Η φοβερή, ανέκδοτη μαρτυρία της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου

Μνήμες από την ποντιακή γενοκτονία που αναδημοσιεύουμε από το olympia.gr

*Μην ξεχνάμε ότι υπάρχουν ντόπιοι που χρηματίζονται από το μαύρο χρήμα της Εργενεκόν και της Siemens. Μην ξεχνάμε ότι κάποιοι προσπαθούν να διαβάλλουν την ιστορική μνήμη. Η λήθη φέρνει επανάληψη.

Διαβάστε τα συγκλονιστικά αποσπάσματα από την εφημερίδα “Ποντιακή Γνώμη“. Πρωτογενείς μαρτυρίες που δεν επιδέχονται αμφισβήτηση. Η γενοκτονία των πανάρχαιων, γηγενών πληθυσμών από τους εχθρούς της ανθρωπότητας.

οι αιώνιοι εχθροί της ανθρωπότητας και τα έργα τους

Η μαρτυρία που αποδεικνύει τον σχεδιασμό της φρίκης και δείχνει πως το ολοκαύτωμα αυτό δεν πρέπει να λησμονηθεί, ούτε όμως να μείνει ατιμώρητο. Αυτές οι κραυγές πόνου απαιτούν δικαίωση. Η λήθη είναι η μεγαλύτερη ύβρις, ιδιαίτερα όταν προέρχεται από τα εγγόνια των μαρτύρων.

Οφείλουμε όλοι να θυμόμαστε. Οφείλουμε όλοι να τιμούμε, οφείλουμε όλοι να επιβάλλουμε στο Ελληνικό κράτος τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων με δύο απλές απαιτήσεις:

- Αναγνώριση της γενοκτονίας των γηγενών του Πόντου από την ΕΕ και καθιέρωση ημέρας μνήμης

- Αποδοχή της “σύγχρονης” Τουρκίας των εγκλημάτων αυτών και έμπρακτη συγνώμμη.

Διαβάστε τις συγκλονιστικές μαρτυρίες:

Μνήμες του διωγμού και της προσφυγιάς

Μοναδική ανέκδοτη μαρτυρία του Θανάση Γ. Κακογιάννη από Αλάτσατα Ερυθραίας

Σεπτέμβριος 1987

στον Δημήτρη Κρασσά

Πάντα ξυπνούν οι βαθιά θαμμένες μα ολοζώντανες, φοβερές κι ανατριχιαστικές παιδικές θύμησες. Να, εκεί, που όσο περνούν τα χρόνια, γυρίζει ο νους πολλές φορές σε όλα εκείνα που έζησε κανείς και τα θυμάται ένα-ένα, με τα κύρια και καταλυτικά γεγονότα, χωρίς να τα ‘χει αμαυρώσει ο χρόνος, με τις εικόνες των ζωηρές και ανεξίτηλες, γεγονότα και εικόνες που σημάδεψαν τη ζωή των όσων τα έζησαν και τις είδαν. Ακόμα εκεί που διαβάζεις κείμενα για τη Μικρασία, εκεί που αναζητάς στον όποιο χάρτη δεις τα παράλια της Μικρασίας, τον τόπο που γεννήθηκες με τα νησιά μας απέναντι. Και σε κάθε πια επέτειο, ατόφιες μπροστά σου οι σκηνές, οι γιομάτες δέος και ανατριχίλα θανάτου, οι σκηνές του βασανισμού, του βιασμού και της ατίμωσης, βαθιά χαραγμένες και άσβεστες.

Η πονεμένη μορφή της χαροκαμένης μάνας, η ορφάνια, τα πονεμένα παιδικά πρόσωπα, είναι ό,τι απόμεινε από εκείνη την εποχή του διωγμού και μετά για πολλά κατοπινά χρόνια. Και μέσα σ’ αυτό το ζοφερό κύκλο του φονικού, της καταστροφής και του ξεριζωμού, άσβεστη και ζωντανή η απέραντη άφθαρτη μνήμη.

Το δίλημμα μετά την πρώτη προσφυγιά

Έτσι κι έγινε στη Μικρασία, στα ξακουστά ελληνικά παράλια της. Ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος, που άρχισε το 1914, άγγιξε από τις πρώτες του μέρες εκείνους τους τόπους. Κι οι πάτριοι εκείνοι τόποι με τη σφύζουσα ελληνική πνοή και πίστη άδειασαν. Ο αλλόθρησκος εχθρός σκόρπισε τους πληθυσμούς των Χριστιανών κατοίκων στην Ελλάδα. Προσφυγιά κάπου έξι χρόνια. Κι’ ύστερα ξαναγύρισμα στις Πατρίδες. Μύριοι κόποι να ξαναναστηθεί στους πατρογονικούς τόπους η ζωή.

Στα Αλάτσατα, μία μικρή κωμόπολη με 15.000 κατοίκους Έλληνες και ελάχιστους Τούρκους, που βρίσκεται στη χερσόνησο Ερυθραίας, δυτικά της Σμύρνης, και σε απόσταση 70 χλμ., είχε φθάσει εκείνο τον Αύγουστο του 1922 ο απόηχος του Ελληνοτουρκικού Πολέμου, στο μέτωπο της Μικρασίας. Ημέρα με την ημέρα βάραινε πάνω σε όλους τους κατοίκους το φοβερό προαίσθημα της επερχόμενης συμφοράς. Μία αβεβαιότητα ανάμικτη με τρόμο σκέπαζε το χωριό, όπως έλεγαν τη μικρή τους κωμόπολη οι κάτοικοί της, όσο πλήθαιναν τα νέα του μετώπου που κατέρρεε. Οι κάτοικοι, μπροστά στ’ αποκαρδιωτικά μηνύματα της υποχώρησης του στρατού μας και της καθόδου των διαβόητων Τσετών και του Τουρκικού Στρατού, που μαζί απλώνονταν αιμοχαρείς, νικηφόροι και εκδικητές προς τη Σμύρνη και τα παράλια, αντιμετώπιζαν το παράλογο δίλημμα να μείνουν στον τόπο τους, στην πατρίδα, ή να την αφήσουν πάλι και να φύγουν στην ξενιτιά.

Στη μικρή αυτή πολιτειούλα ήταν πολύ ζωντανά τα πατριωτικά αισθήματα των κατοίκων της και βαθιά η χριστιανική πίστη τους. Ήταν αφέλεια ακόμα και η σκέψη να μείνουν. Κι όμως ο καημός και τα βάσανα της πρώτης προσφυγιάς, κι ύστερα το ξαναζωντάνεμα της πατρίδας, να, η αιτία του διλήμματος. Οι χριστιανοί ήταν σχεδόν το σύνολο των κατοίκων. Ελάχιστες οι τουρκικές οικογένειες, γι’ αυτό και πολύ λίγοι κάτοικοι ήξεραν την τουρκική γλώσσα.

Στο γυρισμό, στα 1920, ύστερα από τον πρώτο διωγμό στα 1914, όσοι γύρισαν στην πατρίδα είχαν ξαναδημιουργήσει τα νοικοκυριά τους. Ξανακαλλιέργησαν την καρπερή γη της πατρίδας, ξαναστόλισαν τις εκκλησίες τους, αποτελείωσαν και τον Άγιο Κωνσταντίνο στο Κάτω Χωριό και τον στύλωσαν ωραίο κι επιβλητικό. Η σταφίδα γέμισε και πάλι τα σπίτια, τα χέρσα χωράφια με τα σπαρτά και τα καρποφόρα δέντρα ομόρφυναν όπως πριν τον τόπο τους. Το εμπόριο με τη Σμύρνη ξανάρχισε και η ζωή είχε βρει ξανά τον ήρεμο ρυθμό της, με τις καινούργιες εμπειρίες της προσφυγιάς μα και της προόδου.

Και να τώρα, μπροστά στο αδυσώπητο δίλημμα: Να τ’ αφήσουν πάλι όλα, χαμένος πάλι ο ιδρώτας και ο μόχθος, και να φύγουν, να πάρουν και πάλι το δρόμο της προσφυγιάς, ή να μείνουν;

Ολέθρια συμβουλή

Όντας μακριά από τα μέτωπα, δεν είχαν επίγνωση των καταστροφών, των φονικών μαχών, του ολέθρου που κάθε μάχη σκορπούσε παντού. Έτσι τους έμενε κάποια αμυδρή ελπίδα πως ίσως δεν πειραχτούν από τον Κεμάλ. Με κάποιες τέτοιες σκέψεις, ολότελα αντίθετες με την εξέλιξη του πολέμου, οι Προεστοί συμβούλεψαν να μην εγκαταλειφθεί ο πατρογονικός τόπος.

Όλοι έρμαια των Τσετών μετά την αποχώρηση του Ελληνικού Στρατού

Στο μεταξύ οι φήμες μέρα με τη μέρα προμηνούσαν τον όλεθρο. Ο τρόμος και η αγωνία συνείχε τους πάντες. Η δράση των άτακτων Τούρκων, των Τσετών, ήταν από παλιότερα γνωστή. Εκείνες τις μέρες του τρόμου και της αγωνίας, κατέφθασε στα Αλάτσατα, οπισθοχωρώντας, η οπισθοφυλακή του Ελληνικού Στρατού με τον Πλαστήρα επί κεφαλής. Το μόνο που είπε στους κατοίκους που είχαν συγκεντρωθεί στην είσοδο του χωριού ήταν ο πικρός του λόγος: «Λυπάμαι που σας αφήνουμε…».

Ήταν πια οι πρώτες μέρες του Σεπτέμβρη του 1922. Ο Ελληνικός Στρατός είχε αποχωρήσει. Ο Τουρκικός Στρατός, με προπομπό τους άτακτους Τσέτες, κατέβαινε στις πόλεις και στα χωριά. Κι άρχισε το απερίγραπτο δράμα των χριστιανών.

Στις 4 του Σεπτέμβρη εισέβαλαν με πυροβολισμούς και κραυγές. Τα σπίτια αμπαρώθηκαν, ερημιά παντού. Έρμαια της μανίας των άτακτων στιφών τα πάντα. Όλοι περίμεναν τη μοίρα τους. Πολλές οικογένειες μαζεύονταν σ’ ένα σπίτι, έτσι για να μη μένουν μόνοι και με την παρηγοριά ο ένας του άλλου. Οι χτύποι στις πόρτες, οι κοντακιές και τα σπασίματα για ν’ ανοίξουν και να μπουν μέσα στα σπίτια, η χλαλοή και τα τρεχοβολητά, κατακορύφωναν το δέος και την αγωνία. Όσο μπορούσαν οι κάτοικοι να επικοινωνήσουν μεταξύ τους, μάθαιναν τα όσα γίνονταν. Παντού σφαγή, βασανισμοί και βιασμοί. Όλοι έρμαια των Τσετών. Έτσι, μια παγωμένη θανατερή αναμονή πλάκωνε τις καρδιές όλων.

Και η σειρά μας ήρθε

Μαζεμένοι στο σπίτι του παππού, η οικογένεια ζούσε τον εφιάλτη της προσμονής της δικής μας δοκιμασίας. Οι Τσέτες μπαινόβγαιναν και ανεβοκατέβαιναν στα σπίτια των χριστιανών. Σκοπός τους η διαρπαγή, η λεηλασία, η σφαγή, οι βιασμοί. Το ακόρεστο πάθος κυρίαρχο και ανελέητο καταπάνω σε γέροντες, γυναίκες και παιδιά. Με αισθήματα αφόρητης αγωνίας, περίμεναν οι μεγάλοι, ο παππούς, η γιαγιά, η μάνα και ο Μήτσος μας τη σειρά μας. Τα μικρά, εμείς, κουλουριασμένα, φοβισμένα και χωρίς συναίσθηση του τι μας περίμενε, το ένα κοντά στο άλλο, πιασμένα από τα φουστάνια της μάνας και της γιαγιάς. Ο πατέρας άφαντος κάπου για να γλιτώσει.

Και η σειρά μας ήρθε. Αγρία χτυπήματα στην αμπαρωμένη πόρτα με φοβερές φωνές. Ο μεγάλος αδελφός, ο Μήτσος, κατέβηκε και άνοιξε την πόρτα. Ήταν ο πρώτος που δοκίμασε την επιδρομή μιας ομάδας από Τσέτες. Αφού τον κοπάνισαν με τα κοντάκια των τουφεκιών τους, αγρίμια αληθινά, όρμησαν ανεβαίνοντας τις σκάλες. Άρπαξαν το γέρο παππού ζητώντας να τους δώσει χρήματα και ό,τι άλλο είχε. Συνέχεια άρπαξαν από τα μαλλιά τη γιαγιά και ζητούσαν να τους δώσει δαχτυλίδια, ρούχα και τρόφιμα. Δεν τους έφταναν ό,τι έπαιρναν. Άρχισαν να χτυπούν. Μ’ ένα γουδοχέρι πέτρινο έσπασαν το κεφάλι του παππού, συνέχισαν τα χτυπήματα στη γιαγιά, ώσπου και οι δύο τους έπεσαν αναίσθητοι. Όλοι κλαίγαμε, το μωρό στην αγκαλιά της μάνας τσίριζε. Ένας θρήνος γιόμισε το σπίτι, που εν τω μεταξύ το είχαν κάμει άνω-κάτω ψάχνοντας, ζητώντας πουγκιά και χρυσαφικά. Αγρίμια αληθινά, δεν αρκέστηκαν σε ό,τι βρήκαν και άρπαξαν.

Οι βιασμοί

Σε μια γωνιά του σπιτιού ήταν καθισμένη, έχοντας στα γόνατά της το μικρό της γιο, μια γειτόνισσα που είχε ζητήσει να μείνει μαζί μας από το φόβο που ήταν μοναχή και έρημη. Πριν από έναν μήνα είχε μάθει το θάνατο του άνδρα της που σκοτώθηκε στο μέτωπο. Είχε φορέσει ό,τι παλιόρουχα είχε κι είχε σκεπάσει το κεφάλι της με διπλό τσεμπέρι για να κρύψει το πρόσωπό της και τα χρόνια της. Πώς όμως να ξεφύγει η δύστυχη από τ’ άγρια θηρία;

Μυρίστηκαν το θήραμά τους. Κοντοστάθηκαν απέναντί της, έσκυψαν και με μιας της τράβηξαν τα τσεμπέρια από το κεφάλι. Ξεχύθηκαν τα μαύρα μαλλιά της και άστραψαν μπροστά τους τα μεγάλα μαύρα μάτια της και το ωραίο λευκό πρόσωπο. Με βία παραμέρισαν το αγόρι της και την τράβηξαν σέρνοντάς την στο διπλανό δωμάτιο. Σε λίγες στιγμές ακούσαμε τα βογκητά και τις οιμωγές της… Μια κρυάδα μ’ έναν αποτροπιασμό μας πάγωσε μικρούς και μεγάλους. Η φρίκη γιόμισε όλο το σπίτι μπροστά στο κατοπινό θέαμα της βιασμένης γυναίκας. Ένα ματωμένο κουρέλι σύρθηκε κοντά μας με σκισμένα τα ρούχα και ματωμένο όλο της το κορμί, με ασταμάτητους λυγμούς. Μάζεψε το αγόρι της και διπλώθηκε στα γόνατά της. Η γιαγιά πήγε κοντά της και με λίγο νερό της ξέπλυνε το πονεμένο της πρόσωπο.

Μα της δύστυχης δεν της έφτανε το δικό της μαρτύριο. Πάνω σ’ όλα αυτά, να κι ένας πολίτης Τούρκος. Θα ήταν έως είκοσι χρονών, ήταν από τους λίγους Τούρκους του χωριού. Χωρίς μιλιά γύρισε μια ματιά σε όλους κι ύστερα κοντοστάθηκε μπροστά στη γυναίκα που ολοφυρόταν. Έσκυψε και σήκωσε το αγόρι και κρατώντας το από το χέρι, τράβηξε κατά τη σκάλα. Η δύστυχη με το έντονο προαίσθημα του κακού για το αγόρι της, χίμηξε ν’ αρπάξει από τα χέρια του μισερού τουρκόπουλου το παιδί της. Κι ο νεαρός, πάντα στυγνός και αμίλητος, με μια κλωτσιά την ξάπλωσε στο πάτωμα κι ευθύς τραβώντας το παιδί, κατέβηκε. Λίγο πιο κάτω από το σπίτι του παππού ήταν κάτι χαλάσματα. Από το μισάνοιχτο παραθύρι έγειρε ο Μήτσος μας και είδε πως έσυρε το αγόρι μέσα σ’ εκείνα τα χαλάσματα… Δεν θα είχε περάσει μισή ώρα και το αγοράκι γύρισε κατατρομαγμένο και μέσα στα κλάματα. Εξουθενωμένο έπεσε στην αγκαλιά της βιασμένης μάνας του. Του σήκωσε τα ρουχαλάκια του κι ύστερα με λίγο νερό προσπάθησε να το συνεφέρει. Μια νεκρική σιγή σκέπασε όλο το σπίτι. Οι μεγάλοι αμίλητοι κι εμείς τα μικρά τρέμαμε ολοσούσουμα.

Δεν άργησαν πάλι τα χτυπήματα της πόρτας

Την άλλη μέρα, κι ενώ οι πυροβολισμοί και τα τρεχοβολητά δικών μας που έτρεχαν να κρυφτούν και των Τούρκων που κυνηγούσαν τα θύματά τους, ανήμποροι να κάνουμε οτιδήποτε, μιας και βρισκόμασταν στο έλεος των αιμοδιψών πάνοπλων ληστών, περιμέναμε ανυπεράσπιστοι την τύχη μας. Και δεν άργησαν πάλι τα χτυπήματα της πόρτας. Έφτασε αυτή τη φορά ένα μπουλούκι. Άρχισαν κι έψαχναν παντού, μοιράζοντας κοντακιές. Τσουβάλια με σταφίδα, τενεκέδες με πετιμέζι και τυριά, ό,τι ρούχα είχαν απομείνει από τους χτεσινούς. Βρισιές, κλωτσιές και με τις λόγχες κομμάτιαζαν τις εικόνες. Ύστερα φόρτωναν τη λεία τους κι έφευγαν, ώσπου να έρθουν άλλοι για ν’ αποσώσουν τη διαρπαγή.

Άλλοι, μη βρίσκοντας ό,τι γύρευαν, ξεσπούσαν πάνω στα κορμιά μικρών και μεγάλων. Η σαδιστική μανία τους ξεπερνούσε κάθε όριο. Έφτασαν ν’ αρπάξουν από την αγκαλιά της μάνας μας το μωρό της έξι μηνών, να το αναποδογυρίσει ο άγριος Τσέτης, να το κρατήσει ανάποδα από τα δυο του ποδαράκια και με ξεγυμνωμένο μαχαίρι να θέλει να το σχίσει στα δύο. Μπροστά στα ουρλιαχτά της μάνας κι όλων μας και στην προτροπή ενός συντρόφου του ν’ αφήσει το μωρό, το πέταξε κάτω και παίρνοντας ό,τι ρουχικό και τρόφιμα βρήκαν, βρίζοντας στη γλώσσα τους έφυγαν. Έτσι κόρεσαν τα πάθη τους τα στίφη των Τσετών. Μετά από κάθε αναχώρηση, χαμός και θρήνος.

Η θεία Γιασεμή και ο θείος Τζώρτζης

Η θεία Γιασεμή, η μικρή αδελφή της μάνας, ως είκοσι χρονών, λίγο ακόμα και θα έσκαζε μέσα στο αμπάρι με το σιτάρι που από την αρχή κάθε τόσο την έχωνε ο παππούς για να γλιτώσει το βιασμό. Μόλις κατέβαιναν τα μπουλούκια, ο θείος Τζώρτζης Γκίρδης, αδελφός της μάνας, που έκανε τον σφαγμένο κι ήταν ξαπλωμένος πάνω από το αμπάρι που μέσα του κρυβόταν η θεία, ανασηκωνόταν να πάρει κι αυτός αναπνοή. Ήταν σκεπασμένος μ’ ένα σεντόνι που ήταν καταματωμένο από τις πληγές που μόνος του προκάλεσε στο σώμα του. Στην τελευταία επιδρομή, μόλις έφυγαν, τράβηξε μια τάβλα πάνω από το αμπάρι, το άνοιξε για να πάρει αέρα η αδελφή του. Και μόλις ήταν καιρός, μελανιασμένη και λιγοθυμισμένη την τράβηξαν στο δωμάτιο με χίλιους φόβους. Τη δρόσισαν και πάλι ύστερα στο αμπάρι, κι από πάνω βουτηγμένος στα αίματα ο θείος Τζώρτης και σκεπασμένος με το σεντόνι.

Με το αιμάτινο αυτό καμουφλάζ ο θείος Τζώρτης περίμενε να σωθεί. Η οικογένειά του, που γλίτωσε στη Χίο, τον είχε για χαμένο. Τελικά ανταμώθηκαν, όταν γύρισε από την αιχμαλωσία, από την όποια όμως δεν κατάφερε να γλιτώσει.

Οι χτύποι και τα τρεχοβολητά στους δρόμους, από τους κυνηγημένους κι από τις ομάδες των Τσετών, μας έκαναν όλους να τρέμουμε από το φόβο. Αυτοί οι χτύποι σημάδεψαν τα παιδικά μας και τα εφηβικά μας χρόνια. Κατοπινά, κι ύστερα ακόμα από μερικά χρόνια οι χτύποι στις πόρτες τη νύχτα, θες από τους αέρηδες ή από τους γειτόνους και τους επισκέπτες, ζωντάνευαν τις φριχτές ώρες της αγωνίας και του τρόμου. Και στον ύπνο πάντα ο εφιάλτης του απάνθρωπου Τσέτη.

Έφυγαν οι Τσέτες, ήρθε ο Τουρκικός Στρατός και η αιχμαλωσία

Το μαρτύριο της επιδρομής των Τσετών, με τους ξυλοδαρμούς, τις λεηλασίες και τους βιασμούς, κράτησε πέντε ολόκληρα μερόνυχτα. Κι αφού πια είχαν κορέσει κάθε ταπεινό τους ένστιχτο, τα άταχτα μπουλούκια τους τραβήχτηκαν σε άλλους τόπους για να συνεχίσουν το μισερό τους έργο.

Θα ‘ταν η 10 του Σεπτέμβρη, όταν μπήκαν στα Αλάτσατα τμήματα του Τούρκικου Στρατού. Η πρώτη διαταγή τους ήταν να παρουσιαστούν όλοι οι άντρες από 18 χρονών μέχρι 60. Έτσι μάζεψαν όλους, όσους δεν είχαν καταφέρει να φύγουν. Ανάμεσά τους ο Δημητρός μας, ο θείος Τζώρτζης, που γλίτωσε την κακοποίηση χάρη στο ματωμένο σεντόνι με το οποίο είχε κουκουλωθεί, όχι όμως και την αιχμαλωσία, οι δύο θείοι Γιαννακός και Δημήτρης Κακογιάννης κι άλλοι πολλοί φίλοι και συγγενείς της οικογένειας. Ο πατέρας από κεραμίδι σε κεραμίδι είχε ξεφύγει στην αρχή από τους Τσέτες, μα δεν ξαναφάνηκε ποτέ πια. Κάπου άφησε το κορμί του. Ποιός ξέρει πώς. Πάντως ανάμεσα στους αιχμαλώτους Αλατσατιανούς δεν ήταν.

Σε μακρινές σειρές, χωρίς να μπορέσουν να πάρουν τίποτα μαζί τους, πήραν το δρόμο της αιχμαλωσίας μαζί με τους άντρες άλλων χωριών και πόλεων της Μικρασίας. Από τη Σμύρνη που έφτασαν, τράβηξαν ως τα βάθη της Ανατολής. Η αιχμαλωσία με ανείπωτα μαρτύρια διάρκεσε δύο και πλέον χρόνια. Όσοι μπόρεσαν κι επέζησαν, γύρισαν στην Ελλάδα. Μα αυτοί ήταν πολύ λίγοι. Οι πολλοί περισσότεροι άφησαν τα κόκαλά τους στους κάμπους και στις ερημιές της Μικρασίας.

Η αρχή της προσφυγιάς

Αφού μάζεψαν τους άντρες, με άλλη διαταγή όλα τα γυναικόπαιδα μαζί με τους ηλικιωμένους έπρεπε να μαζευτούμε στις εκκλησίες και ιδίως στη μεγάλη εκκλησία Εισοδίων της Θεοτόκου. Εκεί, στο προαύλιο της εκκλησίας ήταν ένα πηγάδι. Οι φήμες λένε ότι έπεσαν μέσα για να γλιτώσουν το βιασμό από τους Τούρκους πολλές νέες. Η μάνα με το μωρό της στην αγκαλιά και με μια σκεπασμένη εικόνα της Υπαπαντής, που δεν την αποχωρίστηκε σε όλες τις μέρες της δοκιμασίας, κρύβοντάς την κατά τις επιδρομές των Τσετών, μας μάζεψε σε μια γωνιά. Η δύσμοιρη, μονάχη, χωρίς τον νοικοκύρη της, χωρίς τον μεγάλο αδερφό, με τέσσερα παιδιά από έξι μηνών έως δώδεκα χρονών. Όλη τη νύχτα βαριαναστέναζε κι έκλαιγε σιωπηλά. Σαν σταματούσαν τα δάκρυα, ένωνε μαζί με τις άλλες γυναίκες και μανάδες τις προσευχές της. Έτσι ξενυχτήσαμε τα γυναικόπαιδα δυο βραδιές. Την άλλη μέρα, νηστικούς και πεινασμένους, μας ξεσήκωσαν για τον Τσεσμέ, όπως ήμασταν, χωρίς να πάρει κανείς τίποτα μαζί του. Πολλοί γυμνοί και ξυπόλητοι ξεκίνησαν. Οι μεγάλοι κατάλαβαν πως οδηγούμασταν στην προσφυγιά.

Θυμάμαι που φεύγοντας για τον Τσεσμέ περάσαμε μπροστά από το σπίτι μας, που ήταν στον κεντρικό δρόμο. Η πόρτα του ισογείου ήταν ανοιχτή. Η μάνα γύρισε και κοίταξε, θυμάμαι. Το ίδιο κι εγώ. Είδαμε το μαξούλι της χρονιάς, το σωρό της ψιλόροης σταφίδας που ήταν μαζεμένη εκεί μπροστά να την τσουβαλιάζουν οι Τούρκοι. Η μάνα δεν κρατήθηκε, κοντοστάθηκε, κοίταξε για μια στιγμή με πίκρα και για τελευταία φορά το σπίτι μας και συνέχισε ύστερα από την προσταγή του στρατιώτη που βάδιζε παράπλευρά μας. Τα δάκρυα την είχαν πνίξει. Θρήνος για τον χαμένο πατέρα, για τον αιχμάλωτο γιο, για ό,τι αφήναμε, σπίτι και πατρίδα.

Ο δρόμος για τον Τσεσμέ και μετά στο άγνωστο

Μαζεμένα πλάι της και πιασμένα από τη φούστα της, συνεχίσαμε, κάτω απ’ τον καυτό ήλιο εκείνων των πρώτων ημερών του Σεπτέμβρη, το δρόμο για τον Τσεσμέ. Πεινασμένοι, ρακένδυτοι, άυπνοι, συντρίμμια, σερνόμασταν. Η μάνα δεν είχε αποχωριστεί από τις πρώτες μέρες της συμφοράς την κάπως μεγάλη εικόνα της Υπαπαντής που είχαμε στο εικονοστάσι του σπιτιού μας. Την είχε σκεπάσει μ’ ένα τραπεζομάντιλο και τη φύλαγε όλες εκείνες τις μέρες, έχοντάς την κρυμμένη πότε εδώ και πότε εκεί. Την είχε σαν τα μάτια της. Όσο είχε την έγνοια για μας, άλλο τόσο και για την Παναγιά. Κι όσο ήμασταν στο σπίτι του παππού κι ύστερα στην εκκλησιά κλεισμένοι, δεν έδινε βάρος για τη φύλαξή της. Τώρα όμως στην πορεία, ήταν δύσκολο το έργο της μάνας. Είχε στην αγκαλιά το μωρό, τη μικρή μας αδελφούλα, μαζί και την εικόνα. Ο δρόμος μακρύς και η κούραση έλυνε τα γόνατα. Όταν πια είχε αποκάμει από την κούραση, κοντοστάθηκε. Δίνει στο πιο μεγάλο αδέρφι, τον Γιαννάκη μας, να κρατήσει για λίγο το μωρό κι εκείνη γρήγορα-γρήγορα σκύβει και απιθώνει τη σκεπασμένη εικόνα στο πλαϊνό χαντάκι. Γονατίζει, σταυροκοπιέται και την ασπάζεται. Τη σκεπάζει όσο πιο καλά γίνεται κι ύστερα με δακρυσμένα μάτια, ολολύζοντας σα να ‘χε απέναντί της την ίδια την Παναγιά, μονολογάει: «Παναγιά μου, συγχώρεσέ με, ή το παιδί μου πρέπει ν’ αφήσω ή Εσένα». Ξανάκανε το σταυρό της, ξαναπήρε το μωρό στην αγκαλιά της και συνεχίσαμε το δρόμο.

Ύστερα από μια κουραστική πορεία τριών και πλέον ωρών, διψασμένοι, κατάκοποι και με ματωμένα τα πόδια, φτάσαμε στον Τσεσμέ. Μας μάζεψαν στις εκκλησίες. Το δικό μας μπουλούκι το σπρώξανε στον πολιούχο του Τσεσμέ, τον Άγιο Χαράλαμπο. Εκεί που μας πήγαιναν, πριν μπούμε στην εκκλησιά, είδα χάμω στα βοτσαλάκια ένα μικρούτσικο βιβλιαράκι μ’ ένα σταυρό ζωγραφισμένο στο εξώφυλλό του. Έσκυψα το πήρα και το έχωσα στην τσέπη μου. Ήταν μια ιερή σύνοψη. Θυμάμαι αργότερα στη Μυτιλήνη, σημείωσα στο τελευταίο λευκό φύλλο του: «Ιερό ενθύμιο των αλησμόνητων ημερών του διωγμού μας, 12 Σεπτεμβρίου 1922» και το όνομά μου από κάτω. Αυτό το μικρό ενθύμιο το έχω πάντα στη βιβλιοθήκη μου. Ξεφυλλίζοντάς το, να μπροστά μου μια-μια οι φοβερές κι αξέχαστες εκείνες ημέρες.

Μυτιλήνη – Σάμος και η απαρηγόρητη μάνα

Μα να, ύστερα από ένα ταξίδι μιας ημέρας, μας έβγαλαν σε μια προκυμαία. Ήμασταν στη Μυτιλήνη. Όλη την οικογένεια μας πήγαν σ’ ένα στάβλο. Θυμάμαι τις αγελάδες που ήταν αραδιασμένες και αναμασούσαν την τροφή τους. Όσο κι αν οι μεγάλοι ένοιωθαν άβολα, όμως η λύτρωση από τους Τσέτες ήταν η πιο μεγάλη ανακούφιση.

Οι φοβερές νύχτες με τις θυμίσεις των Τσετών και οι μέρες αγωνίας

Εκείνες τις πρώτες νύχτες ο ύπνος δεν μας έπαιρνε. Ήταν φοβερές, σαν να ξαναζούσαμε τα όσα μαρτύρια ζήσαμε πριν από λίγες μέρες. Η έντονη και έμμονη θύμησή τους μας έριχναν σε μια αβάσταχτη θλίψη που κορυφωνόταν με το ασίγαστο κλάμα της μάνας. Οι νύχτες ήταν φοβερές. Οι δυνατοί άνεμοι χτυπούσαν μέρα-νύχτα τις ξεχαρβαλωμένες πόρτες και τα παραθύρια. Τις νύχτες ήταν που ολοζώντανες οι μνήμες ξανάφερναν μπροστά μας τους Τσέτες, τη δύστυχη γειτόνισσα με το μικρό της γιο, τους ξυλοδαρμούς του παππού, της γιαγιάς, της μάνας με το μωρό που θέλησαν να σφάξουν. Κάθε κτύπος στις πόρτες και στα παράθυρα απ’ τους αέρηδες μάς ανατάραζε όλους, μικρούς και μεγάλους. Σα να ήταν ν’ ανεβούν οι Τσέτες. Κατατρομαγμένα, ιδίως εμείς τα μικρά, ζαρώναμε το ένα πάνω στο άλλο. Όλα μα όλα όσα ζήσαμε, τα ξαναζούσαμε. Ήταν τόσο ζωντανές στη φαντασία μας όλες εκείνες οι σκηνές, οι βασανισμοί, ο βιασμός κι ο θρήνος, το αλαφιασμένο βλέμμα και τα δάκρυα του μικρού που τρέμοντας έπεσε στην αγκαλιά της πονεμένης μάνας του σαν γύρισε από τα χαλάσματα, η θέα της πρησμένης μέσα στο αμπάρι θείας Γιασεμής, το ματωμένο σεντόνι που σκέπαζε το θείο Τζώρτζη.

Οι μέρες περνούσαν χωρίς να ξέρουμε πού θα εγκατασταθούμε και τι θ’ απογίνουμε. Τα λιγοστά τρόφιμα που μας χορηγούσαν και η ευσπλαχνία που έδειχναν οι Καρλοβασίτες, δεν έφταναν να καλύψουν τις ανάγκες μας. Πάσχιζαν ο παππούς, η γιαγιά, η μάνα πηγαίνοντας στο Καρλόβασι να μάθουν τι μας μέλλεται, αν θα μέναμε, αν θα φεύγαμε πάλι και προς πού. Κι ακόμα αν μπορούσαν να δουλέψουν πουθενά για να συντηρηθούμε. Όμως ο τόπος ήταν μικρός και δουλειές δεν υπήρχαν. Έτσι στερημένα περνούσε εκείνος ο καιρός. Και σα να μην έφτανε η τόση δυστυχία μας, είχαμε γίνει και αντικείμενα περιέργειας. Κάθε τόσο μας έρχονταν περίεργοι επισκέπτες, ιδίως μερικοί νεαροί να δουν τους πρόσφυγες και πρώτα-πρώτα τις προσφυγοπούλες. Ανάμεσα στους επισκέπτες και κάποτε-κάποτε μερικοί που έρχονταν μας έφερναν ό,τι μπορούσαν για να μας βοηθήσουν.

Μετά από δυο μήνες περίπου, παραχώρησε η Κοινότητα στην οικογένειά μας ένα δωμάτιο σ’ ένα ερειπωμένο κι ακατοίκητο σπίτι στον Όρμο, κοντά στη θάλασσα, για να κατοικήσουμε. Τον παππού κάπου εκεί στα πευκάκια. Μια ξυλένια σκάλα, ξεχαρβαλωμένη, ήταν ένας κίνδυνος για μας τα παιδιά. Έτσι η μάνα μας κρατούσε όσο μπορούσε στο δωμάτιο, και μόνο για τις ανάγκες μας μάς άφηνε να πάμε εκεί κοντά σ’ ένα χωράφι, είτε έβρεχε, είτε χιόνιζε.

Οι δάσκαλοι θυμάμαι με είδαν με στοργή. Καλοί και πονετικοί για το προσφυγάκι. Και δεν άργησαν οι φιλίες που πράυναν και μαλάκωναν τον πόνο και την τόση δυστυχία. Όμως οι καημοί κι ο αβάσταχτος πόνος της μάνας, οι κάθε λογής στερήσεις, ήταν το καθημερινό βίωμα εκείνου του καιρού της προσφυγιάς. Αχ, έλεγε και ξανάλεγε, να όψονται οι αίτιοι.

Ο γυρισμός του Δημήτρη

Κατά το τέλος του 1924, γύρισε από την αιχμαλωσία ο Δημήτρης μας. Ευτυχώς γύρισε γερός. Μέρες και νύχτες μάς ιστορούσε το τι πέρασε αυτός και χιλιάδες Μικρασιάτες αιχμάλωτοι. Η μάνα το πρώτο που τον ρώτησε, ήταν αν συνάντησε ή αν άκουσε τίποτα για τον πατέρα μας. Ο αδελφός μου γυρίζοντας από την αιχμαλωσία, περίμενε πως θα εύρισκε τον πατέρα μαζί μας. Ούτε είχε μάθει, ούτε είχε ακούσει τίποτε, γι’ αυτό και περίμενε να τον βρει μαζί μας. Τότε κατάλαβε πως εκείνες τις μέρες της επιδρομής των Τσετών χάθηκε, όπως χάθηκαν και τα αδέρφια του, οι θείοι μας, Γιάννης και Δημητρός…

Κι άρχισε να μας διηγείται τις ατέλειωτες ιστορίες της φοβερής εκείνης αιχμαλωσίας. Τις ολοήμερες πορείες, το γδύσιμο από τα ρούχα και τα παπούτσια τους. Το σχίσιμο, το γδάρσιμο των ποδιών, την αφόρητη καθημερινή πείνα και δίψα. Και κει στο δρόμο του Γολγοθά τους, κάθε τόσο κι αραίωνε η φάλαγγά τους από όσους έμεναν πίσω, που δεν τους ξανάβλεπαν. Η άφατη, η απέραντη αγωνία όταν ξεδιάλεγαν οι Τούρκοι χωρικοί όσους ήθελαν για να κορέσουν το μίσος τους, ήταν μια καθημερινή δοκιμασία που τους παρέλυε. Τα τσουβάλια, που ήταν το κοινό ρούχο όλων των αιχμαλώτων, γιομάτο από την ψείρα, κι από το χτύπημά τους με την πέτρα για να λυτρωθούν από το μαρτύριό της, είχε καταντήσει ένας σκληρός κετσές που σκέπαζε χειμώνα-καλοκαίρι το βασανισμένο κορμί. Το ξεθέωμα στους δρόμους, μέσα στο χιόνι το χειμώνα και κάτω από το λιοπύρι το καλοκαίρι, με το σπάσιμο της πέτρας για χαλίκι. Το ξεφόρτωμα από τα τραίνα των τσουβαλιών με λογής-λογής περιεχόμενο. Την καθημερινή εξάντληση κι από πάνω το μαστίγωμα για όσους έπεφταν λιπόθυμοι.

Τα Τουρκιά στο Αξάρι, στο Ικόνιο, στο Αϊδίνι που μαζεύονταν στο πέρασμα των αιχμαλώτων κι ο καταβασανισμός τους με πετροβολητό, με φτυσίματα, με ξυλοδαρμούς, κι ακόμα οι σκοτωμοί εκεί στις ξέρες που τους τραβούσαν. Για τις αρρώστιες; Πως τους θέριζε η δυσεντερία κι ο τύφος. Πως όσοι αρρώσταιναν έμεναν στο δρόμο όπου τους αποτελείωναν. Για το μαρτύριο της δίψας μέσα στο κατακαλόκαιρο, που δεν τους άφηναν περνώντας από πηγές να πιουν νερό και πως τους άφηναν να πέφτουν στα βαλτονέρια κι ύστερα οι θανατεροί πόνοι της κοιλιάς, ο τύφος και στο τέλος ο μαρτυρικός θάνατος. Η καθημερινή πίκρα για το χάσιμο των συντρόφων που άφηναν το κουφάρι των για βορά στα όρνια και στα τσακάλια.

Μία δίχρονη βασανιστική πορεία χωρίς καμιά προσωπικότητα, ένα ασκέρι μισόγυμνων βασανισμένων ανθρώπων. Κι ήταν θείο δώρο όταν Τούρκοι χωρικοί ξεδιάλεγαν όσους ήθελαν για να τους πάρουν για δουλείες και αγγαρείες. Κι όταν κάθε τόσο σταματούσαν τα κοπάδια αυτών των ανθρώπων που σέρνονταν χωρίς κανένα οίκτο για να σπάνε το χαλίκι, για να ξεφορτώνουν και να κουβαλούν φορτία ολόκληρα στις πλάτες, να, κατέφθαναν οι αχόρταγοι κανίβαλοι Τσέτες κι οι Εφέδες τους, εκεί στους υπαίθριους καταυλισμούς, περικύκλωναν τη φάλαγγα και ορμούσαν στο πανάθλιο πλήθος των αιχμαλώτων χριστιανών.

Δεν ήθελαν μόνο να σκοτώσουν, ήθελαν να βασανίσουν, ήθελαν ακόμα να εκτονωθούν πάνω στα βασανισμένα κορμιά, να κορέσουν τα πάθη των. Κι όσες γυναίκες έτυχε να συμπορεύονται με τους άνδρες των και τα παιδιά τους, αφού τις βίαζαν μπροστά τους, στο τέλος τις ξεκοίλιαζαν. Μέσα στις κοπριές των ζώων χωμένοι, προσπαθούσαν να ζεστάνουν τα κορμιά τους.

Ναι, διαβάζοντας ύστερα από χρόνια το «Νούμερο 31328» του Ηλία Βενέζη, ήταν σαν μία επανάληψη των όσων ο αδελφός μας εξιστορούσε εκείνες τις πρώτες μα και τις κατοπινές ημέρες. Σελίδες ολόκληρες δεν παράλλαζαν από τις αφηγήσεις του αδελφού. Στο τέλος κάθε αφήγησης η μάνα αναστέναζε κι ανέβαινε στα χείλη της το χιλιοειπωμένο: Ας όψονται οι αίτιοι.

Σάμος – Αγρίνιο και ο χαμός του 14άχρονη αδελφού

Όλα πια είχαν τελειώσει. Κι ο πατέρας ουσιαστικά χαμένος κι ο αδελφός κοντά μας, ευτυχώς γερός. Η προσφυγιά έχει τους δικούς της νόμους. Ν’ αποζητά ο ξεριζωμένος από τον πατρογονικό τόπο του να ριζοβολήσει για να ξαναστεριώσει με όσα δεινά κι αν πέρασε. Το πρόβλημα της επιβίωσης αμείλιχτο για μία οικογένεια με τέσσερα ανήλικα, χωρίς σπίτι, χωρίς κανένα πόρο, χωρίς γνωστούς και φίλους, ξένοι και πάρα πολλές φορές χωρίς καμία κατανόηση ή και συμπαράσταση σε αυτή τη δοκιμασία από τους συνανθρώπους τους.

Γι’ αυτό κι η προσφυγιά μάς οδήγησε, χωρίς να ξέρουμε πού πάμε, σε άλλους τόπους. Κι ο μεγάλος αδελφός, που γύρισε από τη δίχρονη θανατερή πορεία ως τα βάθη της Μικρασίας, να τώρα, μοναδικός προστάτης της απορφανισμένης οικογένειάς μας.

Έτσι αφήσαμε τη Σάμο. Μαζί με άλλες οικογένειες, ένα καραβάνι πάμπτωχο κι ορφανεμένο, με κατάληξη εκεί, στο Αγρίνιο, όπου, όπως έλεγαν, στις καπναποθήκες δούλευε πολύς κόσμος. Τον τελευταίο καιρό στο Καρλόβασι, το μεγαλύτερο από μένα αδελφάκι η μάνα το ‘χε βάλει σε μία οικογένεια σαν παραγιό. Το καημένο, αδύνατο όπως όλοι μας, δουλεύοντας μέρα-νύχτα στο σπίτι και στο καφενείο του αφεντικού για ένα πιάτο φαΐ, είχε καταντήσει φυματικό, χωρίς κανένας να το πάρει είδηση. Σ’ ένα χρόνο ύστερα από το φευγιό μας από τη Σάμο, η δύστυχη μάνα το πήρε και το πήγε στην Αθήνα, όπου το έβαλε για νοσηλεία στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο. Ολομόναχη, χωρίς καμία βοήθεια, έμεινε κοντά του όσες μέρες έζησε. Η καλπάζουσα το είχε σακατέψει το άμοιρο. Μονάχη της του έκλεισε τα μάτια και ολομόναχη το ‘θαψε κάπου σ’ ένα νεκροταφείο της Αθήνας. Μονάχη της, χωρίς την παρηγοριά κανενός, το αγοράκι της, 14 μόλις χρονών. Η δύστυχη μάνα, τσακισμένη, γύρισε πάνω στο μήνα. Πού τη βρήκε εκείνη τη δύναμη να σταθεί ολόρθη για να μπορέσει να διαφεντέψει μια ορφανεμένη οικογένεια, να μεγαλώσει τρία ανήλικα, με μοναδική βοήθεια το μεροκάματο στην καπναποθήκη του μεγάλου αδελφού;

Καινούργια ζωή… με τη θλιβερή επέτειο

Ως εδώ τα παιδικά χρόνια. Μια καινούργια ζωή άρχιζε. Πικρή, πολύ πικρή η προσφυγιά. Η ορφάνια, η μεγάλη φτώχια, η στερημένη ζωή, σημάδευε τα παιδικά και τα πρώτα εφηβικά χρόνια. Οι μνήμες βαθιά ριζωμένες, ένα με την ύπαρξη των κατατρεγμένων προσφύγων. Η αναπόληση των όσων δεινών, ένα καθημερινό βίωμα εκείνα τα πρώτα χρόνια. Μα και τα κατοπινά. Ένας ολόκληρος κόσμος, χιλιάδες, εκατοντάδες χιλιάδες καταβασανισμένες οικογένειες ζούσαν την προσφυγιά, κατασπαρμένες σε όλη την Ελλάδα, που όμως ταυτόχρονα πορεύονταν μιαν άλλη καινούργια ζωή.

Και κάθε χρόνο, η θλιβερή επέτειος που φέρνει στο νου τις αναλλοίωτες φοβερές μνήμες, που ασίγαστες, άφθαρτες, πάντα ζωντανές, μας φέρνουν κοντά στα όσα έζησε εκεί, στην πανέμορφη Ιωνία, ένας ολόκληρος κόσμος.

Ολόκληρο το αφιέρωμα και τις συγκλονιστικές μαρτυρίες μπορείτε να το διαβάσετε στην εφημερίδα “Ποντιακή Γνώμη”, μία εξαιρετική έκδοση με πρωτογενές υλικό.

σσΟ: ΟΧΙ ΡΕ! ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ.

Toυρκικά από το νηπιαγωγείο στη Θράκη

Διαβάστε με προσοχή την ανοιχτή επιστολή του Γεωργίου Π. Παύλου, Αναπληρωτή Καθηγητή Πολυτεχνικής Σχολής Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης στη Θάλεια Δραγώνα (φωτογραφία). Ύστερα ετοιμάστε ένα ταξίδι αστραπή στη Θράκη, όσο προλαβαίνετε δίχως να απαιτηθεί διαβατήριο. Το υπουργείο Παιδείας, όπως όλοι υποπτευόμαστε εδώ και καιρό, παίζει το ρόλο που ταιριάζει γάντι μ' αυτούς που το διοικούν.


Ξάνθη, 13 Μαΐου 2010

Προς την
Ειδική Γραμματέα
Παιδείας Ομογενών και
Διαπολιτισμικής Εκπαίδευσης
κ. Θάλεια Δραγώνα


Θέμα: Ο εμπαιγμός της Θράκης και της Ελλάδας από το ελληνικό Υπουργείο Παιδείας: Εκπαιδευτική τουρκοποίηση της Θράκης, βίαιος εκτουρκισμός των Πομάκων και των Τσιγγάνων, Υποβιβασμός της ελληνικής σε δεύτερη γλώσσα


Αξιότιμη κυρία Γραμματεύ, αγαπητή κυρία συνάδελφε Θάλεια Δραγώνα,

Οι πρόσφατες δηλώσεις σας όσον αφορά στα δίγλωσσα νηπιαγωγεία στην Θράκη συνιστούν δυστυχώς εμπαιγμό της Θράκης και της Ελλάδας, ιδίως σε μία τόσο κρίσιμη περίοδο για την πατρίδα μας. Είτε αγνοείτε την πραγματικότητα της Θράκης, είτε αδιαφορείτε εάν η Θράκη κυπροποιηθεί ή γκριζοποιηθεί, είτε δεν γνωρίζουμε τι άλλο επιδιώκετε. Εκτός βέβαια, εάν όσοι επί δεκαετίες αγωνιζόμαστε προκειμένου η Θράκη να μείνει ελληνικός τόπος, σεβόμενοι βεβαίως απολύτως τις μειονοτικές ομάδες και την μουσουλμανική κοινωνία (τουρκογενή, πομακική, τσιγγάνικη) αλλά και έχοντας πραγματικό ενδιαφέρον δημιουργίας πνεύματος αληθινής ελληνοτουρκικής φιλίας, δεν μπορούμε να αντιληφθούμε τον τρόπο με τον οποίο σκέπτεσθε και ενεργείτε και, κατά συνέπεια, σας αδικούμε.
Προσωπικά είμαι θιασώτης μιας πραγματικής φιλίας και συνεργασίας Ελλάδας και Τουρκίας, την οποία και υπηρετώ, όχι όμως εις βάρος της Ελλάδας και των ιστορικών της δικαιωμάτων. Επιπλέον, θα μπορούσα να είμαι επιεικής μαζί σας, ερμηνεύοντας την όλη στάση σας ως μια προσπάθεια άμβλυνσης του όποιου φανατισμού στις σχέσεις των δύο χωρών. Όμως, ακόμη κι αν εσείς σκοπεύετε σε κάτι τέτοιο, τα αποτελέσματα θα είναι αντίθετα από τους επιδιωκόμενους στόχους σας, επειδή σας διαφεύγουν πολλές άλλες παράμετροι του ζητήματος και επειδή πιστεύετε στο αλάθητο της γνώσης σας και της επιστημονικής – ή καλύτερα ιδεολογικής σας θεώρησης.
Πιστέψτε με αληθινά, θα ήθελα να σφάλλω στην εκτιμήσεις μου και πραγματικά εσείς να ωφελήσετε την Θράκη και την Ελλάδα. Όμως μέχρι να αντιληφθώ κάτι τέτοιο είμαι υποχρεωμένος να σας υποδείξω δημοσίως τα λάθη σας, αφού κάθε επίμονη προσωπική παρότρυνση απέβει μάταιη και δεν εισακούσθηκε. Εάν σφάλλω στις εκτιμήσεις μου, να είστε σίγουρη ότι θα είμαι ο πρώτος που δημοσίως θα σας συγχαρώ για τα επιτεύγματά σας και θα σας ζητήσω συγγνώμη πάλι δημοσίως. Πριν όμως συμβεί αυτό η ακαδημαϊκή μου ευθύνη με αναγκάζει να λύσω τη σιωπή μου και να μιλήσω δημοσίως για κρίσιμα εθνικά θέματα, όπως έπραξα και με προηγούμενες δύο επιστολές μου προς την ηγεσία της ελληνικής Πολιτείας.
Θα πρέπει να γνωρίζετε ως υπεύθυνο κυβερνητικό στέλεχος, ότι στη Θράκη τα τελευταία χρόνια επιχειρείται βίαιος και αντιδημοκρατικός εκτουρκισμός όλων των Ελλήνων μουσουλμάνων πολιτών. Το βάρος εδώ πέφτει στο βίαιος και αντιδημοκρατικός, διότι είναι αυτονόητο ότι σεβόμεθα κάθε ελεύθερα εκφραζόμενο εθνικό αυτοπροσδιορισμό. Ένας Πομάκος ή ένας Τσιγγάνος στη Θράκη ή όπου αλλού, μπορεί να αυτοπροσδιορίζεται ατομικά ως Τούρκος, όχι όμως συλλογικά.

Στις δηλώσεις σας, κατά την πρόσφατη επίσκεψή σας στην Ξάνθη τον Μάρτιο, περί δίγλωσσων νηπιαγωγείων, ναι μεν μιλάτε για χρήση της μητρικής γλώσσας και αυτό είναι προς τιμήν σας, αλλά -και εδώ είναι όλο το πρόβλημα και το ιστορικό σας λάθος με συνέπειες τεράστιες- διευκρινίζετε, εφ’ όσον αυτό ζητηθεί από τα ίδια τα μέλη της μειονότητας.
Δεν είναι δηλαδή αυτονόητη η χρήση της μητρικής γλώσσας στα νηπιαγωγεία; Γιατί θα πρέπει τα παιδιά στο νηπιαγωγείο να μάθουν μια γλώσσα ξένη της μητρικής τους και όχι μόνον την ελληνική και την μητρική τους; Δεν είναι αυτονόητο ότι το Υπουργείο Παιδείας οφείλει να γνωρίζει τη μητρική γλώσσα κάθε μαθητή και να πράττει δεόντως στην εκπαιδευτική διαδικασία, τη στιγμή που υπάρχει πληθώρα μελετών όπου προσδιορίζεται σαφώς η γλωσσική κατάσταση της μειονότητας; Τι νόημα, λοιπόν, έχει και που αποσκοπεί η διατύπωσή σας, η οποία καθιστά ζητούμενο το αυτονόητο;
Παράλληλα, ενώ αναφέρεστε στην πιθανή εισαγωγή της πομακικής γλώσσας στα νηπιαγωγεία, εάν αυτό ζητηθεί, αγνοείτε τελείως την ύπαρξη τσιγγάνικης γλώσσας και παραβλέπετε τους τσιγγάνους, μουσουλμάνους ή μη, που αποτελούν σχεδόν το ένα τρίτο της μουσουλμανικής κοινωνίας της Θράκης.
Λέτε, δηλαδή επί της ουσίας, ότι τα παιδιά της μη τουρκόφωνης μουσουλμανικής κοινωνίας θα διδάσκονται την τουρκική γλώσσα από το νηπιαγωγείο, εκτός βέβαια εάν ζητηθεί κάτι άλλο από την ίδια την μειονότητα. Πώς, όμως, θα ζητηθεί ό,τι ζητηθεί; Σίγουρα με κάποιο τρόπο αντικειμενικό και μετρήσιμο. Στο σημείο αυτό διαπράττετε μέγιστο και ιστορικό σφάλμα που θα πυροδοτήσει ανήκουστες πλέον διεκδικήσεις στη Θράκη, έξω από κάθε λογική, δίκαιη και σύμφωνη προς το διεθνές δίκαιο διαχείριση μειονοτικών θεμάτων.
Διότι, όπως γνωρίζετε πολύ καλά -ή θα πρέπει να γνωρίζετε- η μη τουρκόφωνη μουσουλμανική κοινωνία της Θράκης ευρίσκεται εγκλωβισμένη -με την ανοχή της ελληνικής Πολιτείας δυστυχώς- στον ασφυκτικό κλοιό του τουρκικού Προξενείου Κομοτηνής, το οποίο λειτουργεί ως άτυπο τουρκικό Υπουργείο Θράκης. Μοιραία, επομένως, τα μέλη της θα ζητήσουν ό,τι της υπαγορευθεί από αυτό και όχι ό,τι πραγματικά θα ήθελαν τα ίδια.
Επιπλέον, είναι σαφές ότι ανοίγετε έτσι κατ’ ουσίαν τον δρόμο τουρκοποίησης από την νηπιακή ηλικία των δύο τρίτων της μουσουλμανικής κοινωνίας που περιλαμβάνουν Πομάκους και Τσιγγάνους.
Με την απόφασή σας αυτή, θέτετε, όσον αφορά εκπαιδευτικά ζητήματα στη Θράκη, -ανοίγοντας τον ασκό του Αιόλου- για πρώτη φορά τις βάσεις για την μελλοντική νομιμοποίηση του δημοψηφίσματος ως μέσον έκφρασης των διαφόρων αιτημάτων από πλευράς της μουσουλμανικής κοινωνίας της Θράκης προς την ελληνική Πολιτεία.
Εάν δεν την ακυρώσετε άμεσα, ανοίγετε τον δρόμο για την σταδιακή και άτυπη διχοτόμηση της Θράκης, αρχής γενομένης από την εκπαίδευση. Ανοίγετε ουσιαστικά τον δρόμο για να φθάσουμε -και ίσως όχι πολύ αργά- στο «δημοψήφισμα» όχι μόνο για τη γλώσσα των νηπιαγωγείων αλλά και για όποια άλλη μορφή απόφασης που θα αφορά στη μουσουλμανική μειονότητα στην Θράκη.
Επιπλέον, φανταστείτε, με τη φιλοσοφία που ακολουθείτε, να αρχίσει το σύνολο των μουσουλμάνων πολιτών στην Ελλάδα να διεκδικεί όσα εσείς σχεδιάζετε στην Θράκη. Τότε θα έχουμε διάλυση και ποιοτική μεταβολή της ιδιοσυστασίας της ελληνικής Πολιτείας. Γι’ αυτό, εάν δεν αλλάξετε άμεσα τη στάση σας αυτή, θα καταστείτε τραγική προσωπικότης για την μελλοντική ιστορία όχι μόνον της Θράκης αλλά και ολόκληρης της Ελλάδος.

Συμπληρωματικά προς τα ανωτέρω, θα πρέπει να γνωρίζετε ότι εδώ στη Θράκη σφυρηλατείται βήμα προς βήμα υπό τα βλέμματα και την ανοχή της ελληνικής Πολιτείας η δημιουργία κράτους εν κράτει. Αυτό είναι που εσείς έρχεσθε με την πρόσφατη δήλωσή σας να ενθαρρύνετε και να ενισχύσετε. Για να σας βοηθήσω ακόμη περισσότερο, σας αναφέρω τα πρακτικά Συνδιάσκεψης «Τούρκων της Δυτικής Θράκης» στην Κωνσταντινούπολη, τον Σεπτέμβριο του 2006, στα οποία αποφασίστηκε η σύσταση πολλών επιτροπών αυτο-οργάνωσης της μειονότητας στη Θράκη, σε τομείς όπως: Αυτοδιοίκηση πολιτικών και μη Κυβερνητικών Οργανώσεων, Παιδεία και Πολιτισμός, Ανθρώπινα Δικαιώματα και Νομικό Δίκαιο, Τύπος και Διεθνείς Σχέσεις, Οικονομικά, Βακούφια και Θρησκεύματα). Αποφάσεις που ήδη είναι σε φάση πλήρους υλοποίησης, με τις οποίες εναρμονίζονται αλλά και ενισχύουν οι δικές σας ενέργειες.
Όπως προκύπτει από την αναλυτική περιγραφή του ρόλου των εν λόγω Επιτροπών, είναι σαφές πλέον για κάθε άνθρωπο με κοινό νου τι σχεδιάζεται στη Θράκη. Διότι τα πράγματα δείχνουν ότι εδώ δεν πρόκειται απλώς περί μιας καλώς εννοούμενης ηθικής, θρησκευτικής, ανθρωπιστικής, ή όποιας άλλης στήριξης από την Τουρκία του τουρκόφωνου μουσουλμανικού πληθυσμού της Θράκης που κανείς σώφρων άνθρωπος δεν θα αρνιόταν, αλλά περί ιδρύσεως ενός δυνάμει νέου και σε λανθάνουσα μορφή «αυτόνομου τουρκο-θρακικού κράτους».
Εάν όλα αυτά δεν δείχνουν προς ποια κατεύθυνση οδηγεί τα πράγματα της Θράκης η φίλη Τουρκία, τότε ή εγώ «τα έχω χαμένα» ή εσείς αδυνατείτε να ερμηνεύσετε τα σημεία των καιρών, πράγμα ανεπίτρεπτο για πολιτικό πρόσωπο.
Κι ενώ όλα αυτά είναι γνωστά, κι ενώ και με δική σας ευθύνη σχεδιάστηκαν και υλοποιήθηκαν από το 1997 έως σήμερα τρία εθνικά προγράμματα ΕΠΕΑΕΚ του Υπουργείου Παιδείας ύψους μερικών δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ και θα μπορούσατε μέσω αυτών να έχετε δώσει πραγματικές λύσεις στο γλωσσικό και εκπαιδευτικό πρόβλημα των μουσουλμάνων της Θράκης, αυτή την στιγμή ευρισκόμαστε πιο πίσω και από εκεί που ξεκινήσαμε, ενώ χάθηκε πολύτιμος χρόνος 13 τουλάχιστον ετών.
Κατά την υλοποίηση των ανωτέρω Προγραμμάτων υιοθετήσατε με τρόπο αυταρχικό την τουρκική γλώσσα ως την μία και μοναδική μητρική γλώσσα για όλους τους μουσουλμάνους της Θράκης, ασχέτως εάν αυτοί ήσαν τουρκικής ή μη καταγωγής, παραβιάζοντας κάθε δημοκρατική αρχή και κάθε αρχή διαπολιτισμικής εκπαίδευσης. Διότι όλα τα παιδιά προσχολικής ηλικίας στην ορεινή Θράκη ομιλούν, όπως και οι γονείς των, την πομακική, ενώ τα παιδιά των τσιγγάνων της Θράκης ομιλούν την τσιγγάνικη γλώσσα στην πλειοψηφία των, όπως και οι γονείς των. Εσείς όμως ουδόλως λάβατε υπόψιν σας αυτό το γεγονός και αυταρχικώς τους θεωρήσατε όλους ως τουρκόφωνους, συνεχίζοντας έτσι προηγούμενες λανθασμένες επιλογές τις οποίες αναβαθμίσατε και περιβάλατε με επιστημονική εγκυρότητα.
Ο τρόπος με τον οποίο υλοποιήσατε τα τρία προηγούμενα εθνικά προγράμματα ήταν στη βάση του εσφαλμένος, διότι δεν αποβλέψατε στην δημιουργία μόνιμων δομών ενισχυτικής διδασκαλίας παράλληλα προς την υπόλοιπη δημόσια εκπαίδευση αλλά εξαντλήσατε το κύριο ενδιαφέρον σας σε σεμινάρια για εκπαιδευτικούς και άλλες περιφερειακές δράσεις.
Οπωσδήποτε ήταν επιτυχής ο ρόλος σας, στο πλαίσιο των προγραμμάτων που υλοποιήσατε, όσον αφορά στη συγγραφή νέων γλωσσικών εγχειριδίων, μέρος των οποίων αναθέσατε να υλοποιηθεί στο καταξιωμένο Ινστιτούτο Επεξεργασίας του Λόγου (ΙΕΛ). Αυτή η μερική επιτυχία όμως δεν μηδενίζει την ευθύνη σας για την συνολικά αποτυχημένη εφαρμογή και την φιλοσοφία που υιοθετήσατε σε τρία συνεχή εθνικά προγράμματα, μέσω των οποίων θα έπρεπε να έχει δοθεί τελεσίδικη και οριστική λύση στο γλωσσικό και εκπαιδευτικό πρόβλημα της μειονότητας. Διότι, αφού διαχειριστήκατε συνολικά ένα πολύ υψηλό ποσό χρημάτων μέσω των προγραμμάτων αυτών, θα έπρεπε να έχετε καταστήσει τη Θράκη διεθνές υπόδειγμα διαπολιτισμού και εκπαιδευτικό παράδεισο για τη μουσουλμανική κοινωνία.
Ακόμη, μέσω των προγραμμάτων αυτών θα μπορούσατε να έχετε ανοίξει το δρόμο της υγιούς ελληνοτουρκικής φιλίας και συνεργασίας. Αντίθετα, συνεργαστήκατε με άκρως εθνικιστικά ιδρύματα στη Θράκη, τα οποία κάθε άλλο παρά υγιή ελληνο-τουρκική φιλία και συνεργασία προάγουν.
Μάλιστα, είτε για να μην αποδειχθούν οι εγγενείς αδυναμίες των προηγούμενων προγραμμάτων που υλοποιήσατε, είτε για να μην χάσετε τον έλεγχο των πραγμάτων από τα χέρια σας, εμποδίσατε κατά το παρελθόν με κάθε τρόπο την ουσιαστική εμπλοκή του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης στον σχεδιασμό της εκπαιδευτικής διαδικασίας σε σχέση με τα εν λόγω προγράμματα, θέτοντας όρους στη Διοίκηση του Πανεπιστημίου για μη συμμετοχή μελών ΔΕΠ που δεν ταυτίζονται με τις απόψεις σας. Επισυνάπτω επ’ αυτού παλαιότερη επιστολή μου προς τις Πρυτανικές Αρχές του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης και του Πανεπιστημίου Αθηνών, για να μην θεωρήσετε ότι έχω κακή πρόθεση απέναντι σας.
Πρόσφατα δε, η πρώην στενή συνεργάτης σας και νυν Γενική Γραμματέας Περιφέρειας Α.Μ.Θ. κ. Θεοδώρα Κόκλα εν ονόματι του δικού σας προγράμματος αρνήθηκε να υπογράψει την υλοποίηση στην Θράκη ευρωπαϊκού εκπαιδευτικού και διαπολιτισμικού προγράμματος πανελλαδικής εμβέλειας, από το οποίο τελικώς εξαιρέθηκε ολόκληρη η Θράκη.
Επιπλέον, κατά την πρόσφατη Πρόσκληση του Υπουργείου Παιδείας την 23/3/2010 για την «Εκπαίδευση των παιδιών της μουσουλμανικής κοινωνίας της Θράκης», επιλέξατε τη δημοσιοποίηση της Προκήρυξης μόνον για 30 ημέρες, και μάλιστα λίγο πριν από τις εορτές του Πάσχα, πράγμα που καθιστά εκ των πραγμάτων αδύνατη την συμμετοχή πολλών Α.Ε.Ι.
Πιο συγκεκριμένα, στις Ενότητες της εν λόγω Πρόσκλησης, διαβάζουμε μεταξύ άλλων: «… Μελέτη με αντικείμενο την εισαγωγή της τουρκικής γλώσσας … στα δημόσια σχολεία της Θράκης… υλοποίηση του μέτρου εισαγωγής της διδασκαλίας της τουρκικής στα δημόσια σχολεία πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας. Επεξεργασία αναλυτικού προγράμματος για την τουρκική γλώσσα… Διαμόρφωση Προτάσεων …για τα εκπαιδευτικά υλικά και βιβλία διδασκαλίας της τουρκικής στα δημόσια σχολεία…» (Σελίδες 6,7,8,9 της Πρόσκλησης).
Τραγικότερο δε όλων είναι το ακόλουθο απόσπασμα από την ανωτέρω Πρόσκληση: «…Το περιεχόμενο της επιμόρφωσης θα είναι: νέες παιδαγωγικές μέθοδοι, διαφοροποιημένη παιδαγωγική, … διδασκαλία της ελληνικής ως δεύτερης γλώσσας» (σελ. 8).
Έτσι, σε σειρά πολύ σοβαρών λαθών και παραλείψεων του παρελθόντος, έρχεσθε τώρα και προσθέτετε το μέγιστο σφάλμα, την εισαγωγή της τουρκικής γλώσσας στα νηπιαγωγεία της Θράκης, στα οποία φιλοξενούνται παιδιά μουσουλμάνων προσχολικής ηλικίας, αλλά και στα υπόλοιπα δημόσια σχολεία της Θράκης, συμβάλλοντας την εκπαιδευτική τουρκοποίηση ολόκληρης της μουσουλμανικής κοινότητας. Με τον τρόπο αυτό ενισχύετε ακούσια ένα σύγχρονου τύπου και χαρακτήρα εκπαιδευτικό γενιτσαρισμό και δημιουργείτε όρους βαθμιαίας διχοτόμησης της Θράκης.

Αγαπητή κυρία Δραγώνα, είμαι πεπεισμένος ότι μέχρι σήμερα αποτύχατε να δώσετε λύσεις στα καίρια προβλήματα της μειονοτικής εκπαίδευσης στη Θράκη. Πέραν δε αυτού:
• Παραβιάσατε και παραβιάζετε βασικές δημοκρατικές, παιδαγωγικές και διαπολιτισμικές αρχές εγκλωβίζοντας την ελληνική Πολιτεία και ιδιαίτερα την κυβέρνηση και τον Πρωθυπουργό σε ένα νέο αδιέξοδο και μη αντιστρεπτό δρόμο που αργά ή γρήγορα θα καταλήξει σε καταστροφικές για τη Θράκη και την Ελλάδα συνέπειες.
• Ενθαρρύνατε και ενθαρρύνετε την ανάπτυξη ενός ανθελληνικού και αντιευρωπαϊκού τουρκικού εθνικισμού ή σωβινισμού και επεκτατισμού στη Θράκη και αποδυναμώσατε τη γνήσια ελληνο-τουρκική φιλία μεταξύ των δύο λαών.
• Αποπροσανατολίσατε την ελληνική Πολιτεία σε ένα θέμα μείζονος εθνικής σημασίας, όπως αυτό της μειονοτικής εκπαίδευσης στην Θράκη και με όσες προεκτάσεις αυτό συνεπάγεται και χάθηκε πολύτιμος χρόνος για την επίλυση καίριων ζητημάτων στήριξης της μουσουλμανικής κοινωνίας και απεγκλωβισμό μέσω πραγματικής παιδείας και μόρφωσης της Θράκης από τον κίνδυνο κυπροποίησης.
• Στερήσατε με τους λανθασμένους σας σχεδιασμούς το σύνολο της μουσουλμανικής νεολαίας και των γονέων τους από τη δυνατότητα συστηματικής εκμάθησης της ελληνικής γλώσσας και παροχής ενισχυτικής διδασκαλίας, κάτι που είχε επιτυχώς εγκαινιαστεί από την ελληνική Πολιτεία κατά την δεκαετία του 1990.
• Με τις πρόσφατα δρομολογημένες μεθοδεύσεις σας συνεχίζετε έμμεσα να συμβάλλετε και να ανέχεστε την αυταρχική τουρκοποίηση όλης της μουσουλμανικής κοινωνίας της Θράκης, την οποία έχω επαρκώς περιγράψει σε προηγούμενη επιστολή μου προς την ελληνική πολιτική ηγεσία.
• Στην Θράκη έχετε δημιουργήσει συνθήκες μονοπωλίου στα εκπαιδευτικά πράγματα, αποκλείοντας από τα θέματα εκπαίδευσης, ανάπτυξης, κοινωνικής και πολιτιστικής στήριξης της μουσουλμανικής μειονότητας και άλλων ευπαθών κοινωνικών ομάδων, δημόσιους και ιδιωτικούς φορείς που δεν ευθυγραμμίζονται με τις δικές σας ιδεολογικές επιλογές και προκαταλήψεις.

Για τους λόγους αυτούς, με κάθε σεβασμό στο πρόσωπό σας και στην ιδιότητά σας είμεθα υποχρεωμένοι να σας ζητήσουμε να σταματήσετε αμέσως κάθε ενέργεια που αποδυναμώνει την λειτουργία του ελληνικού κράτους στη Θράκη και εγκλωβίζει το Υπουργείο Παιδείας, την Κυβέρνηση και τον Πρωθυπουργό.
Ύστερα από αυτά, είμαστε υποχρεωμένοι ως Έλληνες πολίτες αλλά και ως επιστήμονες γνωρίζοντες από κάθε άποψη και σε βάθος τα θέματα της Θράκης, να ζητήσουμε από την Κυβέρνηση και τον Πρωθυπουργό της χώρας, Γιώργο Α. Παπανδρέου, αλλά και ολόκληρο τον πολιτικό κόσμο και την ελληνική κοινωνία να προστατεύσουν την Θράκη από ενέργειες που θα στοιχίσουν ακριβά και θα οδηγήσουν σε μη αντιστρεπτά φαινόμενα.
Επιπλέον, με την επιστολή μας αυτή επιχειρούμε να προστατεύσουμε τον Πρωθυπουργό και την Κυβέρνησή του από ένα ιστορικό ατόπημα δίχως προηγούμενο. Διότι, εάν υλοποιηθούν όλα όσα επισημαίνονται ως σχεδιασμός του Υπουργείου Παιδείας, θα δημιουργηθεί πλέον ένα μη αντιστρέψιμο κεκτημένο που θα ζημιώσει τα μέγιστα την Θράκη και την Ελλάδα. Είναι αδιανόητο η ελληνική Πολιτεία να γίνεται η ίδια καταλύτης αυτοκατάργησής της στη Θράκη.
Ως Έλληνας πολίτης και ως πανεπιστημιακός δάσκαλος και με κάθε συναδελφική συμπάθεια, σας συμβουλεύω να σταματήσετε την συνέχιση αυτών των τραγικών λαθών και να υιοθετήσετε μια νέα και δίκαιη εκπαιδευτική πολιτική και στρατηγική.
Εάν εισακούσετε αυτές τις συμβουλές μας, θα προστατέψετε αυτή την κρίσιμη στιγμή τόσο εσάς την ίδια, όσο και την Κυβέρνηση και τον Πρωθυπουργό από το να μην εγκλωβιστούν σε χειρισμούς και αποφάσεις με μέγιστες αρνητικές και απρόσμενες εξελίξεις όσον αφορά στο μείζον θέμα της Θράκης. Το δε θέμα της Θράκης είναι σε άμεση συνάφεια με αυτό του ανατολικού Αιγαίου και με ολόκληρο το ζήτημα εθνικής ασφάλειας της χώρας μας και με το αδιαπραγμάτευτο της εθνικής κυριαρχίας και εδαφικής ακεραιότητας της Ελλάδος.
Εάν συνεχίσετε να εμμένετε στην ίδια πολιτική που ακολουθήσατε όλα τα προηγούμενα έτη και ακολουθείτε και σήμερα ως Ειδική Γραμματέας του Υπουργείου Παιδείας, θα έχετε πλήρη ευθύνη για όποια εθνικά επιζήμια εξέλιξη σημειωθεί στη Θράκη.
Προσωπικά, δεν έχω τίποτε εναντίον του προσώπου σας, κάτι το οποίο άλλωστε φανερώνει και η σιωπή μου επί 13 χρόνια, ενώ διαπίστωνα τα συνεχή σας λάθη. Όμως, αισθάνομαι ότι με την επιστολή μου αυτή εκτελώ το χρέος που μου υπαγορεύει η συνείδησή μου ως επιστήμονα και ως Έλληνα, ενημερώνοντας τον Πρωθυπουργό, την Κυβέρνηση, τα πολιτικά κόμματα και την ελληνική κοινωνία, ζητώντας από εσάς να προβείτε επειγόντως σε διορθωτικές κινήσεις, πριν είναι πολύ αργά για όλους μας και ζητώντας από όλους να προστατεύσουν και να διαφυλάξουν την ελληνικότητα της Θράκης, διότι είμεθα πλέον στην περιοχή όπου παίζουμε εν ου παικτοίς.
Κλείνοντας την επιστολή αυτή, ευρισκόμαστε προ μεγάλης εκπλήξεως και απορίας, διότι φθάσαμε να αγωνιζόμαστε να προασπίσουμε την Θράκη από το ελληνικό Υπουργείο Παιδείας, ωσάν να πρόκειται περί ενός Υπουργείου ξένου προς την Ελλάδα και τα ελληνικά συμφέροντα.

Με ιδιαίτερη τιμή και φιλία,
Γεώργιος Π. Παύλος
Αναπληρωτής Καθηγητής
Πολυτεχνικής Σχολής
Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης

Νεοπασοκικό λαϊκό πανηγύρι

Οι μουσικές λίγο-πολύ παραμένουν ίδιες. Ωστόσο, στο κλαρίνο, στα βιολιά, τα μπουζούκια, τα πλήκτρα, τα ούτια, τις φαρφίζες θα δείτε νέους ψηφοφόρους του Κινήματος με το νόμο Ραγκούση. Της ημετέρας παιδείας Παπανδρέλληνες.

Οικολόγοι Πράσινοι: "Απειλή ο αγωγός Μπουργκάς - Αλεξανδρούπολη"

Εννοείται ότι οι "Οικολόγοι - Πράσινοι" δεν βλέπουν με καλό μάτι την ελληνορωσική συνεργασία στον αγωγό Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη. Οι "Οικολόγοι-Πράσινοι" είναι πατριωτικό κόμμα. Δεν χρειάζεται να το λέμε και να το ξαναλέμε. Παραθέτουμε την πατριωτική ανακοίνωσή τους. Πριν την διαβάσετε δείτε τις πατριωτικές θέσεις του "πράσινου" ευρωβουλευτή Τρεμόπουλου, το διάλογο του "πράσινου" Καφετζόπουλου με τον Χατζηνικολάου, και τις απόψεις του Κώστα Διάκου (υποψήφιος ευρωβουλευτής του κόμματος και ιστορικό στέλεχος του οικολογικού κινήματος στην Ελλάδα) που διατύπωσε ευθέως ότι: Αν το επιθυμούν, οι "Μακεδόνες" της Β. Ελλάδας, οι "Τούρκοι" της Δ. Θράκης, οι Βλάχοι και οι Ρομ, μπορούν να αυτοπροσδιοριστούν συλλογικά ως εθνικές μειονότητες.

ΚΩΣΤΑΣ ΔΙΑΚΟΣ: ΠΕΡΙ ΕΘΝΙΚΑ "ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ", "ΤΟΥΡΚΩΝ", ΒΛΑΧΩΝ ΚΑΙ ΡΟΜ


ΚΑΦΕΤΖΟΠΟΥΛΟΣ ΜΕ ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ


Ο ΜΙΧΑΛΗΣ ΤΡΕΜΟΠΟΥΛΟΣ ΣΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ "ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΥ" ΑΝΑΓΝΩΣΤΙΚΟΥ


Η ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΩΝ ΟΙΚΟΛΟΓΩΝ ΠΡΑΣΙΝΩΝ

ΑΓΩΓΟΣ ΜΠΟΥΡΓΚΑΣ-ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ: ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΙΛΗ ΓΙΑ ΤΗ ΘΡΑΚΗ ΚΑΙ ΤΟ ΑΙΓΑΙΟ

• Οι Οικολόγοι Πράσινοι στηρίζουν
τις εκδηλώσεις των τοπικών και περιβαλλοντικών φορέων στην Αθήνα τη Δευτέρα 17/5
• Συνάντηση την Παρασκευή 14/5, με την Οικολογική Εταιρία Έβρου

Oι Οικολόγοι Πράσινοι στηρίζουν τις αντιδράσεις και την ενημερωτική εκστρατεία των τοπικών φορέων του Έβρου και των περιβαλλοντικών οργανώσεων για το σχεδιαζόμενο αγωγό πετρελαίου Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολη.
Ήδη από το 2007 οι Οικολόγοι Πράσινοι είχαν έγκαιρα ζητήσει την ολική επανεξέταση του έργου, δηλώνοντας πως όχι μόνο σχεδιάστηκε χωρίς την τοπική κοινωνία αλλά θα λειτουργήσει μόνο εναντίον της, τόσο στο πεδίο της τοπικής οικονομίας, όσο και στο περιβάλλον και την υγεία.
Τα κέρδη θα αφορούν μόνο τις πετρελαϊκές εταιρείες, ενώ οι επιπτώσεις θα είναι τεράστιες εξαιτίας των εγκαταστάσεων ρυπογόνου βιομηχανίας στην Θράκη, της υποβάθμισης της τοπικής αγροτικής παραγωγής και του τουρισμού, των διαρροών πετρελαίου στη θάλασσα των σταθμεύσεων και διελεύσεων μεγάλων πλοίων στο Θρακικό Πέλαγος, σε απόσταση αναπνοής από το Δέλτα του Έβρου.
Ενδεικτικό είναι ότι με την κατασκευή του αγωγού θα μπορούν να εξυπηρετηθούν και τάνκερ άνω των 150.000 τόνων, που σήμερα αποφεύγουν το Αιγαίο επειδή δε μπορούν να περάσουν τα Δαρδανέλια και το Βόσπορο.
Με το άλλοθι της ενεργειακής αυτάρκειας και της γεωπολιτικής υπεραξίας, αυξάνουμε την εξάρτηση μας από το πετρέλαιο δημιουργώντας εστίες ρύπων και συγκρούσεων. Στην εποχή της κλιματικής αλλαγής και της οικονομικής κρίσης απαιτείται αξιοποίηση των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, εξοικονόμηση ενέργειας και περιορισμός της κατανάλωσης, ήπια αξιοποίηση των φυσικών πόρων και διάχυση των οικονομικών ωφελημάτων σε όσο γίνεται μεγαλύτερο μέρος των τοπικών πληθυσμών με άξονες την βιολογική γεωργία, τον ήπιο τουρισμό και την βιώσιμη αλιεία.
Στο πλαίσιο αυτό, οι Οικολόγοι Πράσινοι είχαν την Παρασκευή επίσημη συνάντηση με την Οικολογική Εταιρία Έβρου για το θέμα του αγωγού. Στην συνάντηση αυτή αναδείχθηκε και από τις δύο πλευρές σε μείζον θέμα ο στόχος για ματαίωση του έργου, καθώς όχι μόνο δε θα συμβάλει στην τοπική ανάπτυξη της περιοχής απειλώντας το Δέλτα του Έβρου αλλά και όλο το Αιγαίο. Οι Ο.Π. τόνισαν την υποστήριξή τους στις προσπάθειες της τοπικής Κοινωνίας των Πολιτών και την ανάγκη επαγρύπνησης της Κοινωνίας, ιδιαίτερα σε αυτή την συγκυρία που, στο όνομα της οικονομικής κρίσης. κινδυνεύουμε διάφορες «επενδύσεις» να χαρακτηρίζονται ως σωτήριες, αλλά να είναι ακριβώς στην αντίθετη κατεύθυνση από αυτή που επιβάλλεται .
Οι Οικολόγοι Πράσινοι θα είναι επίσης παρόντες στις δύο ενημερωτικές εκδηλώσεις που οργανώνουν στην Αθήνα τη Δευτέρα 17 Μαΐου η Οικολογική Εταιρία Έβρου (Ο.Ε.Ε.), το Πανελλήνιο Δίκτυο Οικολογικών Οργανώσεων (ΠΑΝ.Δ.ΟΙΚ.Ο), το Επιμελητήριο Περιβάλλοντος και Βιωσιμότητας, το Ινστιτούτο Θαλάσσιων Ερευνών «Αρχιπέλαγος» και το Δίκτυο Οικολογικών Οργανώσεων Αιγαίου.
• Συνέντευξη Τύπου 12 το μεσημέρι, στο Επιμελητήριο Περιβάλλοντος και Βιωσιμότητας (Καλλιδρομίου 30 & Ζωοδόχου Πηγής, Εξάρχεια)
• Ενημερωτική Ημερίδα στις 4.30 το απόγευμα, υπό την αιγίδα του ευρωβουλευτή των Οικολόγων Πράσινων Μιχάλη Τρεμόπουλου, στην αίθουσα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην Αθήνα (Αμαλίας 8, Σύνταγμα).

Η Εκτελεστική Γραμματεία των Οικολόγων Πράσινων


Περισσότερα για τις δύο εκδηλώσεις, στο http://www.ecogreens-gr.org/cms/index.php?option=com_content&view=article&id=1052:----a-hme&catid=33:2009-03-18-07-39-11&Itemid=51

Ronnie James Dio travels beyond the Rainbow

Η φωνή του έμεινε παγιδευμένη στη διάστασή μας. Όσοι δεν είχατε την ευκαιρία να τον ακούσετε, κάντε το πείραμα. Καλό ταξίδι Ronnie...

Οι κυρ Παντελήδες που κυβερνούν

Με έκπληξη και θλίψη διαπίστωσα ότι γνωρίζω πολλούς κυρ Παντελήδες. Και μου συστήνονταν οι απατεώνες με άλλα ονόματα. Άλλη φορά θα ζητάω ταυτότητα.
Την ανάρτηση του video την ενεπνεύσθην από ένα "κειμενικό" τεχνούργημα του Vapsomallia που τον αναζητούμε όλοι οι οπαδοί του και τον καλούμε να ενημερώσει το ανεπανάληπτο ιστολόγιό του (vapsomalliades), το οποίο είναι "αδρανές" από τον Απρίλιο του 2009.
Στο κείμενό του που δημοσιεύει το antinews διαπομπεύει με ανυπέρβλητο στιλ τον Παντελή Οικονόμου.

«Ψευτοκοσμοπολίτες, ψευδοδιευθυντές, προοδευτικούληδες»

Ποιος τα γράφει; Ο Δημήτρης Παπαχρήστος, ο εκφωνητής του Πολυτεχνείου, στο Έθνος του Σαββάτου. Αφορμή για την παρέμβαση ήταν η επίσκεψη Ερντογάν. Αξίζει να διαβαστεί με προσοχή.

Κρίση και ιστορικά διδάγματα

Από τον Δημήτρη Παπαχρήστο, Συγγραφέα

Η επίσκεψη του Τούρκου πρωθυπουργού στην Ελλάδα συντελείται μέσα σε ένα θολό κλίμα, με την παραδοχή του Ελληνα πρωθυπουργού πως με την οικονομική κρίση έχουμε χάσει μέρος της εθνικής μας ανεξαρτησίας. Θα μπορούσαν να εκληφθούν αυτές οι δηλώσεις ως μέρος του επικοινωνιακού πολιτικού παιχνιδιού και ως υπερβολές που στόχο έχουν την καλλιέργεια του φόβου για την αποδοχή των όποιων μέτρων. Μετά όμως από τα συμβαίνοντα στο Αιγαίο και την αεροναυτική άσκηση της Τουρκίας στις 11 Μαΐου 2010, είδαμε με τσαμπουκά η Τουρκία να θεωρεί τον διεθνή και τον θαλάσσιο χώρο του Αιγαίου κυριαρχία της, να τον ελέγχει και να τον χρησιμοποιεί χωρίς να δίνει λογαριασμό.
Είναι περιεργείας άξιον το γεγονός της υποτίμησης της σημασίας από την κυβέρνηση και από τη στρατιωτική ηγεσία, την ώρα της επίσημης επίσκεψης του κ. Ερντογάν, αυτής της προκλητικής ενέργειας που φανερώνει τους στόχους και τις επιδιώξεις της Τουρκίας, οι οποίες είναι επεκτατικές και επιθετικές. Το Κυπριακό ως τετελεσμένο γεγονός χρησιμοποιείται εκβιαστικά στη Θράκη. Ο,τι και να συμβεί όσα θετικά μέτρα κι αν παρθούν, πάντα η Τουρκία και η μουσουλμανική ελληνική μειονότητα θα αντιδρούν και θα τα υπονομεύουν, αφού η στρατηγική επιδίωξη είναι να κυπριοποιηθεί η Θράκη.

Η χώρα μας δεν βρίσκεται στην Κεντρική Ευρώπη ούτε βρίσκεται υπεράνω των συνόρων. Ο νεο-οθωμανικός κεμαλισμός μπορεί να μη σκλαβώνει χώρες και λαούς με τα τουρκικά αστέρια, αλλά καλυπτόμενος από τις ΗΠΑ, τη Γαλλία, τη Γερμανία και προπαντός από την Αγγλία, λειτουργεί ιμπεριαλιστικά και παίζει τον ρόλο του χωροφύλακα στην ευρύτερη περιοχή.

Είχε δίκιο ο ευρωβουλευτής Κον Μπεντίτ όταν δήλωνε πως το Κυπριακό και τα προβλήματα τα λεγόμενα ελληνοτουρκικά θα μπορούσαν να λυθούν πάραυτα, ακόμη και η πλήρης μείωση των εξοπλισμών, αν αυτό ήταν στις προθέσεις των ισχυρών, αλλά πώς θα πούλαγαν τα όπλα τους; Είναι ολοφάνερο πως μας δανείζουν για να μας «αρμέγουν» διαχρονικά, αφού τα δάνειά τους είναι ανακυκλούμενα και οι δόσεις των επιτοκίων δεν φτάνουν, όχι μονάχα για την αποπληρωμή τους, αλλά και τα 110 δισ. ευρώ δεν έχουν να κάνουν με την επενδυτική και παραγωγική ανάπτυξη.

Θα μπορούσαμε να διδαχθούμε από την Ιστορία μας, θα μπορούσαμε να αντισταθούμε με όπλο τη μνήμη μας και την αξιοπρέπειά μας. Οταν το εσωτερικό μέτωπο εξασθενεί, είναι αλήθεια πως και το εξωτερικό είναι ευάλωτο. Πάντα όταν η χώρα μας ήταν πολιτικά και κομματικά διασπασμένη και περνούσε οικονομική, κοινωνική και πολιτική κρίση, οι όποιες συμφωνίες ήταν σε βάρος μας. Οι οικονομικές κρίσεις μπορούν να ξεπεραστούν, όχι με τους διάφορους επιχειρηματίες που ζήλωσαν τη δόξα του Μπερλουσκόνι, αλλά με τη ριζική πλέον ανατροπή του υπάρχοντος καπιταλιστικού, νεοφιλελεύθερου συστήματος.

Οι διάφοροι ψευτοκοσμοπολίτες, ψευδοδιευθυντές, δημοσιολόγοι που κάποιοι κρύβονται μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ και στον Συνασπισμό, συμβάλλοντας στην αποεθνικοποίηση των πάντων, εκ των πραγμάτων τροφοδοτούν ως να είναι συγκοινωνούντα δοχεία τους εθνικιστές πατριδοκάπηλους που έχουν προδώσει την Ελλάδα. Υπάρχουν όμως και οι «προοδευτικούληδες», που γι’ αυτούς ό,τι είναι εθνικό δεν είναι αληθές, μια και το έθνος-κράτος έχει ξεπεραστεί μέσα στην ισοπέδωση της παγκοσμιοκρατίας, όπου το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα, συνεπώς και οι εργαζόμενοι συνεταίροι του, αφού έτσι τους βλέπουν, φτιάχνοντας χαρμάνι με το αίμα, τον ιδρώτα και τα κέρδη τους.

Papandreou replies in English

Η διερμηνέας μεταφράζει τα τουρκικά του Ερντογάν στα αγγλικά και ο Παπανδρέου του απαντά ομοίως στα αγγλικά με την Μινεσοτιανή προφορά του. Στο Μέγαρο Μαξίμου. Λοιπά σχόλια δεν χρειάζονται.

Η εφορία, οι γιατροί και η Σημιτική αρχή των «ευαίσθητων δεδομένων»

Άνθρωποι που υπηρέτησαν τη διαγραφή του θρησκεύματος από τα δελτία αστυνομικών ταυτοτήτων ανθρώπων που επιθυμούσαν να αναγράφεται. Άνθρωποι που υπηρετούν τη μη γνωστοποίηση ονομάτων σκληρών εγκληματιών. Οι ίδιοι άνθρωποι σφυρίζουν αδιάφορα στο ρίξιμο των ονομάτων των γιατρών που δεν ενημέρωσαν τα βιβλία τους στο μιντιακό Κολοσσαίο του Παπακωνσταντίνου και απαντούν ότι «Η νομιμότητα της δημοσιοποιήσεως, καθόσον αφορά την τήρηση των ουσιαστικών διατάξεων του ν.2472/97 και του φορολογικού απορρήτου, θα εξετασθεί λίαν προσεχώς από το συλλογικό όργανο της Αρχής».
Θρήσκευμα αφαιρείται άμεσα και η νομιμότητα της δημοσιοποιήσεως των ονομάτων των «φοροφυγάδων» λίαν προσεχώς! Πόσο αστεία θα ήταν τα πράγματα αν δεν αφορούσαν τη χώρα μας.
Παραθέτουμε το email που στάλθηκε από την εκπομπή στην «ανεξάρτητη» αρχή και την αχαρακτήριστη απάντηση που έστειλε το γραφείο Τύπου τους όπου πουθενά δεν απαντούν επί της ουσίας. Έτσι για την ιστορία:

ΟΙ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ

Προς αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα


Όπως έγινε γνωστό από το υπουργείο Οικονομικών σήμερα 13-5-2010 δημοσιοποιήθηκαν ονόματα επαγγελματιών γιατρών που υπέπεσαν -σύμφωνα με το υπουργείο σε "ουσιαστικές παραβάσεις απόκρυψης φορολογητέας ύλης".
Τα ονόματά τους βρίσκονται εδώ: http://www.mnec.gr/export/sites/mnec/el/press_office/DeltiaTypou/Documents/2010_05_12_doctors.pdf

1. Παρακαλούμε όπως μας απαντήσετε αν ζητήθηκε η άδεια από την αρχή σας να κοινοποιηθούν ονόματα ατόμων που δεν έχουν καν περάσει από δίκη.

2. Αν ναι πότε ζητήθηκε και από ποιον; Αν όχι τι σκοπεύετε να κάνετε με αυτό;

3. Επίσης, αν έχετε δώσει την άδειά σας στη δημοσιοποίηση των ονομάτων των γιατρών, τότε για ποιο λόγο απαγορεύεται η δημοσιοποίηση ονομάτων παραβατών του κοινού ποινικού δικαίου που έχουν υποπέσει σε κακουργηματικές πράξεις (δολοφονίες, βιασμοί, εμπόριο ναρκωτικών, αρχαιοκαπηλεία) ακόμα και σε περιπτώσεις όπου οι δράστες έχουν ομολογήσει την πράξη τους;

4. Για ποιο λόγο η Αρχή σας παρέχει πληροφορίες στον Τύπο μόνο γραπτώς (όπως είπε η κ. Κοσμοπούλου στη συνάδελφό μας κ. Αμαλία Γαβρίλογλου) και αποφεύγει τη ζωντανή συνομιλία με δημοσιογράφους; Σας υπενθυμίζουμε ότι ακόμα και πρόσωπα που κατέχουν ύπατα πολιτικά και πολιτειακά αξιώματα (Πρόεδρος Δημοκρατίας, πρόεδρος Κοινοβουλίου, πρωθυπουργός) "καταδέχονται" να μιλήσουν με τον Τύπο. Εσείς βάσει ποιου νόμου έχετε πάρει αυτή την απόφαση;

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟ ΟΙΚΤΡΟ «ΛΙΑΝ ΠΡΟΣΕΧΩΣ»

Με αφορμή ερωτήματα δημοσιογράφων σχετικά με τη δημοσιοποίηση ονοματεπωνύμων ιατρών, στους οποίους αποδίδονται φορολογικές παραβάσεις, ανακοινώνεται ότι α) Δεν απαιτείται προηγούμενη άδεια της Αρχής για τα δημοσιευμένα στοιχεία, που αποτελούν απλά και όχι ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα, β) Η νομιμότητα της δημοσιοποιήσεως, καθόσον αφορά την τήρηση των ουσιαστικών διατάξεων του ν.2472/97 και του φορολογικού απορρήτου, θα εξετασθεί λίαν προσεχώς από το συλλογικό όργανο της Αρχής.

Τμήμα Επικοινωνίας

Η απάντησή μας: Ολόκληρη «ανεξάρτητη» αρχή και δεν ξέρει αν είναι νόμιμη ή όχι η δημοσιοποίηση των στοιχείων; Για ποιο λόγο σας πληρώνει ο λαός κύριοι την ίδια στιγμή που του κόβουν μισθούς και συντάξεις;

Ολόκληρη «ανεξάρτητη» αρχή και δεν καταδέχεται να βγει ένας εκπρόσωπός της ζωντανά στον αέρα να μιλήσει; Γιατί φοβάστε τους ζωντανούς διαλόγους;

Ολόκληρη «ανεξάρτητη» αρχή και δεν μπορεί να απαντήσει αν της ζητήθηκε η άδεια να κοινοποιηθούν ονόματα ατόμων που δεν έχουν καν περάσει από δίκη;

Ολόκληρη «ανεξάρτητη» αρχή και δεν είναι σε θέση να απαντήσει στις ερωτήσεις 2, 3 και 4 που υποβάλαμε;

ΠΛΗΡΩΝΕ ΚΟΡΟΪΔΟ ΛΑΕ...

(Στην φωτογραφία ο Σημίτης με τον πρώτο πρόεδρο της «ανεξάρτητης» αρχής Κωνσταντίνο Δαφέρμο)

Αν θέλετε να τους ρωτήσετε κι εσείς κάτι το email τους είναι

contact@dpa.gr
Το site τους είναι http://www.dpa.gr

Διεύθυνση και αριθμοί τηεφώνων: Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα, Γραφεία: Κηφισίας 1-3, Τ.Κ. 115 23, Αθήνα

Τηλεφωνικό Κέντρο: +30 210 6475600

Πρωτόκολλο-Οικονομικό: +30 210 6475697

Επικοινωνία - Δημόσιες Σχέσεις: +30 210 6475696

Fax: +30 210 6475628

Mr Papandreou will you ask from your guest an apology for all these?

Σμύρνη. Σπάνιο φιλμ 16mm. To κείμενο που το περιγράφει είναι στην αγγλική. Ευτυχώς. Θα το καταλάβει ο ΓΑΠ. Ίσως συγκινηθεί αφού είναι κι αυτός της... διασποράς.

"The Great Fire of Smyrna is the name commonly given to the fire that ravaged Izmir/Smyrna from 13 to 17 September 1922. Turkish armed forces systematically burned the city and killed Greek and Armenian inhabitants. This is based on extensive eyewitness evidence from Western troops sent to Smyrna during the evacuation, foreign diplomats/relief workers based at Smyrna and Turkish sources." - www.Wikipedia.org

David Magarian discovered this 16mm edited nitrate film by chance hidden in his grandmother's apartment in NYC for 60 years. Luckily he transfered it to digital before it completely disintegrated & we truly thank him for it.

Davids grandfather, George Magarian, was born in 1895, educated at the American College at Konia, Turkey and, later, served as director of the Konya YMCA, filmed Smyrna, Turkey, immediately after it's genocidal destruction.

Το βίντεο έγινε για την εκπομπή της original 21 (Κιτρινόμαυρο Μονοπάτι) στη μνήμη της Φιλιώς Χαιδεμένου ( 1899 - 2007 ) η οποία έζησε και περιέγραψε στο βιβλίο της "3 Αιώνες μια Ζωή" τη μικρασιατική καταστροφή και το δράμα των προσφύγων. Το μουσείο της εγκαινιάστηκε από τον πρωθυπουργό Κ. Καραμανλή το 2007.

Αφιέρωμα στη γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού από συλλόγους Ποντίων φοιτητών.


Ο διωγμός των Ελλήνων της Πόλης.








Εισβολή και κατοχή της Κύπρου
Τον Σεπτέμβριο του 1974 ο Μιχάλης Κακογιάννης ταξίδεψε στην Κύπρο,τον τόπο καταγωγής του,προκειμένου να γυρίσει ένα ντοκιμαντέρ σχετικά με την εισβολή των Τούρκων.Ήταν μια προσωπική προσπάθεια, «χωρίς προκατασκευασμένες ιδέες, χωρίς συγκεκριμένο πρόγραμμα• πήγα χωρίς να έχω σκεφθεί τίποτε» είπε ο σκηνοθέτης έναν χρόνο αργότερα σε συνέντευξη του.
Το οδοιπορικό του Κακογιάννη είχε ως αποτέλεσμα τον «Αττίλα 74»,μια μνημειώδη καταγραφή της κατάστασης στην Κύπρο μετά το πραξικόπημα εναντίον του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου και την τουρκική εισβολή.Ο σκηνοθέτης δούλεψε τόσο με πολιτικά στελέχη όσο και με τον λαό της χώρας.Απέσπασε μια μεγάλη συνέντευξη από τον Μακάριο,μίλησε με τον μετέπειτα ιδρυτή του κόμματος Δημοκρατικός Αγώνας Γλαύκο Κληρίδη και τον Νίκο Σαμψών που έμεινε στην Ιστορία επειδή ανέλαβε δοτός «πρόεδρος» της Κύπρου κατά το πραξικόπημα εναντίον του Μακαρίου.Μίλησε με ανθρώπους της ΕΟΚΑ-Β αλλά και με τον απλό λαό που κατέθεσε μαρτυρίες για την τραγωδία που έπληξε την ελληνική κοινότητα του νησιού,δηλαδή περί το 82% του πληθυσμού της Κύπρου.
«Πέρα από καθετί, η ταινία μου είναι ένα ανθρώπινο ντοκουμέντο» συνεχίζει στην ίδια συνέντευξη ο Κακογιάννης.Πραγματικά ο φακός του σκηνοθέτη (διευθυντής φωτογραφίας ο Σάκης Μανιάτης) καταγράφει τις άθλιες συνθήκες ζωής στους προσφυγικούς καταυλισμούς (αγρότισσες ζουν σε σκηνές ανάμεσα σε κότες,εκδιωγμένες από τα σπίτια τους), το παράπονο ενός 15χρονου κοριτσιού που βιάστηκε από τους Τούρκους εισβολείς,εξαγριωμένους νέους από τη σύγχυση και την αβεβαιότητα για το αν ζει ή όχι κάποιο μέλος της οικογένειάς τους που χάθηκε στη ζώνη κατοχής.Η αποκορύφωση του δράματος στον «Αττίλα 74» φαίνεται στο χωρίς μεταβατικό στάδιο «πέρασμα» των Ελληνοκυπρίων από μια καλή ζωή στο καθεστώς του «πρόσφυγα μέσα στην ίδια τους τη χώρα»,τη στιγμή που κάποτε διέθεταν υψηλότερο επίπεδο ζωής συγκριτικά με εκείνο των Ελλήνων,πόσο μάλλον των Τούρκων.
Η απουσία των συνεντεύξεων από Τουρκοκυπρίους δεν ήταν ευθύνη του Κακογιάννη.«Αρνήθηκαν» λέει στην ίδια συνέντευξη ο σκηνοθέτης.«Όταν βρισκόμουν εκεί κανείς Τουρκοκύπριος δεν μπορούσε να περάσει τη "γραμμή του Αττίλα".Στον Νότο, όπου ζουν πάντα πολλές χιλιάδες Τουρκοκύπριοι,οι περισσότεροι φοβούνταν να μιλήσουν.Μόνο ένας δήμαρχος εξομολογήθηκε πως ήθελε να ζήσει και να πεθάνει στο χωριό του».



Η δολοφονία Σολωμού Σολωμού



Eικόνες από την γενοκτονία των Αρμενίων το 1915 επενδεδυμένες με το τραγούδι «Το Μμνήμα μου Χορτάριασε» που ερμηνεύει η Αμαλία Βάκα.

Το μνήμα μου χορτάριασε κι έλα να βοτανίσεις
να χύσεις μαύρα δάκρυα, ίσως και μ' αναστήσεις.

Η Αμαλία Βάκα γεννήθηκε στα Γιάννενα το 1890 και παρέμεινε εκει μέχρι το 1912 οπότε και έφυγε για την Αμερική.. Εκεί αναδείχθηκε σε μια από τις σημαντικότερες γυναίκες εκπροσώπους του τραγουδιού και των ρεμπέτικων ηχογραφήσεων. Το συγκεκριμένο κομμάτι ηχογραφήθηκε το 1927 την ημέρα της γιορτής του Αγίου Δημητρίου στην Νέα Υόρκη.

Κομπαρσιλίκι για Oscar: ΓΑΠ εναντίον λυόμενου!

Η αποστολή είναι δύσκολη. Στον στρατό θα την λέγαμε "αυτοκτονίας". Το σχέδιο της μάχης πρέπει να ελεγχθεί με προσοχή. Ένα λάθος μπορεί να αποβεί μοιραίο.
Τα μάτια του πολιτισμένου κόσμου κοιτούν με αγωνία το χάρτη της επιχείρησης. Η σιγή και η αγωνία στο αποκορύφωμα και το μαγιάτικο πρωινό μυρίζει μαργαρίτες και ηρωισμό.
Εδώ ο αδυσώπητος και ύπουλος αντίπαλος. Ένα φαινομενικά ρημαγμένο παράπηγμα, αλλά στην ουσία μια ασύμμετρη απειλή κατά της Δημοκρατίας, του ΝΑΤΟ, της ΕΕ, του ΔΝΤ. Μια πυριτιδαποθήκη γεμάτη αρουραίους, ψύλλους, σαμιαμίδια και άδεια κουτιά από Milko και μπουκάλια Johny Walker.
Τα όπλα του σταχανοβίτη πρωθυπουργού λιγοστά. Μια ταπεινή μπουλντόζα ορθώνει το ανάστημά της στο θράσσος της πλουτοκρατίας. Ο εθελοντής οπλίτης-πολίτης προτάσσει τα στήθια στον ιμπεριαλισμό του λυόμενου.
Ο ιππότης της στρογγυλής Παγκόσμιας Τράπεζας παίρνει φιλί από την Γκουίνεβιρ του υπουργικού συμβουλίου κι ετοιμάζεται να καβαλήσει την πνοή του ανέμου για τα δίκια του λαού.
Ο αγώνας είναι σκληρός, το αίμα ρέει άφθονο στην καυτή άμμο που καταπίνει τα μονοπάτια της Σαμαρκάνδης. Η σύγκρουση αμφίρροπη. Το ατσάλι της μπουλντόζας αστραποβολεί στον ήλιο του μεσημεριού. Τραγουδάει θούριους πολέμου με το σύριγμα της φαγάνας που ρημάζει τα σπλάχνα της αδίστακτης παράγκας της Φαντασίας σαν καλοζυγισμένο σπαθί απ' το Τολέδο.
Νίκη! Οι σαμουράι της πράσινης ανάπτυξης κατατρόπωσαν τους ρονίν της νύχτας. Ο αρχηγός είναι σεμνός. Δεν πανηγυρίζει. Με βλέμμα στοχαστικό σαν ηγεμώνας από τη Δυτική Λιβύη αναλογίζεται το θάνατο. Ζυγίζει τους αιώνες με μέτρο την αρετή του Θόδωρου Τσουκάτου. Η Γκουίνεβιρ με τα σπορτέξ δίπλα του υποτονθορίζει σαν καλλικέλαδο αερικό τις προκλήσεις των καιρών και από το βάθος ηχούν οι κλαγγές από τις μπουλντόζες του Γκάλαχαντ-Μπομπόλιους που θριαμβεύει στις μάχες με το χρόνο και τις γραμμές του ΗΣΑΠ που εκσυγχρονίζει την τελευταία διετία.
Ο Αρθούρος από τη Μινεσότα φεύγει και στέλνει περήφανο χαιρετισμό στους Μέρλιν των δελτίων των 8 και των δημοσκοπήσεων. Παρεμπιπτόντως, δεν χρειαζόταν καν η μπουλντόζα και η παράγκα της Φαντασίας για να γραφτεί με χρυσά μιντιακοδημοσκοπικά γράμματα το έπος του. Και Lego να γκρέμιζε στο σπίτι του με πλαστικό φτυαράκι τα ίδια θα λέγανε...

Μιχάλης Χαραλαμπίδης: η ανατριχιαστική πρόβλεψη του 1996

Η σπουδαιότερη φωνή και το λαμπρότερο μυαλό του ΠΑΣΟΚ τα είχε πει χαρτί και καλαμάρι στο συνέδριο του 1996. Η εισήγησή του είχε σχολιαστεί διακομματικά, απ' όλους τους ανθρώπους που πονάνε αληθινά αυτό τον τόπο και το έθνος. Ο Χαραλαμπίδης είχε δίκιο. Φρόντισε ο Σημίτης, ο Καραμανλής και ο Παπανδρέου να τον επαληθεύσουν.
Ευχαριστούμε τον φίλο Γιώργο Καλογεράκη που μας θύμισε την ομιλία του αναρτώντας την στη σελίδα μας στο Facebook.

To «τετελεσμένο» των ΔουΝουΤούδων

Στη μέθοδο του «τετελεσμένου» γεγονότος έχουμε αναφερθεί πολλές φορές.
Οι διαχειριστές των κινητών και ακίνητων περιουσιακών στοιχείων της χώρας, όποτε τα θαλασσώνουν από άγνοια ή κακή πρόθεση και οδηγούν την Ελλάδα στο χείλος του γκρεμού ή στα ριζά της κόλασης επικαλούνται το «τετελεσμένον».
Με ύφος πένθιμο και κάπως αποφασιστικό λένε: «Τώρα δεν είναι ώρα να αναζητήσουμε τις ευθύνες. Μπροστά μας είναι τα γεγονότα και οφείλουμε να αναλάβουμε δράση. Γι’ αυτό και οι θυσίες του λαού μας είναι απαραίτητες ώστε να ανακάμψει η οικονομία κ.λπ. κ.λπ.».
Σαν τις παλιές ελληνικές βουκολικές ταινίες όπου ο ντελικανής μουστάκιας παραγιός στρίμωχνε την Παγώνα στα βάτα ή στον αχυρώνα κι ύστερα ο πατέρας της Παγώνας, ο φοβερός δεσπότης τσιφλικάς αφού της άστραφτε δυο ντουζίνες χαστούκια έδινε την ευχή του για το γάμο λόγω του «τετελεσμένου» και της προχωρημένης εγκυμοσύνης της θυγατέρας του.
Στα βουκολικά μελοδράματα όλα τελείωναν ευχάριστα και χορταστικά.
Το χωριό μαζευόταν στην πλατεία, οι τσολιάδες έψηναν παϊδάκια κι έριχναν κουμπουριές στον αέρα, η ζωντανή ορχήστρα έπαιζε την Παπαλάμπραινα και το χαρούμενο ζευγάρι δεχόταν ευχές από τον κοινοτάρχη, τον παπά και τον δάσκαλο.
Στην ανάρμοστη σχέση, όμως, της Ελλάδας με την πολιτική διαφθορά και την ανικανότητα, το «τετελεσμένον» δεν θα επιφέρει ευτυχές τέλος.
Η Ελλάδα οδηγήθηκε εις γάμου κοινωνία με τον Δράκουλα που λέγεται Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, το οποίο κατά καιρούς έχει συνευρεθεί με διάφορες άλλες χώρες.
Το αποτέλεσμα ήταν φρικιαστικό.
Ανεργία, φτωχοποίηση, εσωτερικές συγκρούσεις, διάλυση του κοινωνικού ιστού, κατάρρευση της εμπιστοσύνης των κοινωνιών στους θεσμούς και τα πρόσωπα που τους «υπηρέτησαν».
Κι εκεί τους μίλησαν για «τετελεσμένα γεγονότα», «αδιέξοδα» και «απαραίτητες θυσίες».
Ουδείς τα έλαβε υπ’ όψιν του όσο σκεφτόταν πόσο πολύ διέλυσαν το μέλλον του όσοι τους μίλησαν για το «αναπόφευκτο».
Άραγε ήταν «αναπόφευκτο» να διαφύγει ο Χριστοφοράκος κι ο Καραβέλας;
Μάλλον όχι.

Μπορούσαμε να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις χωρίς το ΔΝΤ;

Αποκαλυπτικό post από το Olympia.gr:
Ξάφνου οι τεμπελχανάδες πασοκάνθρωποι έγιναν “άνθρωποι της αγοράς”…

Δεν υπάρχει πιό οικτρό θέαμα από τους τεμπελχανάδες βουλευτές του κομματικού και κρατικοδίαιτου σωλήνα, όπως και τους μισθοφόρους των ΜΜ”Ε” ΑΣΧΕΤΟΥΣ με τα βασικά οικονομικά μεγέθη που προσπαθούν να πείσουν τον κόσμο ότι έγιναν άξαφνα οι μεγάλοι οικονομολόγοι.

Εργατοπατέρες, άθλιοι δημοσιοϋπαλληλίσκοι που δεν δούλεψαν ΠΟΤΕ στη ζωή τους, δεν ανέλαβαν ΠΟΤΕ τους καμμία ευθύνη, δεν υπέγραψαν καμμία επιταγή, δεν έκοψαν ούτε καν απόδειξη από ταμειακή μηχανή, βγαίνουν να κρίνουν εάν “φθάνουν τα λεφτά για μισθούς και συντάξεις ερήμην του ΔΝΤ”!

Βγαίνουν να τρομοκρατήσουν τον κόσμο λέγοντας ότι “εάν δεν υπογράψουμε, δεν θα πληρωθούν οι συντάξεις”!

Η τρομοκρατία των μετριοτήτων (μα μαιτρ στη λαμογιά), εις βάρος ενός κόσμου που είναι έτοιμο να πουλήσει την πατρίδα του για τη σύνταξη του. Άθλιο, Πασοκικό θέαμα με άρωμα φασιστικής διεθνιστικής δεξιάς.

Η απάντηση λοιπόν στο τρομοκρατικό ερώτημα, αν φτάνανε τα λεφτά για μισθούς και συντάξεις είναι ΝΑΙ
Απλά και σύντομα από τον KNWD.
Από ένα ποστ του Επίκουρου όπου ανέλυε τα χάλια μας με τα στοιχεία του προϋπολογισμού τότε (Νοέμβριος 2009)και πριν παρθούν τα πρώτα μέτρα στις αρχές του 2010
http://www.epicurus2day.gr/index.php/politicscomments/170-2009-12-02-13-21-46

…τα έσοδα μας είναι περίπου 54 δις Ευρώ και αντίστοιχα

α. ΜΟΝΟ οι τόκοι για τα δανεικά του παρελθόντος που πρέπει να πληρωθούν το 2010 είναι 12,95 δις Ευρώ = 5,3% του ΑΕΠ
β. Μισθοί και συντάξεις ανέρχονται σε 26,38 δις Ευρώ
γ. Ασφάλιση, Περίθαλψη, Κοιν. Προστασία ανέρχονται σε 16,48 δις Ευρώ
δ. Λειτουργικές Δαπάνες σε 9,76 δις Ευρώ

ανέρχονται συνολικά σε 65,60 δις Ευρώ

Πάρτε τώρα κομπιουτεράκι και δες ότι αν κάναμε μερική στάση πληρωμών στο εξωτερικό, δηλ. δεν πληρώναμε προσωρινά τίποτα για τα χρέη μας, θα μας περίσευε και 1 δις!!! Και όλα αυτά πριν καν παρθούν τα πρώτα μέτρα.

Ερντογάν στην Αθήνα; Όχι, ευχαριστούμε

Λόγω έκτακτου τεχνικού προβλήματος του Πολεμικού Μουσείου η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στο ξενοδοχείο Χίλτον

Ενόψει της επίσκεψης του Ταγίπ Ερντογάν στην Αθήνα στις 14-15 Μαΐου και των συμφωνιών που κυοφορούνται, το περιοδικό Άρδην και η εφημερίδα Ρήξη διοργανώνει εκδήλωση τη Δευτέρα 10 Μαΐου 2010 και ώρα 7:30 μ.μ. στο ξενοδοχείο Χίλτον με θέμα:
Αντίσταση στο Νεο-οθωμανισμό, όχι στην αυτοκρατορική επίσκεψη του Ερντογάν

Ομιλητές θα είναι οι:

Ο Αναστάσιος Πεπονής, τέως υπουργός, ο Νικόλας Παπαδόπουλος, αντιπρόεδρος του ΔΗΚΟ, ο Χρύσανθος Λαζαρίδης, δημοσιογράφος, ο Σταύρος Λυγερός, δημοσιογράφος και ο Γιώργος Καραμπελιάς, συγγραφέας. Συντονίζει ο Δημήτρης Αλευρομάγειρος, Στρατηγός ε.α.

Το αφεντικό Κούλογλου στην υπάλληλο Μπήλιω

Ο Άνθρωπος στα παλιά του λημέρια. Τώρα ως νικητής. Επί χρόνια είχε αμειφθεί πλουσιοπάροχα από την χρυσή αγελάδα ΕΡΤ. Κάποια στιγμή τέλειωσαν τα τάλαρα και οι αγάπες της συνεργασίας και απεπέμφθη. Κατήγγειλε λογοκρισία. Το ΠΑΣΟΚ τον δικαίωσε και τον αποκατάστησε στον πολυθρόνο του ΔΣ της ΕΡΤ.
Τώρα συνεντευξιάζεται από μία υφισταμένη του, την Μπήλιω Τσουκαλά. Καταδεκτικός άνθρωπος. Συγχρωτίζεται με τα χνώτα της εργατιάς. Τα σέβη μας.

ΥΓ: Η λεζαντούλα κάτω από το πρόσωπό Του ίσως να δημιουργεί συγχύσεις και παρανοήσεις. Παρακαλούνται οι κοντρολιέρηδες να την αφαιρέσουν.
ΥΓ 2: Διαφημίζονται και οι ταινίες Του και το site Του. Το service της ΠΑΣΟΚάρας είναι φουλ κομπλέ και πάνω τούρλα. Ελπίζουμε άνευ αντιμισθίου. Ο άνθρωπος κάνει τέχνη κι ας είναι στο ΔΣ.
ΥΓ 3: Η Υψηλότητά Του είπε ότι τα τελευταία 5 χρόνια ήταν καταστροφικά για την ΕΡΤ. Εκείνος απεπέμφθη το 2008. Συνεπώς άντεξε ο κακομοίρης τρία χρόνια δυστυχίας και ταλαιπωριών από την Μαύρη Δεξιά του Καραμανλή που του λέρωνε τα χέρια με τα απαίσια ευρώ που προέβλεπε το συμβόλαιό του και ήτανε γιομάτα μικρόβια.
ΥΓ 4: Διαβάστε κι αυτό το άρθρο-παρέμβαση που έγραψε Εκείνος με τα χεράκια Του.
ΥΓ 5: Ημείς Τον μνημονεύσαμε εδώ.

Η ώρα ενός μεγάλου ΟΧΙ

Ποιοι περνούν στην Ιστορία ως κεφάλαια αυτόνομα και όχι ως υποσημειώσεις; Οι τολμητίες ή οι συνετοί;
Όσοι ακούνε την αλάνθαστη φωνή της συνείδησής τους ή όσοι κάνουν ακόμα μία υποχώρηση επειδή θέλουν να δικαιολογήσουν την προηγούμενη και να προετοιμάσουν την επόμενη;
Πώς κρίνει η Ιστορία, δηλαδή η ανθρώπινη κρίση που μπαίνει στις μυλόπετρες της αδυσώπητης διάστασης του χρόνου;
Με βάση τον ωφελιμισμό ή τη δικαιοσύνη;
Ο χρόνος αγαπάει τους «τρελούς» και τους κυνηγούς ονείρων ή τους ωχρούς λογιστές με τον υπολογισμό στο βλέμμα και τις μανσέτες στην ψυχή;
Στην υπόθεση των μεγάλων συγκρούσεων δεν τίθεται θέμα. Ούτε λόγος προβληματισμού.
Δικαιώνονται οι στρατηγοί του ανέφικτου.
Ο διαχρονικός Λεωνίδας, οι ερασιθάνατοι Θεσπιείς, οι Έλληνες οπλίτες της Πίνδου που αντιμάχονται αριθμητικά υπέρτερες δυνάμεις δεν μετουσιώθηκαν μόνο σε τοπικά σύμβολα αλλά σε παγκόσμια σημεία αναφοράς.
Όσοι στρώσανε τραπέζι στη θανή τους ενέπνευσαν πατρίδες, ηπείρους ολόκληρες και λαούς που άκουσαν γι’ αυτές τις ανεπίστροφες επιλογές.
Μα και στη Βίβλο, θυμόμαστε τον Δαβίδ επειδή νίκησε τον Γολιάθ ή λόγω της συντριπτικής ανισορροπίας δυνάμεων των δύο πλευρών;
Πάντα οι λίγοι κερδίζουν τις δάφνες των καιρών.
Τα πολυάριθμα ασκέρια που νικούν ελάχιστοι τα μνημονεύουν.
Στην οικονομία, όμως, στην πολιτική τακτική, στην μεταρρύθμιση, ποιος κερδίζει τον αγέραστο έπαινο;
Μήπως ο μικροκαταφερτζής, ο πονηρούλης που κινείται σε προκάτ κουτάκια;
Όταν ανακαλείς στη μνήμη τον Σόλωνα δεν σου μένει χώρος για μικρούς.
Ο Σόλωνας της αρχαιότητας με την εφαρμογή του νόμου για την «σεισάχθεια», δηλαδή της απόσειση του βάρους από τους ώμους των οφειλετών, άλλαξε τον αρχαίο κόσμο.
Χάρισε τα χρέη των Αθηναίων προς το δημόσιο.
Κατήργησε το δανεισμό με την «υποθήκευση» της ελευθερίας του οφειλέτη.
Απελευθέρωσε όσους Αθηναίους είχαν γίνει δούλοι λόγω χρεών.
Έτσι άλλαξε τη μοίρα ολόκληρου του πλανήτη ένας από τους Επτά Σοφούς της αρχαιότητας που έπραξε το αδύνατο.

Η μεγαλύτερη προβοκάτσια της Μεταπολίτευσης

Ανακοίνωση του περιοδικού Άρδην και της εφημερίδας Ρήξη που θέτει σε σωστές βάσεις τα γεγονότα:

Από τον Δεκέμβριο του 2008, ο χώρος μας δεν κουράστηκε να επισημαίνει τα πραγματικά, βαθιά αδιέξοδα που σφραγίζουν τις τάσεις της μηδενιστικής αντίδρασης που επεδίωκαν την ολοκληρωτική κυριαρχία στις διαδηλώσεις και στους χώρους αμφισβήτησης της ελληνικής κοινωνίας.

Και τρέμαμε κυριολεκτικά για την τροπή που θα μπορούσαν να πάρουν αυτά τα αδιέξοδα. Το είχαμε επισημάνει τον Δεκέμβριο του 2008, εισπράττοντας πολλές ύβρεις και πολλές επικρίσεις Και όμως, σήμερα, τα επεισόδια που εξαπέλυσαν οι υστερικοί γόνοι νεοελλήνων μικροαστών κατέληξαν, με τη δολοφονία τριών εργαζόμενων της Μαρφίν Μπανκ, να υπονομεύσουν τις μαζικότατες αντιδράσεις της ελληνικής κοινωνίας ενάντια στα λαοκτόνα μέτρα που επιβάλουν οι δυνάμεις κατοχής του Βερολίνου και της Ουάσιγκτον και εφαρμόζει με ζήλο η κυβέρνηση-μαριονέτα. Δεν αποτελούν μόνο το καλύτερο δυνατό δώρο προς την κυβέρνηση, αλλά και στις κατοχικές δυνάμεις, προκειμένου να κάμψουν την αντίσταση του ελληνικού λαού.

Δίνουν την καλύτερη αφορμή στους μεγάλους κερδοσκόπους, και τις δυνάμεις από την Ευρώπη και την Αμερική –που θέλουν να τελειώνουν μια για πάντα την Ελλάδα (από την Γκόλντμαν Ζακς, μέχρι την Άγκελα Μέρκελ), και να την οδηγήσουν σε ολοκληρωτική πτώχευση και κατάρρευση–, να χρησιμοποιήσουν και το επικοινωνιακό χαρτί μιας «χώρας βανδάλων, κανιβάλων, δολοφόνων», το οποίο ήδη παρουσιάζεται σε όλα τα μεγάλα διεθνή μέσα της Οργουελιανής Νέας Τάξης Πραγμάτων.

Το δίδαγμα είναι τραγικό. Μια ολόκληρη κοινωνία, άφησε μερικά υστερικά μικροαστικά μηδενικά να συκοφαντήσουν κάθε εξέγερση και αντίσταση και να την υποκαταστήσουν με την ασχήμια που κουβαλούν και την όποια παρουσιάζουν ως «κίνημα». Και γι αυτό ευθύνονται πολλοί: Και πρώτα απ’ όλα μια σάπια και χωρίς όραμα κοινωνία. Αυτό όμως δεν μπορεί να βγάζει λάδι κόμματα και παρατάξεις: Aπό το ΠΑΣΟΚ ως αντιπολίτευση που σιγοντάριζε την ανάπτυξη τέτοιων φαινομένων, προκειμένου να κάνει πόλεμο φθοράς στην κυβέρνηση της ΝΔ, τον ΣΥΡΙΖΑ που νόμιζε ότι θα μεταφράσει τις σπασμένες βιτρίνες σε έδρες στο κοινοβούλιο, καθώς και τα θλιβερά υπολείμματα της κάποτε εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, και τους παχυλά αμειβόμενους κονδυλοφόρους και παπαγαλάκια εφημερίδων και τηλεοράσεων· όλους εκείνους που πίστευαν πως μπορούν να «χρησιμοποιήσουν» για λογαριασμό τους αυτό το άλογο και ανορθολογικό στοιχείο.

Αυτό όμως σήμερα εξελίσσεται –ως παραμορφωτική εικόνα της κοινωνίας μέσα από την οποία ξεπήδησε– σε τέρας, εγκληματώντας εναντίον του ίδιου του λαού στ' όνομα του οποίου υποτίθεται ότι δρα. Και η ιστορία θα γράψει ότι με τη δική τους συμβολή, θέριεψε η κατοχή και η κατάρρευση της χώρας μας. Κατάφεραν να επιτύχουν την μεγαλύτερη προβοκάτσια της μεταπολιτευτικής περιόδου. Έστω ή ακόμα χειρότερα αν πρόκειται για αυτοπροβοκάρισμα.

Ο αγώνας θα είναι μακροχρόνιος. Οι κηδεμόνες και οι κατακτητές από Δύση και Ανατολή έρχονται στην πατρίδα μας, για να μείνουν. Ταυτόχρονα ως κοινωνία έχουμε πιάσει πάτο. Εμείς το Άρδην και η Ρήξη, θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε στο πλευρό της άλλης Ελλάδας, του μαχόμενου αντιστασιακού ελληνισμού, προσπαθώντας να μπολιάσουμε ξανά με ελπίδα και όραμα για εθνική απελευθέρωση, κοινωνική χειραφέτηση, οικολογία και κοινοτισμό, τις πραγματικές ανατρεπτικές διαθέσεις του ελληνικού λαού.. Θα συνεχίσουμε να παλεύουμε ώστε ο θάνατος των τριών αδικοχαμένων νέων να μη μεταβληθεί σε όπλο στα χέρια της Κυβέρνησης και των κατοχικών δυνάμεων, προσφέροντας μια εναλλακτική πρόταση αλλαγής της κοινωνίας στη νεολαία που επιθυμεί να δώσει αυθεντικό περιεχόμενο στην εξέγερσή της

Περιοδικό Άρδην –Εφημερίδα Ρήξη

Τετάρτη 6 Μαΐου, 18:00

Μαθήματα δημοσιογραφίας από το Al Jazeera

ΔΕΙΤΕ ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ

Η ερώτηση που δεν έγινε από τα ελληνικά ΜΜΕ για λόγους αβροφροσύνης προς την πλευρά της κυβέρνησης, έγινε από τον Μπάρναμπι Φίλιπς, δημοσιογράφο από την αγγλόφωνη υπηρεσία του Al Jazeera.
"Μας λέγατε προ μηνών ότι δεν θα νομοθετήσετε νέα μέτρα και τώρα το κάνετε. Λέγατε ότι δεν θα χρησιμοποιείτο το πακέτο διάσωσης και το χρησιμοποιείτε. Λέγατε ότι δεν θα μπει το ΔΝΤ στην Ελλάδα και μπήκε. Τώρα ποιος μας εγγυάται ότι δεν θα πάρετε νέα επιπλέον μέτρα μετά από αυτά;"

Ακόμα και ο Παπακωνσταντίνου παραδέχτηκε έμμεσα πόσο καλά ελέγχει η κυβέρνηση τα ΜΜΕ λέγοντας ότι "θα περίμενα αυτή την ερώτηση από ελληνική εφημερίδα". Φυσικά, τους τηλεοπτικούς σταθμούς ούτε που του πέρασε από το νου να τους αναφέρει. Είναι under control. Απλά στις εφημερίδες που και που ξεφεύγει κάνας συντάκτης. Διδακτικότατη η ερώτηση του κ. Φίλιπς.

Μαθήματα προπαγάνδας

Είναι άσσοι. Μόνοι τους είχαν καλλιεργήσει την αίσθηση ότι θα κοπεί 13ος και 14ος μισθός στον ιδιωτικό τομέα για να εμφανίσουν ως "νίκη" τη συνέχιση της απόδοσής του. Αξεπέραστοι.

Το κράξιμο στον Απ. Κακλαμάνη

Συγκλονιστικές εικόνες. Οι αλλόφρονες Έλληνες που αποδοκίμασαν τον βουλευτή δεν ήταν "κουκουλοφόροι". Περαστικοί και θαμώνες στις καφετέριες της στοάς στην Κοραή ήταν. Σε λίγες ημέρες δεν θα βγαίνουν ούτε για τσιγάρα οι πολιτικοί.

Sabaton - Coat of Arms

Το συγκρότημα λέγεται Sabaton και προέρχεται από τη Σουηδία. Τα σχόλια δικά σας. Από εμάς ένα μεγάλο ευχαριστώ.