ΟΙ MANOWAR ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ: ΑΠΟΤΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΣΥΝΑΥΛΙΑΣ

No space no time∙ we'll catch the wind

Του Παναγιώτη Λιάκου

Ο χρόνος περνάει γρήγορα. Το μόνο παρήγορο είναι ότι δεν ευθυνόμαστε εμείς για το πέρασμά του. Δική μας ευθύνη ο χειρισμός πτυχών του αντικτύπου που έχει το πέρασμα του χρόνου στις ζωές μας. Για την ύστατη συνέπεια του γυρίσματων των μυλοπετρών του καιρού, τον θάνατο, πάλι δεν φταίμε εμείς. Συμβαίνει. Κάθε διαδρομή έχει την αφετηρία αλλά και την τελευταία στάση της.

Σύμφωνα με τα επίσημα ανακοινωθέντα, το 2019 σηματοδοτεί τον τελευταίο σταθμό στην επέλαση των Manowar στο ταξίδι προς την επίγεια δόξα, το τελευταίο αγώνισμα στον ευγενή στίβο της Τέχνης. Δεν αποκλείουν, ωστόσο, μια συνέχεια αλλά δεν την διευκρινίζουν κιόλας. Τα όσα έκαναν οι Manowar μέχρι τώρα είναι γνωστά, υψηλόφρονα, εμπνευσμένα και ανεξίτηλα – σαν τις ρίγες της τίγρης, που δεν ξεφάβουν… Θέμα του παρόντος είναι το έσχατο πέρασμά τους από την Ελλάδα.

Παρακολούθησα ζωντανή εμφάνισή τους και το 1992. Ήταν 21 Νοεμβρίου, παραμονή των γενεθλίων μου, είχα πάρει άδεια από τον Στρατό για να τους δω (στο ΣΕΦ) και έφυγα από τον χώρο κατενθουσιασμένος. Ο χρόνος δεν είχε προλάβει ακόμα να αφήσει έντονα τα σημάδια του στην Τέχνη τους και η ορμή, η έμπνευση και η εσωτερική πειθαρχία του συγκροτήματος σε έκαναν να υποθέσεις ότι μόλις είχαν κυκλοφορήσει τον πρώτο δίσκο τους. Σημαντική «πινελιά» της τότε συναυλίας ήταν όσα είχε πει ο Joey DeMaio για την ελληνικότητα της Μακεδονίας – η σχέση του με τον πολιτισμό μας και η αγάπη του για την Ελλάδα δεν φαίνεται επιδερμική. Έχει βάθος και περιεχόμενο.

Και η χθεσινή εμφάνισή τους δεν αποτέλεσε εξαίρεση στον κανόνα της υψηλής απόδοσης τους στα live. Εμφανίστηκαν στην ώρα τους, οι μετέχοντες του πολυθεάματος, ντυμένοι σαν μεσαιωνικοί πολεμιστές, με το έμβλημα του συγκροτήματος στις ασπίδες, πήραν τις θέσεις τους και το κοινό –που είχε κάθε πρόθεση να τους χειροκροτήσει- τους αποθέωσε. Ξεκίνησαν με το ταυτοτικό τραγούδι τους, το Manowar, συνέχισαν με το

Chemtrails over Athens

Σήμερα στην εκπομπή δεχθήκαμε πολλά emails, μηνύματα και τηλεφωνήματα για μπαράζ ψεκασμών σ' ολόκληρη την Ελλάδα. Οι λήψεις που βλέπετε έγιναν στο Μαρούσι στις 11.10'.

Χημικές ουρές στον Αθηναϊκό ουρανό

Σήμερα, Πέμπτη 14 Μαΐου 2009, ξεκίνησε τις συνεδριάσεις της στον Αστέρα Βουλιαγμένης η λέσχη Μπίλντερμπεργκ.
Όλως τυχαίως οι αθηναϊκοί ουρανοί από το πρωί έχουν γεμίσει με τις γνωστές "χημικές ουρές" (chemtrails) που αφήνουν αεροπλάνα χωρίς διακριτικά. Η λήψη από το Μαρούσι.
Επίσης αρκετοί γνωστοί ανέφεραν "προβλήματα" στις τηλεπικοινωνίες τους. "Απασχολημένο δίκτυο", κλήσεις που διακόπτονται αίφνης κ.ά. Αν είχατε και εσείς παρακαλούμε ενημερώστε.

Ο Προκόπης Παυλόπουλος γελάει στη συνέντευξη τύπου για τη δολοφονία του Αλέξη

Κυριακή, 7 Δεκεμβρίου 2008.
Ήδη έχει ξεκινήσει ένα απίστευτο τουρλουμπούκι στην Αθήνα (κυρίως).
Αστυνομικός πυροβόλησε και σκότωσε ένα 16χρονο παιδί. Τον Αλέξη Γρηγορόπουλο.
Βαλτοί, άβγαλτοι, ξένοι, παράξενοι, ντόπιοι, επιτόπιοι, πλιατσικολόγοι και λοιποί συγγενείς έχουν αρχίσει να πυρπολούν σύμπασα την πρωτεύουσα.
Είμαι κράτος. Τι στο διάολο να κάνω. Το όργανό μου σκότωσε. Εγώ τα σκάτωσα. Πώς θα την βγάλω καθαρή;
Χμμμ. Να κάνω την πάπια την λυπημένη. Ναι αυτό θα κάνω. Κλαίω τώρα. Δεν μπορώ να κυβερνήσω. Φέρτε μου χαρτομάντηλα να σκουπιστώ (ε, μα τον Τουτάτη και τον Μπελένο όλο και κάποιο περίπτερο θα έχει μείνει άκαυτο) και τα λέμε αύριο.
Τώρα θα ανεβάσω την παράσταση «Πάκης: ο θλιμμένος υπουργός διαγγέλλει» κι όποιος μασήσει.
Θα μου πείτε με τέτοια λευκή κουρούπα φαντάζει συμπαθής ο μπαγάσας.
Φέρνει κάτι ανάμεσα σε Γκεπέτο και Παραμυθά (Πιλάβιος, θυμάστε;). Αν έπαιζε σε ελληνικές ταινίες θα είχε κλέψει όλους τους ρόλους του Δημήτρη Καλλιβωκά. Ναι μα την ευχή. Αυτός διοικεί τους Πολιτσμάνους! Είναι καλός και στους δραματικούς ρόλους. Να σου ανεβάσει αυτός «αμυντική στάση της Αστυνομίας» να πλαντάξεις στο γέλιο.
Να παίξει μονόπρακτο «τι σας έφταιξα ο κανάγιας» να μην σας μείνει άντερο απ’ το κλάμα.
Ο άνθρωπος είναι καρατερίστας υπουργός από γεννησιμιού του.
Το ακούσιο χιούμορ που εκπέμπει η ίδια του η ύπαρξη είναι άφθαστο. Μόνο αν είσαι Ροδίτης που κάηκε η νήσος σου επί των ημερών του δεν θα εκτιμήσεις το υποκριτικό του ταλέντο.
Ούτε αν είσαι μαγαζάτορας του κέντρου δεν θα έχεις και τόσο καλές σκέψεις για το άτομό του.
Τώρα που το καλοσκέφτομαι δεν θα τον πολυσυμπαθείς ούτε αν είσαι απλός φορολογούμενος πολίτης.
Η εγκληματικότητα τον συμπαθεί όμως. Επί των ημερών του νιώθει ασφαλής.
Και οι μαφιόζοι νιώθουν ασφαλείς από την Αστυνομία. Μόνο τους συναδέλφους τους φοβούνται κι έχουν απόλυτο δίκιο.
Σε γενικές γραμμές ήταν απαραίτητη η τραγικωμική παρουσία Παυλόπουλου στο υπουργείο Εσωτερικών ώστε να νοσταλγήσουμε τον Βύρωνα Πολύδωρα.
Το κατάφερε!

ΤΟ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟ ΒΙΝΤΕΟ

Επί του βίντεο τώρα. Είναι το διάγγελμα του Πάκη την επομένη της δολοφονίας του Γρηγορόπουλου (Κυριακή, 7 Δεκεμβρίου 2008).
Αφενός προσπαθεί να δείξει βαθιά ανήσυχος υπουργός. Δεν του βγαίνει, δεν θα μπορούσε άλλωστε.
Η ΝΕΤ διακόπτει πρόγραμμα και βγάζει ζωντανή σύνδεση για να ακούσουμε τα φίδια του Πάκη. Ο Τσιατούρας αργεί. Δεν διακόπτεται η σύνδεση – δυστυχώς για τον Πάκη. Η κάμερα νετάρει συνεχώς πάνω του.
Προσπαθεί να δείχνει στεναχωρημένος αλλά του φαντάζει αδύνατο.
Εύκολο το ‘χεις; Στην αρχή, αν δυναμώστε την ένταση θα ακούσετε κάποιον στο βάθος να λέει κάτι στον Παυλόπουλο για «αγριογούρουνα». Ο Παυλόπουλος, παρόλο που είναι μέσα στην στεναχώρια για τον Αλέξη και μέσα στην ανησυχία για τους βανδαλισμούς βάζει τα γέλια.
Θα τον δείτε στο 1΄ 12΄΄ να ξανασκάει στα γέλια. Για περισσότερη ώρα.
Κι ύστερα βάζει τη μάσκα του χολοσκασμένου.
Εμετικό θέαμα…

Διαδώστε το...

ΥΓ: Ο φίλος του blog μας Γιώργος Κρόγιας προηγήθηκε κατά πολύ στη δημοσιοποίηση του βίντεο με τον Π. Παυλόπουλο μειδιώντα εν χαρμολύπη στη συνέντευξη τύπου για τον Αλέξη Γρηγορόπουλο. Θα την βρείτε το Youtube