Ναι ή όχι.
Ακόμα και τα
πιο σύνθετα, δυσεπίλυτα ζητήματα του βίου καταλήγουν σ’ αυτό το
Ναι και σ’ αυτό
το Όχι.
Τα βιβλία προσπαθούν να προσφέρουν στην ανθρωπότητα ίχνη απαντήσεων στα
αιωνίως ανακύπτοντα θέματα – θα είναι κρίμα άλλωστε να πάει στράφι τόση πείρα,
που αγοράστηκε με τόσα λάθη, ανθρώπινες ζωές, κατασπαταλημένους πόρους και
απωλεσθείσες εργατώρες.
Τελικά, όσοι καλούνται να αποφασίσουν περιμένουν μέχρι
η πραγματικότητα να χτυπήσει τη δική τους πόρτα.
Η φύσις των πραγμάτων γαρ.
Προσωπικού τύπου στροφή
στο κείμενο: στην Ελλάδα, μετά από τον θάνατο του Παπάγου, ό,τι είχαν τα πανέρια της πολιτικής
ήταν ρετάλια της ξενομανίας, τσίτια της Αριστεράς, χασέδες της Δεξιάς, υπόλοιπα
του κέντρου, όλα ανάξια λόγου. Ο Παπάγος ήταν ο τελευταίος άξιος.
Ένας πολίτης με στοιχειώδες γούστο δεν θα έπρεπε
να χαλάσει ούτε κάλπικο παρά για να αγοράσει οτιδήποτε από δαύτα – πολλώ δε
μάλλον να δαπανήσει χρόνο ασχολούμενος με τα στοκ του τίποτα. Γι’ αυτό κι εγώ
μικρός θεωρούσα ως επιτυχημένα μοντέλα εξυπηρέτησης εθνικών στόχων και διαχείρισης
ανθρώπινων και υλικών πόρων τους Ρ. Ρέιγκαν και Μάργκαρετ Θάτσερ (είθε ο Κύριος
να τους αναπαύει μακριά από τους λάκκους με το θειάφι όπου βράζουν οι
σοσιαλιστές).
Αμφότεροι ήταν χαρισματικοί, φιλολαϊκοί, πατριώτες και οπαδοί των
ιδιωτικοποιήσεων. Ομοίως και εγώ αλλά με ένα φρένο, με μια ανάσχεση.Αυτό ήταν και το μέγα
λάθος μου.
Δεν γίνονται ιδιωτικοποιήσεις με το διαλυμένο κράτος και τους σάπιους
δερβέναγές του να κάνουν κουμάντα πάνω σε κάτι που υποτίθεται ότι αγόρασαν
τρίτοι. Η αγορά και η πώληση πρέπει να είναι ξεκάθαρα πράγματα. Όποιος πωλεί
αποχωρίζεται. Αν θέλει σχέση με το εκποιηθέν ας κρατήσει μια καρτ ποστάλ.
Κλασικό παράδειγμα ανάγκης
άμεσης, ολικής και ξεκάθαρης εκποίησης οι δημόσιες συγκοινωνίες. Οι συνδικαλιστές
αποφασίζουν να απεργήσουν για θέματα
