στην εθνική ηγεσία δεν υπάρχει αντίπαλος για τους Έλληνες.

"Έξω ολόκληρη η Αθήνα είχε ξεχυθεί στους δρόμους αλαλάζοντας. [...] χιλιάδες κόσμος ζητωκραύγαζαν και όρμησαν στον περίβολο του Υπουργείου Εξωτερικών που πλημμύρισε από έξαλλους νέους και κύκλωσε το αυτοκίνητο του Μεταξά που παρουσιάστηκε στην εξώπορτα για να επιβιβαστεί. Κρατούσε το μπαστούνι στο χέρι και τον πλαισίωναν οι δύο σωματοφύλακές του. [...] όταν το πλήθος τον είδε, παραφρόνησε. Στεκόμουν λίγο πιο πίσω του και είδα τον δικτάτορα να ζει την ωραιότερη, ίσως, στιγμή της ζωής του. Έκανε νόημα με το μπαστούνι του να μεριάσουν οι σωματοφύλακες και παραδόθηκε στην ανθρωποπλημμύρα που τον σήκωσε στους ώμους και τον πήγε, κραυγάζοντας τον εθνικό ύμνο, απέναντι στο Γενικό Επιτελείο. Είχε κανείς την εντύπωση ότι η Ελλάς ήταν ένα

Η ποινικοποίηση της νίκης

Το πρόβλημα που έχει το καθεστώς με προσωπικότητες όπως ο Ιωάννης Μεταξάς δεν σχετίζεται με το πολίτευμα αλλά κυρίως με το γεγονός ότι νίκησε...

Σαν σήμερα στις 4 Αυγούστου, το έτος 1936, ο συνταγματικός κυβερνήτης Ιωάννης Μεταξάς επέβαλε δικτατορία. Λίγους μήνες νωρίτερα, στις 16 Απριλίου 1936 είχε ψηφιστεί από την Βουλή Πρωθυπουργός της Ελλάδος με συντριπτική πλειοψηφία: 241 υπέρ, 16 κατά (του ΚΚΕ), και 4 λευκά... Το πως και το γιατί η χώρα οδηγήθηκε εκεί είναι ένα θέμα που μπορεί εύκολα να ερμηνευτεί. Είναι διαθέσιμες αρκετές πηγές, πλούσια η βιβλιογραφία (πολλών αποχρώσεων) και η ελευθερία της γνώμης -έστω στα χαρτιά- υπάρχει ακόμα.
Ο Ιωάννης Μεταξάς παρότι νίκησε τους Ιταλούς, στάθηκε αγέρωχος ως Έλλην την ώρα των μεγάλων δοκιμασιών, διεύρυνε τα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα, ευνόησε την επιχειρηματικότητα, ισχυροποίησε τη διεθνή θέση της χώρας και έγινε η αιτία να δοθούν στον αγωνιζόμενο λαό μας τα Δωδεκάνησα (ως έπαθλο του «ΟΧΙ»), συκοφαντείται ανηλεώς από όλες τις παρατάξεις: από τη σοσιαλδημοκρατία και τους αριστερούς μέχρι την σεσημασμένη λουκουμοδεξιά με τα φούτερ στους ώμους. Ο λόγος είναι προφανής. Νίκησε μια