Ἡ αὐτοκρατορία εἶναι γυμνή

Σκίτσο ἀπό τήν πρώτη εἰκονογράφηση τοῦ παραμυθιοῦ «Τα καίνούρια ροῦχα του αὐτοκράτορα». Δημιουργός του, ὁ Δανός ζωγράφος Βίλχελμ Πέντερσεν (1820-1859).

Ἡ ἐκλογή Τραμπ, τό Brexit, τά ἐθνικά κινήματα στήν παραπαίουσα Εὐρώπἡ τῶν γελοίων χαρτογιακάδων εἶναι κραυγές τῶν παιδιῶν ποῦ διαπιστώνουν τή γύμνια...

Σχεδόν ὅλοι κάπου, κάποτε, εἴχαμε ἀκούσει, διαβάσει ἤ παρακολουθήσει στή μικρή ἤ στή μεγάλη ὀθόνη κάποια ἀπό τίς δεκάδες ἐκδοχές, μεταφορές καί διασκευές ἀπό τό παραμύθι «Τά καινούρια ροῦχα τοῦ αὐτοκράτορα» πού ἔγραψε ὁ Δανός συγγραφέας Χάνς Κρίστιαν Ἄντερσεν*.

Πρωταγωνιστεῖ ἕνας ἐγωπαθής βασιλιάς, πού ἔφερε ἀσήκωτο τό βάρος ὅλων τῶν συμπτωμάτων τῆς ἐπιδημίας τοῦ ναρκισσισμοῦ πού πλήττει ἄτομα τά ὁποία διαθέτουν ὁποιαδήποτε μορφή ἰσχύος. Αὐτός ὁ κομψευόμενος ἡγεμών δέν ἀσχολεῖται μέ τόν λαό του. Ἴσως καί νά ἔχει ξεχάσει ὅτι ἔχει ἕνα βασίλειο νά κυβερνήσει καί πολίτες γιά νά φροντίσει. Μόνο τά ροῦχα τόν ἐνδιαφέρουν. Θέλει διαρκῶς κι ἄλλα σχέδια, κι ἄλλα μοντέλα κι ἄλλα ὑφάσματα. Κάποια στιγμή ἐμφανίζονται δύο ἀπατεῶνες. Συστήνονται ὡς ράφτες καί ἰσχυρίζονται ὅτι θά τοῦ ράψουν τά πιό ἔξοχα ἐνδύματα πού ἔχει φορέσει ποτέ ἄνθρωπος καί ὅτι τό ὕφασμα εἶναι τόσο ἰδιαίτερο, ὥστε μόνο οἱ «ἀπελπιστικά ἠλίθιοι» δέν μποροῦν νά τό δοῦν.

Στόν ἀργαλειό οἱ δυό ἀπατεῶνες ὑφαίνουν πολύ ἀπό τίποτα. Ὅλοι οἱ ὑποτελεῖς, οἱ βοηθοί, οἱ γνωστοί τοῦ βασιλιά δέν θέλουν νά τοῦ ποῦν ὅτι

Ἀργύρης Ντινόπουλος καί ταραμοσαλάτα

Ἑλληνικές πρωτιές! Στους τηλεοπτικούς καθοδικούς ἀλλά καί δοκιμαστικούς σωλῆνες διεξάγονται ποικίλα πειράματα παραγωγῆς ἐντυπώσεων καί καλλιέργειας πεποιθήσεων.

Ἑλληνόφωνη τηλεόραση μέ μεσημεριανό πρόσημο: Ἐκεῖ πού περιμένεις νά δεῖς τά συνηθισμένα ξεμαλλιάσματα, τά βλέπεις. Μία μοντέλα ἐναντίον τῆς ἄλλης. Κράμερ ἐναντίον Κράμερ. Πέρασε τό πεντάλεπτο τῆς μοντέλας. Ἀλλάζει πλάνο. Παρόμοιο μοντάζ. Μουσική ἐπένδυση πού θυμίζει Μπένι Χιλ. Κομμωτής πού μπέρδεψε τή βούρτσα μέ τή Λούτσα ἐξαπολύει τά ροζουλίνια λεκτικά βέλη του κατά παντός ὑπευθύνου. Μία σταρλετοκακομοίρα πού τήν πέταξαν ἀπό ριάλιτι ἀποκαλύπτει. Τί ἀποκαλύπτει; Ἔλα, ντέ, κανείς δέν καταλαβαίνει, ἀλλά αὐτή εἶχε

Τό νέο πρόσωπο τῆς Δεξιᾶς

Διαφορετικές συνθῆκες καί σύγχρονες προκλήσεις ἐπιβάλλουν στήν παραδοσιοκρατική παράταξη τήν μεταλλαγή της σέ  κάτι τόσο πειστικό ὅσο  ὁ εἰκονιζόμενος!

Ἕνα ἀπό τά μεγαλύτερα προβλήματα τῆς ἡμεδαπῆς Δεξιᾶς εἶναι ὅτι ἐπί δεκαετίες ἐπέλεξε τόν ρόλο τοῦ εξωφυλαροῦχα τῆς Ἀριστερᾶς. Ἀνέλαβε ἐθελοντικά τόν ρόλο τοῦ οὐραγοῦ, ἀρωγοῦ, παραγιοῦ καί ἐν πολλοῖς... μπάτλερ τῆς παράταξης πού ἔχασε τήν ἔνοπλη ἀναμέτρηση τόν Αὔγουστο τοῦ 1949. Ἔχασαν τό μάτς στό γήπεδο μέ 15-0 καί τό πῆραν στά χαρτιά - κυριολεκτικά καί μεταφορικά. Ἡ ἀμεριμνησία καί ἡ ἐλαφρότητα μέ τήν ὁποία ἀντιμετώπισαν οἱ ἐπιφανεῖς δεξιοί τό ζήτημα τῆς ἰδεολογικῆς ἡγεμονίας τῆς Ἀριστερᾶς εἶναι ἀπερίγραπτες.

Κλασικό παράδειγμα, ἡ ἐξωφρενική φράση

A concept of Time

Short description: A computer’s keyboard, owned by Panagiotis Liakos, which happens to think of himself as a rather obedient servant of Logos and a worshipper of the ghosts and spectres and apparitions of long forgotten poets, proved to be possessed by a wondering spirit and have stricken some weird and obscure verses for the New Year of old and present times. 

In the midst of joy a winter breeze of cold works like a decoy
At night we await; A New Year is coming – alas that’s the bait
All candles lit, fresh fruit on the table and drinks and roasted meat 
These are our mortal ways. Forgetting by bliss the sorrows of days

Hearing a voice somewhere near? Is it true or madness? It’s here! 
“Rejoice my friends, immerse in feast and unleash your inner beast
feel the heat of celebration for every second lived is His donation
something’s coming! Our place is his station. Rise up and give an ovation”

Who’s there? Who is talking? Something weird our lives is stalking.
We don’t want any advices. He who gives them must have vices
Maimed his conscience, dead his brain, spirit dry and future drained
like a lake betrayed by water and a groom that lost his bride and vainly sought her

“Time I am, a God your present swallows as is the

Long live the queen!*

Ἡ βασίλισσα Ἐλισάβετ Β΄ καὶ τὸ πρωτοσέλιδο τῆς «Sun» ὑπὲρ τῆς ἔμμεσης στήριξης της στὸ Brexit.

Ἦταν βαριά, πολὺ βαριὰ τοῦ Ἐγγλέζου τὰ κουκιά. Τα ἔπιασαν μὲ τὴν ἀπόχη, τὰ μέτρησαν καὶ βγῆκε ΟΧΙ (στηνΕ.Ε.)

Ὅταν οἱ Σκοτσέζοι ψήφιζαν γιὰ ἀπόσχιση ἢ μὴ ἀπὸ τὸ Ἡνωμένο Βασίλειο, οἱ «δικοὶ» μας στήριζαν ἀναφανδὸν τὴν ἀπόσχιση - ἐπικαλούμενοι τὸ δικαίωμα τῶν Σκοτσέζων στὴν αὐτοδιάθεση. Μάλιστα, σημειώθηκε καὶ μία «διαρροὴ» τῆς φαεινῆς ἰδέας ὅτι στὸ σύντομο μέλλον θὰ ἦταν «ἔξυπνο» ἡ ἀνεξάρτητη Σκοτία νὰ ὑιοθετήσει τὸ εὐρώ! Σόιμπλε μὲ κίλτ, δηλαδή. Τώρα που οἱ Βρετανοὶ ψηφίζουν ἐναντίον τῆς παραμονῆς τῆς χώρας τοὺς στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση οἱ «δικοὶ» μας ἀλλάζουν κασέτα. Προέχει, λένε, ἡ «ευρωπαϊκότητα».
Ἄν ἔχουμε καταλάβει καλῶς, «ευρωπαϊκότητα» εἶναι...

Brexit

An interesting and well tested pattern. Germany first messes with Greece and then it gets smashed by Great Britain.

In addition, it was a national choice against the globalization process. We just watched the end of the beginning of the rise of the national factor in politics and state affairs. Remember how Hitler tried to violently globalize the world, via the New Order concept and the panzer divisions, and the British stopped him. History is just repeating itself adjusting the scenarios accordingly.

«Συμβουλάτορες» τῶν Βρετανῶν

Σὲ κατηγοροῦν ἐπειδὴ εἶσαι Ἄγγλος, τοὺς διέλυσες τὸ Τρίτο Ράιχ καὶ δὲν τοὺς βοηθᾶς νὰ φτιάξουν τὸ Τέταρτο!

Ὑπὸ μία ἔννοια εἶναι εὐτύχημα ποὺ δὲν ἐγεννήθημεν στὴν Ἀγγλία. Τὸ πολὺ τσάι θὰ μᾶς ἔκανε νευρικοὺς καὶ ἐλαφρῶς δυσκοίλιους. Ἡ ἀδιάκοπη βροχὴ θὰ μᾶς μαύριζε τὴν ψυχή. Φαντάσου μαζὶ μὲ ὅλα τοῦτα νὰ μαθαίναμε καὶ ὅτι οἱ ἑλληνόφωνοι ψιττακοὶ ὅλων τῶν Μνημονίων προσπαθοῦν νὰ μᾶς τρομοκρατήσουν μὲ ἐπιχειρήματα ποὺ φορέθηκαν μέχρις... ἐξαντλήσεως τοῦ στὸκ σὲ ὅλα τὰ ἐπιφανὴ πλυντήρια συνειδήσεων!

Πάντως, ἂν εἶσαι Ἕλλην, τὸ βρίσκεις σχεδὸν ἐξοργιστικὸ νὰ βλέπεις τὰ ἴδια πρόσωπα (ελαφρῶς γερασμένα) νὰ ἐκτοξεύουν ἀπὸ τὸ κοσμοδρόμιο τῆς κούτρας τοὺς τὶς ἴδιες παπάτζες μὲ παραλῆπτες δύο διαφορετικοὺς λαούς. Πρὶν ἀπὸ λίγα χρόνια οἱ «εἰδήμονες» τῆς πυρκαγιᾶς καὶ τῆς πυκνῆς ὁμίχλης κουνοῦσαν τὸ δάχτυλο στὸν ἀέρα σὰν μαέστροι χωρὶς ὀρχήστρα καὶ οὔρλιαζαν προειδοποιήσεις πὼς θὰ