Ο ΒΕΛΟΥΧΙΩΤΗΣ ΗΘΕΛΕ ΣΥΝΟΡΑ ΣΤΟΝ ΟΛΥΜΠΟ

Ο Τσίπρας χαρακτήρι-σε «ανατριχιαστικά επίκαιρη» την ομιλία του αριστερού ινδάλματος στη Λαμία. Θα θυμήσουμε κι άλλη ομιλία, εξίσου ανατριχιαστική.

Ο Άρης Βελουχιώτης είναι γνωστός σφαγέας και διαχρονικό πρότυπο των κομμουνιστών. Στις 25 Μαρτίου 1943 στη Δεσφίνα Φωκίδας είχε εκφωνήσει λόγο όπου είπε τα ακόλουθα ανθελληνικά:
«Σκοπός μας δεν είναι να χτυπήσουμε τους Γερμανούς και τους Ιταλούς στρατιώτες, γιατί κι αυτοί είναι σαν και εμάς αδέλφια μας και είναι όργανα των διάφορων φασιστών και κεφαλαιοκρατών για τη κατάκτηση και υποδούλωση των λαών και γιαυτό τους έστειλαν εδώ κάτω. Λοιπόν να μην τρέφετε μίσος γι αυτούς. […] Σας φέρνω παράδειγμα πως μας επιβάλλανε στο 1912 και στο 17 και μετά στα 20 να πολεμήσουμε για να κατακτήσουμε τη Μακεδονία και τη Θράκη και τη Μικρά Ασία και να υποδουλώσουμε λαούς σαν τους Βουλγάρους και τους Τούρκους και να ανοίξουμε έτσι ένα άσπονδο μίσος μεταξύ μας, ιδίως με τους Βουλγάρους ενώ τα φυσικά σύνορα της Ελλάδος, δεν είναι πέραν από τον Όλυμπο και μπορούμε πολύ καλά να ζήσουμε χωρίς να έχουμε υποδουλώσει άλλο λαό …
Ο πρώτος μας σκοπός που θα έχουμε μόλις επικρατήσουμε θα είναι να σφάξουμε όλη την

ΤΟ ΜΕΤΕΩΡΟ ΒΗΜΑ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΕΡΟΥ

Ὅσο πλησιάζουν οἱ ἐκλογές, ἄλλο τόσο ὑψώνονται -στά μανουάλια τῆς ψηφοθηρίας- οἱ φλόγες τῶν λαμπάδων πού ἀνάβουν οἱ «ἐθνοσωτῆρες».

ὉΤσίπρας στήν Ἁγία Σοφία τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Δέν εἶναι ὁ πρῶτος καί δέν εἶναι καί ὁ τελευταῖος πού πηγαίνει ἐκεῖ ὅπου χτυπάει (συνειδητά καί ἀσυνείδἡτα) ἡ καρδιά τῶν Ἑλλήνων ἐδῶ καί αἰῶνες πολλούς. Ὁ Τσίπρας ἦταν συνειδητός μαρξιστής. Μπορεῖ νά ἔπαψε νά εἶναι, μπορεῖ καί ὄχι. Ὅμως, ὡς συνεπής ἀριστερός (ἦταν καί εἶναι), στή διάρκεια τηλεοπτικῆς συνέντευξής του εἶχε ἀρνηθεῖ νά μπει σέ ἐκκλησία διότι δέν ἤθελε νά κάνει κάτι τό ὁποῖο δέν πίστευε. Δικαίωμά του τότε νά μήν μπεῖ καί δικαίωμά του τώρα νά μπεῖ, θέλοντας καί μή, ἀφοῦ ἔπρεπε νά καλλιεργήσει σέ χρόνο μηδέν ἐντυπώσεις πού οὐδέποτε «ἔσπειρε»· ἐκεῖνες τῆς ἐθνοπρέπειας καί τῆς εὐλάβειας. Πλησιάζουν ἐκλογές καί οἱ ψῆφοι, πού δέν... μυρίζουν, δέν «ἁλιεύονται» χωρίς ἅπλωμα τῶν διχτυῶν στούς

Ο ΕΝΤΟΛΟΔΟΧΟΣ ΤΟΥ ΜΗΔΕΝΟΣ

Ὁ Ζάεφ ρώτησε τούς πολίτες του μέ δημοψήφισμα. Ὁ Τσίπρας μᾶς θεωρεῖ κατώτερους ἀπό τούς Σκοπιανούς καί δέν ρώτησε κανέναν.

Οἱ βασιλικοί οἶκοι ἔλεγαν ὅτι ἐξουσίαζαν ἐλέω Θεοῦ. Ὁ Τσίπρας, πού εἶναι δηλωμένος ἄθεος, κυβερνᾶ ἐλέω... τίνος; Κανενός! Αὐτή εἶναι ἡ ἀλήθεια. Παλαιότερα, παρά τόν ἐκπεφρασμένο ἀθεϊσμό καί τόν διεθνισμό του, εἶχε πίσω του τήν πλειονότητα τῶν Ἑλλήνων, πού εἴτε τοῦ ἔδωσε στήριξη εἴτε ἀνοχή (θά... καταργοῦσε τόν ΕΝΦΙΑ, βλέπετε). Τώρα ἔχει τή συντριπτική πλειονότητα τοῦ ἐκλογικοῦ σώματος ἀπέναντί του. Γι' αὐτό θέλει πάση θυσία νά ἀποφύγει «περιπέτειες» ὅπως τά δημοψηφίσματα καί οἱ ἐκλογές. Ἐντολέας του εἶναι τό μηδέν.

Ὁ ἐντολοδόχος τοῦ μηδενός θέλει νά ὁλοκληρώσει τή δουλειά τοῦ ἀφεντικοῦ καί νά κάνει φορμάτ στόν σκληρό δίσκο τῆς ἑλληνικῆς Ἱστορίας, τοῦ πολιτισμοῦ, τοῦ κράτους, ἀλλά καί τοῦ λαοῦ τοῦ ἰδίου. Δέν εἶναι τυχαῖο ὅτι ἐπί τῶν ἡμερῶν του ἡ

Ὁ Τσίπρας μᾶς ξηλώνει τά ἱστορικά παράσημα!

Τό ἑλληνικό ἔθνος καί ὁ ἑλληνικός λαός, βιώνουν κάτι πρωτοφανές: ὑποχρεοῦνται νά ὑποστοῦν ἀμαχητί μία κολοσσιαία ἥττα σέ πνευματικό καί ταυτοτικό ἐπίπεδο. Ἡ ἀτιμία πού ἑτοιμάζεται νά κάνει ἡ κυβέρνηση τῆς Ἀριστερᾶς δέν ἔχει ἱστορικό προηγούμενο, ἀλλά σίγουρα θά ἔχει συνέχεια. Ὅλοι στό συλλαλητήριο!

Ἡ Ἑλλάδα, ἐπιβίωσε ἀγωνιζόμενη σκληρά στήν πολυχιλιετή ἱστορία της. Αυτοπροαιρέτως ἤ ἀναγκαζόμενη ἔχει δώσει ἀναρίθμητες μάχες. Ἔχει νικήσει καί ἔχει χάσει σέ πολέμους, σέ συρράξεις μικροῦ καί μεγάλου μεγέθους καί ἔχει ἀνταποκριθεῖ ἐπιτυχῶς καί ἀνεπιτυχῶς σέ προκλήσεις δυναμικοῦ χαρακτήρα ποῦ ἔχει θέσει ἐνώπιον της ἡ ἱστορία. Αὐτή τή φορά ὅμως, στήν περίπτωση τῆς ὀνομασίας τοῦ κρατιδίου τῶν Σκοπίων, τό ἑλληνικό ἔθνος καί ὁ ἑλληνικός λαός, βιώνουν κάτι πρωτοφανές: ὑποχρεοῦνται νά ὑποστοῦν ἀμαχητί μία κολοσσιαία ἥττα σέ πνευματικό καί ταυτοτικό ἐπίπεδο. Αὐτή ἡ ἥττα εἶναι ἡ ὀδυνηρότερη ὅλων τῶν ἐποχῶν ἐπειδή δέν ὑπῆρξε ἡ εὐκαιρία νά δοθεῖ μία μάχη. Καταγράφεται δίχως νά ἔχει κηρυχθεῖ πόλεμος.

Οὔτε μία τουφέκια δέν ἤχησε στόν ἀέρα καί οἱ Ἕλληνες γιά πρώτη φορά χάνουν τό πολυτιμότερο

ΑΔΙΚΟ ΝΑ ΜΗ ΓΕΜΙΖΕΙΣ ΜΠΙΛΙΑΡΔΑΔΙΚΟ

Ἡ παράσταση δέν κόβει πιά εἰσιτήρια. Οἱ ἠθοποιοί ξεχνοῦν τίς ἀτάκες, οἱ λιγοστοί θεατές ζητοῦν τά λεφτά τούς πίσω!

Τήν στιγμή πού συντάσσεται τό παρόν κείμενο, ὁ συνωστισμός εἶναι ἀφόρητος. Συριζαίοι πού συνέρρευσαν κατά ἑκατομμύρια ἀπό ὅλα τά πλάτη καί τά μήκη τῆς Γῆς (δηλαδή τῶν Ἐξαρχείων, τοῦ Κολωνακίου, τῶν βορείων προαστίων ἀλλά καί τῶν νοτίων, ἐκεῖ ὅπου μένει ὁ Ριχάρδος) δέν χωρᾶνε στό Ἀλεξάνδρειο Μέλαθρο τῆς Θεσσαλονίκης (αὐτό πού κακῶς συνηθίζουν νά ἀποκαλοῦν Παλαί ντέ Σπορ). Ξεχείλισε ὁ λαός καί οἱ ἐνθουσιώδεις τσιπρολάτρες ἔχουν περάσει τά διόδια τῶν Μαλγάρων, τοῦ Κλειδίου, τῆς Λεπτοκαρυᾶς, τοῦ Μακρυχωρίου, τοῦ Μοσχοχωρίου, τῆς Πελασγίας, τῆς Μαυρομαντήλας, τῆς Ἁγίας Τριάδας, τῆς Τραγάνας καί τῶν Ἀφιδνῶν. Ἔχουν φτάσει μέχρι τό Καλλιμάρμαρο τῶν Ἀθηνῶν καί δέν ὑπάρχει χῶρος νά κινηθεῖς. Σιγά, βρέ παιδιά! Ὅλοι θά τόν δείτε, ὅλοι θά πάρετε κατιτίς ἀπό τήν αὔρα τοῦ μεγάλου ἡγέτη καί ρήτορος.

Πέρα ἀπό τό ἀστεῖον καί τό τραγικόν τῆς ὑποθέσεως (εἶναι ἀστεῖο ἄν εἶσαι ἐχθρός τῆς Ἑλλάδας, ἄν εἶσαι Ἕλληνας εἶναι τραγικό) ὑπάρχει καί ἡ καλή πλευρά. Πρῶτα καί κύρια συνειδητοποιεῖται τό αὐτονόητο. Ἡ πλειοψηφία τῶν Ἑλλήνων εἶναι

Ἡ ὀδύσσεια τοῦ Ἀλέξη

Ἑορταστικόν: Ἄλλος γιά Λῆμνο τράβηξε κι ἄλλος γιά Μυτιλήνη, πές μου αὐτός ὁ ΣΥΡΙΖΑ τί πίνει καί δέν δίνει

Tί θά μποροῦσε νά ἄδει ὁ Ἀλέξης Τσίπρας παλεύοντας νά δαμάσει τόν οἴνοπα πόντο* στήν ἐπική τουρνέ σέ Λῆμνο καί Λέσβο;

«Σάν θά πάω, κυρά μου, εἰς τήν Λέσβο θ' ἀνακαλύψω καί τήν Μυτιλήνη. Κι ἡ Μυτιλήνη, πιπιρί πιπίίίίίίί, θά μέ γουστάρει βράδυ πρωί.

Σάν θά πάω, συντρόφια, εἰς τήν Λέσβο θά ξεφουρνίσω χίλιες ὑποσχέσεις. Κι οἱ ὑποσχέσεις ντιριριντιντίίίίίί, μέ ξαναβάζουν εἰς τήν Βουλή.

Καί σάν θά πάω,Μoχάμεντ, στό νησάκι θά τούς μιλήσω μέ λόγια πικραμένα. Καί τά λογάκια κικιρικικόόόόόό θά ἀφοροῦν τό Μεταναστευτικό.

Καί σάν θά πῶ γιά σένα, βρέ Μοχάμεντ, δέν θά μιλήσω γιά τήν ταμπακιέρα. Κι ἡ ταμπακιέρα, συνασπισμούλη καί συνασπισμόόόόό, ὅλοι τήν λέν' ἐποικισμό.

Κι ἄν ὑποφέρουν οἱ ντόπιοι, βρέ Μοχάμεντ, πού σφάζεις - τρώγεις δικό τους ἀρνί, θά τούς κομπλάρω νινιρινινίίίίίί, γιατί κοιμᾶσαι εἰς τό παχνί.

Θέτε καί Νόμπελ, ἀχόρταγοι νησιῶται, θέτε λεφτά καί λίγο ΦΠΑάάάάά αὐτά πού θέτε εἶν'

Μία μαντινάδα γιά τόν Ἀλέξη

Ἄν μή τί ἄλλο, καθετί  μεγάλο προσφέρει ἔμπνευση. Καί τό φιάσκο τοῦ κυβερνῶντος ΣΥΡΙΖΑ εἶναι τεράστιο.

Ὁ Τσίπρας ἐπισκέπτεται τή νῆσο Κρήτη, τήν ὁποία ξέρει καλά. Φυσικά, δέν τήν ἔχει μπερδέψει μέ τό Ἡράκλειο, τά Χανιά, τό Ρέθυμνο, τό Λασίθι. Γνωρίζει ὅτι εἶναι νομοί της. Σε ἐκεῖνον, τόν χαρισματικό, ἀφιερώνεται τό ἐγκωμιαστικό, σχεδόν διθυραμβικό (καί κάπως μαντιναδόμορφο) ποίημα πού ἀκολουθεῖ:

Πῆγες στήν Κρήτη, μπάς καί ξεχάσεις τίς Συμπληγάδες πού θές νά περάσεις./ Μεγάλη φουρτούνα καί θές νά ξεράσεις. Ἀναπολεῖς ἀρχαῖον μύθο. Κάποιος τίς πέρασε. Πιάσ’ ἕναν ζύθο!/ Μά δέν θυμᾶσαι. Ποῖος εἶναι ὁ ἥρως; Εἶν’ ὁ Ἰάσονας ἤ εἶναι ὁ Σπύρος;/ Νησί Φαιάκων, Αἰγαῖο, μία δίνη! Πλώρη γιά Λέσβο ἤ Μυτιλήνη;/ Κι ἀπό Συμπληγάδες περνᾶς καί γλιτώνεις, δέν ξέρεις πώς. Συνήθως τό σώνεις./ Πίνεις ρακί, τά βλέπεις ὡραία κι ἄς λούζει μαζούτ Γλυφάδα - Περαία./ Λές γιά τίς θάλασσες, λές γιά τ’ Ἀνώγεια. Με μποῦρδες καί μούσια τούς χτίζεις...

Πουλάκια πού κελαηδοῦν στά ξένα

Ὁ Ἀλέξης μέ τον Μπίλ στή συζήτηση τῆς πυρκαγιᾶς. Ενθετό: Το ἐξώφυλλο τοῦ ανάκριτικού ἐγχειριδίου τῆς CIA.

Σιγουράκι: Ἄν πᾶς νά ὑποδυθείς τόν Μέσι φορώντας λουστρίνια, θά φᾶς μεγαλειώδη σαβούρδα καί θά γελάσουν καί οἱ πετρελαιοκηλίδες…

Περάσαν σχεδόν δυό χρόνια ἀπό τήν 27ἡ Σεπτεμβρίου 2015, ὅταν ὁ χαρισματικός διάδοχος τοῦ Ἀνδρέα Παπανδρέου στήν ταχυδακτυλουργική ὑφαρπαγή ψήφων (μέ ἀντάλλαγμα τήν καταστροφή τοῦ ψηφοφόρου) ἀποφάσισε νά γίνει παγκοσμίως ρεντίκολο σέ ἀπευθείας μετάδοση. Ἀπέναντί του ὁ Μπιλ Κλίντον, ὁ Ἀμερικανός κλαριτζής - σαξοφωνίστας, πρώην πρόεδρος ΗΠΑ, δυστυχής σύζυγος Χίλαρι καί ἀποφασισμένος νά κάνει μία φαινομενικά εὔκολη ἐξυπηρέτηση: νά συζητήσει μέ τόν Ἀλέξη, νά τόν κάνει νά φανεῖ ἡγέτης παγκοσμίου βεληνεκοῦς.

Τελικά, ἀποδείχθηκε ἀδύνατον. Ἡ συζήτηση ἔβγαλε γέλιο χωρίς νά ἔχει επιδιωχθεῖ κάτι τέτοιο, διότι ὁ Ἀλέξης σκέφτηκε ὅτι θά φαντάζει πολύ Ἀμερικανός καί γκλόμπαλ λίντερ, ἄν προφέρει τά ἀγγλικά καμακίου Συντάγματος πού μισοξέρει μέ κατσαρωμένα «r» (αρ), κοτσάροντας μισό «a» (έι) πρίν ἀπό κάθε«r» καί μετατρέποντας τά χείλη του σέ ἐκεῖνα τοῦ ροφοῦ ὁποτεδήποτε ἡ λέξη εἶχε «ὁ» τό ὁποῖο ἐκφωνοῦσε «γουόου» μέ τρόπο κωμικότατο.

Εἶναι, στ' ἀλήθεια, ἐγκληματικό συνάμα καί βλακῶδες Ἕλληνες πολιτικοί νά συζητοῦν στά

Δυό χρόνια σχισμένα μνημόνια!

Διετία ἔκλεισε ἡ δεύτερη κυβέρνηση Τσίπρα καί φαίνεται σάν νά πέρασαν αἰῶνες! Ἀργά πού περνάει ὁ χρόνος, ὅταν κακοπερνᾶς…

Σάν χθες βαροῦσαν οἱ ντουντοῦκες, οἱ κουδουνίστρες, κι ἔκαναν ντίγκι ντάν τά ψιλά στίς τσέπες τῶν προοδευτικῶν μεταπασόκων, πού ψήφισαν μονοκούκι ΣΥΡΙΖΑ «γιά νά βγοῦμε ἀπό τα Μνημόνια, νά μή λιποθυμοῦν τά παιδιά ἀπό τήν πεῖνα στά σχολειά, νά μήν πένονται οἱ συνταξιοῦχοι καί νά μήν πληρώνουν οἱ πολίτες τόν ἄδικο φόρο ΕΝΦΙΑ». Οἱ ἐκλογές τοῦ Σεπτεμβρίου τοῦ 2015 εἶχαν μέν μία αἴσθηση κρυάδας ἀπό τό σφόλι τῆς ὑποταγῆς στή Μέρκελ, ἀλλά διέθεταν καί τήν ἐλπίδα της ἐπανεκκίνησης.


Τό παραμύθι ἄρεσε ξανά (πάντα ἀρέσει ἡ ἐπανάληψη τῶν παραμυθιῶν στά μικρά παιδάκια), γιατί τώρα πού ὁ ψεύτης βοσκός ξαναψηφίστηκε εἶχε περισσότερη δύναμη νά κάνει τελατίνη στό ξύλο τόν κάκιστο λύκο, ποῦ εἶναι ἀχόρταγος, τρισβάρβαρος, μιλάει γερμανικά καί μασουλάει (στ’ ἀλήθεια) τό

Ἐπιστροφή στήν «κανονικότητα»

Ὡραία επικοινωνιακή ντρίμπλα στήν κατάμαυρη φτώχεια το μαζούτ του Σαρωνικού καί το φορομπήξιμο. Ἡ... ἀναίμακτος ἀλλαγή φύλου!

Ὁ Τσίπρας στό ὑπουργικό συμβούλιο εἶδε τα ἀόρατα καί διαπίστωσε τα ἀπίστευτα. Μίλησε γιά... θετικό μομέντουμ στήν ἑλληνική οἰκονομία καί ἀποφάνθηκε ὅτι μόνο ἡ κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ μπορεῖ νά το ἀξιοποιήσει οὐσιαστικά, ὥστε σέ ἕναν χρόνο ἡ χώρα νά βγει ἀπό το Μνημόνιο καί «νά ἐπιστρέψει στήν κανονικότητα».

Τά προαναφερθέντα δέν χρειάζονται σχολιασμό. Ἀρκεῖ μία βόλτα στά κλειστά μαγαζιά μέ τίς σκονισμένες βιτρίνες, τα λουκέτα, τους πάμπολλους λογαριασμούς καί τα μπουγιουρντιά πού ἔχουν σφηνώσει κάτω ἀπό την πόρτα γιά νά διαπιστώσεις ὅτι το τσιπρικό μομέντουμ (λατινικά momentum, τό ὁποῖον σημαίνει φόρα, ὁρμή) εἶναι αὐτό πού ἔχει κάθε σκάφος ὅταν φισκάρει μέ ὕδατα καί πάει ντουγροῦ γιά τόν

Τηλεφωνική ξενοκρατία

Ἀνὰ περίπου εἴκοσι χρόνια οἱ Ἀμερικανοὶ παρεμβαίνουν στρατηγικὰ στὰ ἑλληνικὰ πράγματα χρησιμοποιώντας μόνο μία τηλεφωνικὴ συσκευή. Το 1996 ὁ Μπὶλ Κλίντον, ἐπειδὴ γνώριζε καλὰ τὰ μηδενικὰ ἀποθέματα πατριωτισμοῦ, θάρρους καὶ ἀξιοπρέπειας ποὺ εἶχαν ὁ Κώστας Σημίτης καὶ ἡ κυβέρνηση του, σήκωσε τὸ ἀκουστικὸ τοῦ τηλεφώνου καὶ ὑπαγόρευσε τὴν ἰταμὴ ὑποχώρηση τῶν Ἰμίων.

Ἡ κυβέρνηση Σημίτη διέπραξε προδοσία ὑποστέλλοντας τὴν σημαία ἀπὸ ἐθνικὸ ἔδαφος, ἀποσύροντας τὶς Ἔνοπλες Δυνάμεις ποὺ τὸ προστάτευαν καὶ κουκουλώνοντας μὲ ἄθλιο τρόπο τὴν δολοφονία τῶν τριῶν ἡρώων ἀξιωματικῶν μας ἀπὸ τοὺς Τούρκους. Γιὰ νὰ τὰ κάνει ὅλα αὐτά, ἀρκοῦσε ἕνα τηλεφώνημα ἀπὸ τὸν Κλίντον.

Ἡ Ἱστορία, ἡ ὁποία ἐπιμένει νὰ σαρκάζει καὶ νὰ ἐπαναλαμβάνεται, τὸ 2015 μᾶς ἀπέδειξε ὅτι τίποτε δὲν ἔχει ἀλλάξει. Ἡ ξενοκρατία μένει ἴδια καὶ ἀπαράλλαχτη καὶ ἡ ἐθνικὴ κυριαρχία καθὼς καὶ ὁ σεβασμὸς στὴ λαϊκὴ βούληση μπορεῖ νὰ ὑπάρχουν - ἀρκεῖ νὰ μὴν

Περί Ὡραιοκάστρου

Ὁ Ν. Φίλης καὶ ὁ Α. Τσίπρας σὲ απόσταση ἀναπνοῆς ἀπὸ τὸν Κεραύνιο Δία.

Ἡ εκπαίδευση τῶν προσφυγόπουλων εἶναι τὸ πρόσχημα. Το βασικὸ θέμα εἶναι ἡ αλλοίωση τῆς πληθυσμιακὴς σύνθεσης τῆς χώρας.

Το ζήτημα τοῦ ἰσλαμικοῦ ἐποικισμοῦ τῆς Ελλάδας περιέγραψε συνοπτικὰ ὁ Νῖκος Φίλης, ὁ κομισάριος τοῦ SYRIZA στὸ κομματικὸ έντυπο Αὐγὴ, ποὺ διορίστηκε ὑπουργὸς Παιδείας. Μιλώντας χθὲς σὲ τηλεοπτικὴ ἐκπομπὴ για τὸ ζήτημα τοῦ Ωραιοκάστρου εἶπε: «Ἔχει δικαίωμα μία γειτονιὰ ἢ ἔνα σχολείο νᾷ πει 'δεν θέλω νὰ έρθουν ἐδῶ ξένοι'; Ἔχει αὐτὸ τὸ δημοκρατικὸ δικαίωμα; Όχι! Δὲν τὸ ἔχει!». Δηλαδὴ, γιὰ τοὺς βαστάζους τοῦ κυβερνητικοῦ ἀραμπά, ἡ λαϊκὴ κυριαρχία καὶ τὰ συναφὴ δεν πιάνουν μία μπροστὰ στὴν εἰλημμένη απόφαση νὰ φυτευτοῦν ἰσλαμικοὶ θύλακες σὲ καίρια σημεῖα τῆς επικράτειας.
Ἡ κυβέρνηση, ἡ ἄρχουσα οἰκονομικὴ τάξη, ἡ πανίδα ποὺ σιτίζεται ἀπὸ τὰ αποφάγια τοῦ κατεχόμενου κράτους, οἱ ξένοι ἐπικυρίαρχοι καὶ οἱ μηχανισμοὶ προπαγάνδας καὶ ἀναπαραγωγῆς τῆς κυρίαρχης ἰδέας συναινοῦν: οἱ Ἕλληνες δεν ἔχουν δικαίωμα νὰ

Δημοσθένης Κούκουνας: «Ἡ κυβέρνηση Τσίπρα λέει ψέματα για τὸ κατοχικὸ δάνειο»

Ὁ Δημοσθένης Κούκουνας εἶναι δημοσιογράφος καὶ ἱστορικὸς καὶ ἔχει ἐπικεντρώσει το ἐρευνητικὸ ἐνδιαφέρον του στὸν φωτισμὸ τῆς σκοτεινῆς περιόδου της Κατοχῆς. Οἱ ἐκτελέσεις, οἱ λεηλασίες, ἡ καταστροφὴ τῶν ὑποδομῶν μας ἀπὸ τον γερμανικὸ στρατό, οἱ δωσίλογοι καὶ ὅσοι θησαύρισαν την ἐποχὴ που οἱ Ἕλληνες πέθαιναν ἀπὸ την πείνα, ἀλλὰ καὶ οἱ βιογραφίες προσώπων που διαδραμάτισαν κρίσιμο ρόλο στὴν ἐποχὴ του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ἔχουν περιγραφεῖ μὲ εὐθυκρισία, ἀντικειμενικότητα καὶ χάρη ἀπὸ την πένα του διαπρεποῦς συγγραφέα.
Οἱ συγγραφικὲς ἐπιδόσεις του σὲ αὐτὸν τον τομέα δὲν εἶναι μόνο ἐντυπωσιακὲς ἀλλὰ καὶ εθνοφελείς. Εἰδικὰ ἐκεῖνες ποῦ ἀφοροῦν τὶς ὀφειλὲς των Γερμανῶν πρὸς την Ἑλλάδα καὶ το «ξεχασμένο» ἀπὸ τὶς κυβερνήσεις μας κατοχικὸ δάνειο. Ὁ κ. Κούκουνας κυκλοφόρησε πρόσφατα ἕνα σημαντικότατο βιβλίο γιὰ το ἐν λόγω ζήτημα. Τιτλοφορεῖται «Κατοχικὸ δάνειο - Ἡ ὅλη ἀλήθεια γιὰ το γερμανικὸ χρέος» (ἐκδόσειςHistoria). Ἡ συνέντευξη ποῦ ἀκολουθεῖ καὶ ὅσα ἀποκαλύπτονται ἀπὸ τον κ. Κούκουνα ἀξίζει νὰ προσεχθοὺν ἀπὸ ὅλους μας.

Μὲ την εὐκαιρία ποῦ κυκλοφόρησε πρόσφατα το νέο βιβλίο σας, ποῦ ἔχει τον τίτλο «Κατοχικὸ δάνειο - Ἡ ὅλη ἀλήθεια γιὰ το γερμανικὸ χρέος», ἐπανέρχεται πάλι στὴ συζήτηση ἡ γερμανικὴ ὀφειλὴ ποῦ ἔρχεται ἀπὸ τα χρόνια της Κατοχῆς. Πραγματικὰ πιστεύετε ὅτι θὰ μποροῦσαν ποτὲ οἱ Γερμανοὶ νὰ μας την ἐξοφλήσουν;

Τέτοιου εἴδους θέματα στὴ διεθνὴ πρακτικὴ δὲν κλείνουν ποτέ, παρὰ μόνο μὲ την ἀποκατάσταση του δικαίου. Στὴ συγκεκριμένη περίπτωση το ἀδιαμφισβήτητο δίκαιο ἀνήκει στὴ χώρα μας καὶ εἶναι θέμα χρόνου πότε ἐπιτέλους θὰ τακτοποιηθεῖ. Βέβαια, δὲν εἶναι πλέον τόσο ἁπλό, εἰδικὰ ἀφότου ἡ χώρα μας πέρασε ὑπὸ τον

Η χρονιά της μαϊμούς

Στο κινέζικο ωροσκόπιο η νέα χρονιά είναι του... πιθήκου! Να κεράσουμε μπανάνα να μας συμπαθήσει.

Αναπτυξιακός Καζαμίας 2016

Η παράδοση επιβάλλει την παράθεση εγκύρων και διακριβωμένων προφητειών που μόλις παρελήφθησαν από το μαντείο των αδελφών ψυχών.

Ιανουάριος: Χαρές, πανηγύρια, τηλεοράσεις και συναίνεση. Το ασφαλιστικό έρχεται με βήμα ταχύ και οι απόμαχοι τρέχουν να το προϋπαντήσουν στην εξοχή. Το κακό είναι ότι δεν τους πολυαρέσει. Το καλό είναι ότι ξετρελάθηκε μαζί του ο Σόιμπλε, ο Ντάισελμπλουμ και 29 κατασκευαστές χαρτονομισμάτων ευρώ που συλλέγουν κηδειόχαρτα Ελλήνων και ευφραίνονται.

Φεβρουάριος: Ο μήνας του σχεδόν ανεξήγητου. Δίχως να γίνει γνωστό το σκεπτικό της απόφασης, στα κεντρικά γραφεία και σε όλες τις τοπικές, νομαρχιακές και άλλες οργανώσεις του Ποταμιού θα αναρτηθεί δίπλα στο κάδρο του αρχηγού Σταύρου Θεοδωράκη η φωτογραφία του

Χρησμός για τον Τσίπρα

Σήμερα το μενού έχει μεταφυσικό γαρνίρισμα και προτείνει την ανάγνωση λεξικών ως βιβλία προφητειών. Εκπλήσσει η ευστοχία τους.

«Άλλωσε θα ήταν δικαιολογημένο, σε έναν άνθρωπο ο οποίος δεν ανήκει σε πολιτικό τζάκι να έχει και μια μικρή οίηση που καταφέρνει να γίνει πρωθυπουργός στα σαράντα». Τάδε έφη Αλέξης Τσίπρας, ο άνθρωπος που κατάφερε να γίνει πρωθυπουργός στα 40 του, στη Βουλή των Ελλήνων, η οποία αδυνατεί να βρει έστω 40 σοβαρούς βουλευτές για να κάνουν σωστά τη δουλειά τους. Οίηση σύμφωνα με το λεξικό του Μπαμπινιώτη είναι η «μεγάλη ιδέα που έχει κάποιος για τον εαυτό του». Συνώνυμά της η «αλαζονεία» και η «έπαρση». Παρόλο που

Η πλουτοκρατία πατάχθηκε!

Η κ. Αγγελοπούλου επιδεικνύει την κάρτα απεριορίστων διαδρομών που κέρδισε σε κλήρωση ραδιοφωνικής εκπομπής. Στα δεξιά της διακρίνεται άγνωστος κύριος και στα αριστερά δύο άλλοι τυχεροί που κέρδισαν ένα διήμερο στην εξωτική Σουβάλα.

Θα γυρίσει ο τροχός να περπατήσει ο φτωχός που δεν θα έχει φράγκα για τα εισιτήρια των ΜΜΜ.

Όσοι δεν έχουν χρήματα για να πάνε στο θέατρο ή σινεμά καλύτερα να μην ανοίξουν τηλεόραση για να δουν σόου ή τηλεπαιχνίδια αλλά την επικαιρότητα. Τα έχει όλα και δεν συμφέρει διότι κόστισε 340 δισ ευρώ. Με αυτά τι πήραμε; Τα καλύτερα: ανακεφαλαιοποιήσεις τραπεζών, διαγραφές βουλευτών, παραδόσεις εδρών στην τρόικα (αλλά όχι πίσω στο κόμμα). Εδώ που τα λέμε, αν έχεις παραδώσει την ψυχή σου και την έδρα σου στους

Μαγικός τρόπος σκέψης, διαδικτυακές παραισθήσεις και ελληνική παρακμή

Το προσχηματικό δημοψήφισμα με το δυσνόητο ερώτημα για τις «προτάσεις Γιούνκερ» κατάφερε ακόμα ένα σημαντικό πλήγμα στην αιμάσσουσα οικονομία της χώρας. Οι αλυσιδωτές αντιδράσεις από την περιπέτεια των κλειστών τραπεζών, των capital controls και της απότομης διακοπής κάθε σημαντικής εμπορικής δραστηριότητας δεν είναι δυνατόν να υπολογιστούν με ακρίβεια όσο δεν έχουμε απομακρυνθεί αρκετά από την χρονική εστία της πολιτικής και οικονομικής έκρηξης.

Ωστόσο, αν για κάτι πρέπει να επαινεθεί η πρωτοβουλία Τσίπρα για το δημοψήφισμα είναι η ακαριαία αποκαλυπτική του επίδραση. Ποτέ άλλοτε στην ελληνική Ιστορία δεν είχε δοθεί η ευκαιρία στους παρατηρητές να εξετάσουν, υπό ακραίες και κάπως σπάνιες συνθήκες επιτακτικής ανάγκης, τα θετικά χαρακτηριστικά και τα επικίνδυνα ελαττώματα διαφόρων κοινωνικών ομάδων, που κινούνται τάχιστα στον επιταχυντή της κρίσης και της διαλυτικής ισχύος του χρόνου.

Με το δημοψήφισμα και το αδιαμφισβητήτως διχαστικό δίλημμά του άπαντες είχαν τη δυνατότητα (αλλά όχι και την ικανότητα, καθώς φαίνεται) να εντοπίσουν τα επαναλαμβανόμενα μοτίβα της συλλογικής παθογένειας, τα οποία έχουν κάνει τόσο απερίσπαστα την καταστρεπτική δουλειά τους ώστε να έχουν φέρει τους νομίμους κληρονόμους του ελληνικού πολιτισμού στην κατεπείγουσα ανάγκη δανεισμού από

Ο λυτός για δέσιμο

«Εύχομαι να ζήσεις σε ενδιαφέροντες καιρούς» λέει η κινέζικη ευχή, που μόλις πραγματοποιήθηκε για όλους μας. 

Πριν από ακριβώς ένα έτος, ο τίτλος της στήλης ήταν «Κακό εναντίον χειρότερου» και οι εναρκτήριες φράσεις του κειμένου οι ακόλουθες: «Η πολιτική ζωή στην Ελλάδα θυμίζει ταινία του Ταραντίνο. Αδίστακτοι μισότρελλοι πρωταγωνιστές σ' ένα άσκοπο λουτρό αίματος». Τίποτε δεν έχει αλλάξει. Η καθημερινότητα τηρεί τις παραδόσεις ακόμα και με κυβέρνηση της νεωτερικότητας, της προόδου και του «λιτού βίου με αξιοπρέπεια». Το τελευταίο, το εντός εισαγωγικών το είπε ο Μαχαρίσι Μαχές Βαρουβραχμάκης:«Είμαστε υπέρ του λιτού βίου. Δεν πιστεύουμε ότι ανάπτυξη σημαίνει να έχουμε τόσες πολλές

Απελπισία στην ταράτσα

Γιατί έχουν έρθει τόσα ξένα μέσα ενημέρωσης και προπαγάνδας στην Ελλάδα; Την απάντηση δίνει η καθημερινότητα...

Εκλογές έχουν γίνει αρκετές στην Ελλάδα. Και πιο θεαματικές από την πρόσφατη χαμηλοτάβανη γκριζαμάρα. Με ηγέτες μεγαλυτέρου βεληνεκούς, που είχαν στο πλευρό τους ακόμα ικανότερους, πιστότερους και πιο αδίστακτους βαστάζους της εξουσίας τους. Αρα τι ήταν εκείνο που τράβηξε το ενδιαφέρον του πλανήτου; Τι στην ευχή μπορεί να ενδιαφέρει ιδιωτικά και δημόσια τηλεοπτικά δίκτυα από την... Ταϊλάνδη; Ναι, ακόμα και από εκεί πέταξαν δημοσιογράφοι για να δουν τις νεραντζιές της Ηρώδου Αττικού...
Απλή η απάντηση, αρκεί να

Ηθοποιός – πρωθυπουργός

Κι εκεί που έλεγες ότι μόνο ο ΓΑΠ ήταν τόσο εκτός των ελληνικών ηθών και εθίμων, προέκυψε ο Αλέξης. Και που 'σαι ακόμα...

Ο Γεώργιος Ανδρέα Παπανδρέου δεν είχε σχέση με την Ελλάδα. Έβαζε το κερί στο μανουάλι μαζί με το πλαστικό κυπελάκι. Το Πάσχα... ευχόταν το «Χριστός Ανέστη»! Αν του έδινες αχινούς να τσουγκρίσει αντί για κόκκινα αυγά, θα το πίστευε και θα  προσπαθούσε να το κάνει. Ουδέποτε μπορούσε να κρύψει μια πατερναλιστική διάθεση αλλά και μια υπόγεια αποστροφή που ένιωθε για τους «ιθαγενείς». Χαμογελάκι με έκφραση ελαφράς αηδίας. Η χρήση της γλώσσας μας εκ μέρους του ήταν βάναυση. Η σχέση του με τα ελληνικά συνοψιζόταν σε μία