Ἡ νεκρανάσταση τοῦ Ἑλληνισμοῦ

Ἡ Ἀκρόπολις τῶν Ἀθηνῶν καί ὁ Ἄρειος Πάγος, ὅπως τά συνέλαβε ἡ φαντασία τοῦ Γερμανοῦ ἀρχιτέκτονα καί ζωγράφου Franz Karl Leopold von Klenze (1784 –1864). Ἔνθετο τό ἐξώφυλλο τοῦ βιβλίου τῶν «Μύθων» τοῦ Υγίνου.

Μία καλή ἀρχή γιά τήν ἀνάσταση τοῦ ἔθνους θά εἶναι ἡ ἀναστήλωση τῶν ἐρειπίων τῶν ἀρχαίων ναῶν. Ἡ πλήρης ἀποκατάστασή τους.

«Αὐτοί πού ἐπέστρεψαν ἀπό τόν Κάτω Κόσμο μέ τήν ἄδεια τῶν Μοιρῶν: Ἡ Δήμητρα, ἀναζητώντας τήν Περσεφόνη, τή θυγατέρα της.O Διόνυσος κατέβηκε πρός ἀναζήτηση τῆς μητέρας του Σεμέλης, θυγατέρας τοῦ Κάδμου. Ὁ Ἡρακλῆς, γιός τοῦ Δία, γιά νά φέρει στόν ἐπάνω κόσμο τόν Κέρβερο. Ὁ Ἀσκληπιός, γιός τοῦ Ἀπόλλωνα καί τῆς Κορωνίδας. Ὁ Κάστορας καί Πολυδεύκης, γιοί τοῦ Δία καί τῆς Λήδας, ἐπιστρέφουν ἀνταλλάσσοντας θέση στόν θάνατο. Ὁ Πρωτεσίλαος, γιός τοῦ Ιφικλῆ, ἐπέστρεψε γιά τή Λαοδάμεια, θυγατέρα τοῦ  Ἄκάστου.
Ἡ Ἄλκηστη, θυγατέρα τοῦ Πελία, πρός χάρη τοῦ συζύγου της Αδμήτου. Ὁ Θησεύς, γιός τοῦ Αἰγέα, πρός χάρη τοῦ Πειρίθου. Ὁ Ιππόλυτος, γιός τοῦ Θησέα, πῆγε ἐκεῖ κατόπιν ἐπιθυμίας τῆς Ἄρτεμης καί ἀργότερα κλήθηκε Βίρμπιους. Ὁ Ὀρφέας, γιός τοῦ Οἰάγρου, πρός χάρη τῆς Εὐρυδίκης, τῆς συζύγου του. Ὁ  Ἄδωνις, γιός τοῦ Κινύρα καί τῆς Σμύρνας, κατόπιν ἐπιθυμίας τῆς Ἀφροδίτης. Ὁ Γλαῦκος, γιός τοῦ Μίνωα, ἔλαβε πάλι ζωή ἀπό τόν Πολύειδο, τόν γιό τοῦ Κοιράνου. Ὁ Ὀδυσσέας, γιός τοῦ Λαέρτη, πρός χάρη τῆς πατρίδας του. Ὁ Αἰνείας, γιός τοῦ Αγχίση, πρός χάρη τοῦ πατέρα του. Ὁ Ἑρμῆς, γιός τῆς Μαίας, εἶναι σταθερός ἐπισκέπτης τοῦ Κάτω Κόσμου».

Ὑγῖνος, «Μύθοι - Ἐπιτομή τῆς ἀρχαίας Ἑλληνικῆς Μυθολογίας καί τά χαμένα ἔργα τῶν Τραγικῶν», Ἀθήνα: 2014, ἐκδόσεις Εύανδρος, σ. 239.

Βετεράνοι τοῦ θανάτου οἱ προγονοί μας. Ταξιδιῶτες στά μονοπάτια τῆς ζωῆς καί τοῦ Ἄδη, πού τόλμησαν νά φύγουν ἀπό τή διάστασή μας, αὐτή τῆς φθαρτῆς ὕλης, ἀλλά καί νά ἐπιστρέψουν γιά νά μᾶς προσφέρουν κάτι - συνήθως μία λάμψη πού ρηγματώνει τά σκοτάδια μας. Αὐτή ἡ ρωγμή φωτός εἶναι

Ἡ Ἀκρόπολις ἀνάμεσα στήν Σκύλλα καί τήν Χάρυβδη

Πανό τοῦ ΚΚΕ μολύνουν αἰσθητικά καί πνευματικά τό ἱερό τῆς Ἀθηνᾶς.

Μόνο τό ΚΚΕ ἔχει βεβηλώσει τήν Ἀκρόπολη κρεμώντας πανό μέ βρόμικη ἰδεολογική μπουγάδα. Τώρα, ὅμως, ζήλεψε κι ἡ Gucci.

Παράξενα τά πέλαγά μας. Ἀπό τήν μία ἔχουμε τό σινιέ πειρατικό τῆς νεοφιλελεύθερης ἁρμάτας πού ξεκίνησε ἀπό τόν λιμένα τοῦ Αρπαχτοβούργου μέ σκοπό νά κουρσέψει ὅ,τι βρει μέχρι τις μακρινές θάλασσες τοῦ Κονομιστάν. 

Αὐτοί εἶναι μονόφθαλμοι καί ἑκατόγχειρες καί ἀντιμετωπίζουν κάθε τί πού δέν τούς ἀνήκει σάν λάφυρο. Στόχος τους εἶναι ἀφοῦ θά ἔχουν σκοτώσει τόν ἰδιοκτήτη τοῦ πολύτιμου «ἀντικειμένου» νά σκοτώσουν καί τό ἴδιο λάφυρο, κοψοχρονιά, στόν πρῶτο σαράφη πού θά δώσει τό κατιτίς του. 

Ἡ Ἀκρόπολις, καλή ὥρα, ἄς πουληθεῖ βρέ ἀδελφέ. Τί τά ’χουμε τά μάρμαρα νά κάθονται καί δέν τά βγάζουμε στίς ροῦγες νά πᾶνε νά ἐπιδειχθοῦν, νά ἐπιδείξουν μόδες καί γυρνώντας νά μᾶς

Ἀλβανικός «φανατισμός» καί τουρκικά συμφέροντα

Ἔνας ἀπὸ τοὺς μεγαλύτερους μύθους που καλλιεργεῖται στὴν Ἑλλάδα καὶ στὸ σύνολο τῶν χωρῶν που μαστίζονται ἀπὸ τὸν ἰὸ τῆς πολιτικῆς ὀρθότητας εἶναι ἡ «καλοσύνη» καὶ ἡ «μετριοπάθεια» στὶς διεθνεῖς σχέσεις καὶ ἡ εξυπηρέτηση αὐτῶν τῶν ἀξιῶν καὶ συμπεριφορῶν ἀπὸ ἡγέτες γεμάτους «κατανόηση» καὶ αἰσθήματα «ἀλληλεγγύης» γιὰ ὅλο τὸν κόσμο. Κάτι τέτοιο δεν ὑπάρχει.
Τὸ μόνο ποὺ ὑφίσταται στὸν κόσμο τῆς διπλωματίας καὶ στὶς διακρατικὲς σχέσεις εἶναι τὸ συμφέρον. Ὅπως εἶχε πει ὁ Οὐίνστον Τσόρτσιλ «οἱ ἄνθρωποι εἶναι ἐφήμεροι, ἀλλὰ τὰ συμφέροντα εἶναι αἰώνια». Τὰ συμφέροντα ὑπηρετοῦν οἱ κυβερνῆτες ὅλων τῶν χωρῶν τοῦ κόσμου. Άλλοι τὰ δικὰ τους κὶ ἄλλοι τῶν λαῶν τους.
Τὸ μόνο ποὺ διαφοροποιεῖ τὶς πρακτικὲς καὶ ρητορικὲς ἐπιδόσεις τους εἶναι ἡ ἤπειρος στὴν ὁποία βρίσκονται καὶ τὸ πόσο ἀπροκάλυπτα διατυπώνουν τὶς θέσεις τους.
Έτσι καὶ ἡ Ἀλβανία, μία χώρα ποὺ δημιουργήθηκε για νὰ ἐξυπηρετεῖ τὰ ἰταλικὰ σχέδια καὶ τώρα βρίσκεται προσδεδεμένη στὸ ἄρμα τῆς Τουρκίας, παραδοσιακὰ λειτουργεῖ ἐναντία στὶς