Ὑπὸ μία ἔννοια εἶναι εὐτύχημα ποὺ δὲν ἐγεννήθημεν στὴν Ἀγγλία. Τὸ πολὺ τσάι θὰ μᾶς ἔκανε νευρικοὺς καὶ ἐλαφρῶς δυσκοίλιους. Ἡ ἀδιάκοπη βροχὴ θὰ μᾶς μαύριζε τὴν ψυχή. Φαντάσου μαζὶ μὲ ὅλα τοῦτα νὰ μαθαίναμε καὶ ὅτι οἱ ἑλληνόφωνοι ψιττακοὶ ὅλων τῶν Μνημονίων προσπαθοῦν νὰ μᾶς τρομοκρατήσουν μὲ ἐπιχειρήματα ποὺ φορέθηκαν μέχρις... ἐξαντλήσεως τοῦ στὸκ σὲ ὅλα τὰ ἐπιφανὴ πλυντήρια συνειδήσεων!
Πάντως, ἂν εἶσαι Ἕλλην, τὸ βρίσκεις σχεδὸν ἐξοργιστικὸ νὰ βλέπεις τὰ ἴδια πρόσωπα (ελαφρῶς γερασμένα) νὰ ἐκτοξεύουν ἀπὸ τὸ κοσμοδρόμιο τῆς κούτρας τοὺς τὶς ἴδιες παπάτζες μὲ παραλῆπτες δύο διαφορετικοὺς λαούς. Πρὶν ἀπὸ λίγα χρόνια οἱ «εἰδήμονες» τῆς πυρκαγιᾶς καὶ τῆς πυκνῆς ὁμίχλης κουνοῦσαν τὸ δάχτυλο στὸν ἀέρα σὰν μαέστροι χωρὶς ὀρχήστρα καὶ οὔρλιαζαν προειδοποιήσεις πὼς θὰ
