Αφανισμός, ο καρπός της ιεροσυλίας

Ιδού το σκουπιδομάνι που ρίχνουν βάρβαροι στην ιερή πηγή των Χαρίτων στον Ορχομενό Βοιωτίας.

«Σε σένα, Δέσποινά μου, φέρνω τούτο το πλεχτό στεφάνι, που μέσα σε ιερό το ετοίμασα λιβάδι. Εκεί μήτε βοσκός τολμά να βόσκει την κοπή του μήτε δρεπάνι μπήκε ακόμα, μόνο η μέλισσα, σαν έρθει η άνοιξη, περνάει τ' ανέγγιχτο λιβάδι και η Αιδώς με νερά το ποτίζει ποταμίσια, για να παίρνουν τον ανθό όσοι χωρίς διδαχή, μα από φυσικού τους δόθηκε σε όλα πέρα πέρα να έχουν σωφροσύνη. Κακοί να μάσουν άνθη δεν μπορούν εκεί».
Ευριπίδου «Ιππόλυτος», στ. 73-81, εκδόσεις Πάπυρος, τόμος 3, σελ. 29

Αυτή η τραγωδία είναι μια αφήγηση έρωτα και εκδίκησης. Τα αγνότερα των συναισθημάτων τα στιγματίζει το χρώμα του αίματος. Η ιδεατή σχέση μεταξύ του Ιππόλυτου, του γιου ενός ήρωα βασιλέα, και μιας παρθένας θεάς, που αφιέρωσε την ολύμπια αιωνιότητά της στο κυνήγι και την ένωση με τη Φύση, γεννά φόνο, αδικία και δόλο. Ο Ιππόλυτος, που μιλάει στο απόσπασμα που παρατέθηκε, είναι γιος του Θησέα και μιας Αμαζόνας. Οι παλμοί της καρδιάς του είναι συντονισμένοι με την αψεγάδιαστη τελειότητα της θεάς Αρτέμιδος.

Η δολοπλόκος Αφροδίτη ζηλεύει. Προσλαμβάνει ως προσβολή την