Χθες στο
Facebook έγραψα αυτό:
«Ο Σόιμπλε, μόλις ξεστόμισε το "ανόητε", έπρεπε να φάει μια καλοζυγισμένη σφαλιάρα. Τίποτε λιγότερο». Δεν ήταν δα καμιά σοφία, δελφικό επίγραμμα ή βαθυστόχαστη ανάλυση. Ήταν μια άποψη περί αντιδράσεως πρωτόγονης μεν αλλά εθνικά επιβεβλημένης. Οι ξένοι δεν δικαιούνται να μας προσβάλλουν ούτε να μας κουνούν το δάχτυλο – ειδικά όταν έχουν λεηλατήσει πολλάκις αυτό τον τόπο και στην πάροδο των αιώνων έχουν μαράνει με θάνατο και σκλαβιά μερικές δεκάδες εκατομμυρίων από τα άνθη του Γένους μας.
Μαζί με τις επιδοκιμασίες περί της φάπας στον Σόιμπλε ήρθαν και οι διαφωνίες. Αναμενόμενο. Όλοι οι άνθρωποι διαφέρουν στην αντιμετώπιση των πραγμάτων. Ακόμα και στα θεωρούμενα ως αυτονόητα. Όμως, μερικοί, προερχόμενοι μάλιστα από την ταχαμουδήθεν «εθνική» δεξιά πήραν καραμπαμπάμ το μέρος του Σόιμπλε! Στάσις ευθέως, οριζοντίως, καθέτως και πλαγίως προδοτική: «Ο φιλήκοος των ξένων είναι προδότης» έλεγε ο Καποδίστριας. Βρε δεν το καταλαβαίνουν αυτό με τίποτα. Ο ΓΑΠ, το συγκουβέρνο Σαμαρά – Βενιζέλου και
