Ἕνας καλός μποξέρ μπορεῖ νά λύσει προβλήματα ξυλοφορτώνοντας αὐτούς πού τά δημιουργοῦν, ἀλλά λύνει καί ἀπορίες...
Συχνά βρισκόμαστε σέ ἀμηχανία. Δέν ξέρουμε τί νά κάνουμε. Ὅσα μαθαίνουμε εἶναι εἴτε πολύ λίγα εἴτε πάρα πολλά. Τά συναισθήματα ἀντικρουόμενα, ἀντιφατικά. Ἡ κρίση θολωμένη κι ὁ θόρυβος τοῦ κόσμου δέν ἐπιτρέπει στήν ἐσωτερική σιγή νά ἀνασύρει τό σωστό ἀπό μία ταραγμένη θάλασσα πολλῶν ἐπιλογῶν. Ἡ ζωή μᾶς φέρεται σκληρά, ἄδικα, σαδιστικά, ἀπάνθρωπα, κι αὐτό μᾶς πνίγει, μᾶς φαίνεται ἀφόρητο. Λίγοι εἶναι ἐκεῖνοι ποῦ νιώθουν σάν ἕτοιμοι ἀπό καιρό, σάν θαρραλέοι νά χτυπήσουν πιό δυνατά κι ἄγρια ἀπό τήν ἴδια τή ζωή. Νά μήν τή φοβοῦνται. Νά τούς φοβηθεῖ ἐκείνη.
Στήν ταινία «Ρόκι Μπαλμπόα» (γνωστή καί ὡς «Ρόκι 6») ὁ πρωταγωνιστής λέει στόν γιό του: «Θά σοῦ πῶ κάτι πού ἤδη ξέρεις. Ὁ κόσμος δέν εἶναι λιακάδα καί οὐράνια τόξα. Εἶναι ἕνα πολύ κακό, μοβόρικο μέρος, καί ὅσο σκληρός καί νά 'σαι θά σέ
