Διετία ἔκλεισε ἡ δεύτερη κυβέρνηση Τσίπρα καί φαίνεται σάν νά πέρασαν αἰῶνες! Ἀργά πού περνάει ὁ χρόνος, ὅταν κακοπερνᾶς…
Σάν χθες βαροῦσαν οἱ ντουντοῦκες, οἱ κουδουνίστρες, κι ἔκαναν ντίγκι ντάν τά ψιλά στίς τσέπες τῶν προοδευτικῶν μεταπασόκων, πού ψήφισαν μονοκούκι ΣΥΡΙΖΑ «γιά νά βγοῦμε ἀπό τα Μνημόνια, νά μή λιποθυμοῦν τά παιδιά ἀπό τήν πεῖνα στά σχολειά, νά μήν πένονται οἱ συνταξιοῦχοι καί νά μήν πληρώνουν οἱ πολίτες τόν ἄδικο φόρο ΕΝΦΙΑ». Οἱ ἐκλογές τοῦ Σεπτεμβρίου τοῦ 2015 εἶχαν μέν μία αἴσθηση κρυάδας ἀπό τό σφόλι τῆς ὑποταγῆς στή Μέρκελ, ἀλλά διέθεταν καί τήν ἐλπίδα της ἐπανεκκίνησης.
Τό παραμύθι ἄρεσε ξανά (πάντα ἀρέσει ἡ ἐπανάληψη τῶν παραμυθιῶν στά μικρά παιδάκια), γιατί τώρα πού ὁ ψεύτης βοσκός ξαναψηφίστηκε εἶχε περισσότερη δύναμη νά κάνει τελατίνη στό ξύλο τόν κάκιστο λύκο, ποῦ εἶναι ἀχόρταγος, τρισβάρβαρος, μιλάει γερμανικά καί μασουλάει (στ’ ἀλήθεια) τό
