Οι εκλογές έχουν μία άγρια ομορφιά. Θυμίζουν κάτι από
ζούγκλα. Έχουν αυτή την υπόγεια μα και φρικτή ένταση που χαρακτηρίζει όλες τις
υποθέσεις που νομίζουμε ότι είναι της συνομοταξίας «ζωή ή θάνατος»…
Στα μάτια των υποψηφίων διαγράφεται, όσο πλησιάζουν οι ημέρες
του τελικού λογαριασμού, αυτή η ιδρωμένη και απαστράπτουσα απελπισία του θνητού
που είναι ανέτοιμος να αντιμετωπίσει το μοιραίο μα και απευκταίο.
Από την άλλη πλευρά, στο βλέμμα των ψηφοφόρων, υφέρπει αυτό
το φλεγόμενο μίσος, η εκδικητικότητα, το απωθημένο∙ το άχτι εκείνου που
προσπάθησε και δεν τα κατάφερε ή δεν προσπάθησε καθόλου γιατί ήταν πεπεισμένος
ότι δεν μπορεί να τα καταφέρει.
Οι εκλογές έχουν αυτή τη γοητεία και τον ερωτισμό που
συνδέεται με αυτήν την εκ των προτέρων καταδικασμένη αλλά αναπόφευκτη μάχη του
ανθρώπου κόντρα στον θάνατο. Οι μοιραίοι και αδιέξοδοι έρωτες δεν είναι εκείνοι
άλλωστε που μας στοιχειώνουν αιώνια; Μια μερίδα αθανασίας επιδιώκουν όλοι. Αυτός
που θέλει να εκλεγεί αυταπατάται ότι θα μπορέσει και να αρπάξει μία
