Πάρτι στὸ κλεμμένο σπίτι τοῦ Θεοῦ

Γίνεται καταγέλαστος ὅποιος προσπαθεῖ νὰ πείσει ὅτι ἀνήκει κάπου ὅπου καὶ ἀταίριαστος δείχνει καὶ ἀνεπιθύμητος.

 

Τιρκουὰζ χαλί, αἰσθητικὴ παζαριοῦ, σκηνικὸ τσαντὶρ μαχαλὰ στὴν καρδιὰ τῆς Ὀρθοδοξίας, μέσα σ’ ἕνα κτιστὸ ἄδυτο ὅπου τέμνονται τὰ ἄφατα μὲ τὰ ρητά, τὰ μυστήρια μὲ τὰ ἀποκεκαλυμμένα, τὰ οὐράνια μὲ τὸν κόσμο τῶν ἀνθρώπων. Κι αὐτοὶ πανηγυρίζουν ἔξαλλα σὰν τὶς συμμορίες μετὰ ἀπὸ μία ἐπιτυχημένη ληστεία καὶ βγάζουν γρυλλισμοὺς τὴν ὥρα ποὺ γραπώνουν τὰ μετρητά.

Τὸ τουρκικὸ κράτος εἶναι μία μαφιόζικη ὀργάνωση ποὺ δὲν ξέρει ἄλλη γλώσσα νὰ μιλᾶ ἀπὸ τὴν ἁρπαγὴ καὶ τὸν φόνο. Καὶ τώρα, γιὰ μία ἐπιπλέον φορὰ, θέλουν νὰ παρτάρουν σὲ κλεμμένο σπίτι, νὰ μαγαρίσουν τὰ

ΤΟ ΜΕΤΕΩΡΟ ΒΗΜΑ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΕΡΟΥ

Ὅσο πλησιάζουν οἱ ἐκλογές, ἄλλο τόσο ὑψώνονται -στά μανουάλια τῆς ψηφοθηρίας- οἱ φλόγες τῶν λαμπάδων πού ἀνάβουν οἱ «ἐθνοσωτῆρες».

ὉΤσίπρας στήν Ἁγία Σοφία τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Δέν εἶναι ὁ πρῶτος καί δέν εἶναι καί ὁ τελευταῖος πού πηγαίνει ἐκεῖ ὅπου χτυπάει (συνειδητά καί ἀσυνείδἡτα) ἡ καρδιά τῶν Ἑλλήνων ἐδῶ καί αἰῶνες πολλούς. Ὁ Τσίπρας ἦταν συνειδητός μαρξιστής. Μπορεῖ νά ἔπαψε νά εἶναι, μπορεῖ καί ὄχι. Ὅμως, ὡς συνεπής ἀριστερός (ἦταν καί εἶναι), στή διάρκεια τηλεοπτικῆς συνέντευξής του εἶχε ἀρνηθεῖ νά μπει σέ ἐκκλησία διότι δέν ἤθελε νά κάνει κάτι τό ὁποῖο δέν πίστευε. Δικαίωμά του τότε νά μήν μπεῖ καί δικαίωμά του τώρα νά μπεῖ, θέλοντας καί μή, ἀφοῦ ἔπρεπε νά καλλιεργήσει σέ χρόνο μηδέν ἐντυπώσεις πού οὐδέποτε «ἔσπειρε»· ἐκεῖνες τῆς ἐθνοπρέπειας καί τῆς εὐλάβειας. Πλησιάζουν ἐκλογές καί οἱ ψῆφοι, πού δέν... μυρίζουν, δέν «ἁλιεύονται» χωρίς ἅπλωμα τῶν διχτυῶν στούς

Τό θεῖο φῶς τῆς Ἁγίας Σοφίας

«Ἡ σημαντικότερη καινοτομία τῆς Ἁγίας Σοφίας εἶναι ἴσως ὅτι γιά πρώτη φορά ἐδῶ τό κτίριο συλλαμβάνεται ὡς ἐσωτερικός χῶρος, σέ ἀντιδιαστολή μέ ὅ,τι συμβαίνει μέ κλασικούς ναούς, ὅπως ὁ Παρθενών, ἤ μέ βασιλικές, ὅπως ὁ παλαιός Ἅγιος Πέτρος ἤ ἡ Σάντα Μαρία Ματζόρε στή Ρώμη. Παρά τήν ἀδιαμφισβήτητη ἐπιβλητικότητα τοῦ ἐξωτερικοῦ της, ἡ μεγάλη δόξα καί ἡ φήμη τῆς Ἁγίας Σοφίας ὀφείλονται στό ἐσωτερικό της, ὅπου οἱ ἐπίγειες σκέψεις ἐξανεμίζονταν καί ὁ πιστός ἔνιωθε τήν ψυχή του νά φτερουγίζει πρός τόν οὐρανό. Ἡ χριστιανική ἀντίληψη ὅτι σημασία δέν ἔχει τόσο ἡ ἐξωτερική ἐπίφαση ὅσο ἡ ἐσωτερική ἀλήθεια εἶχε ἐπηρεάσει σαφῶς τό διακοσμητικό σχέδιο τῆς Ἁγίας Σοφίας».

David Τalbot-Rice «Βυζαντινή Τέχνη». Μετάφραση: Α. Παππάς. Ἀθήνα: 1994, ἐκδόσεις Ὑποδομή, σελ. 54.

Οἱ ἅγιες ἡμέρες τῶν Χριστουγέννων, παρά τόν συσχηματισμό τῶν συνειδήσεων τῶν μαζῶν μέ τόν αἰώνα τοῦτο, ἔχουν ὡς πρωταγωνιστή τόν Ἰησοῦ Χριστό. Ἡ ἑορταστική περίοδος διαθέτει μία ἐπιφανειακή κρούστα θορύβου καί δῆθεν κοινωνικότητας. Στην οὐσία της, ὅμως, στό βάθος, ἐκεῖ πού ὁ ἄνθρωπος βρίσκει τόν ἑαυτό του, πάλλεται ἡ γαλήνια συχνότητα τῆς ἁρμονίας τοῦ Κυρίου. Ὅλες οἱ χριστιανικές γιορτές εἶναι σάν τήν Ἁγία Σοφία. Το ἐπίκεντρο εἶναι στό ἐσωτερικό, στόν ὑπαρκτικό πυρήνα, ὄχι στό φαίνεσθαι.

Ἡ δημιουργία τοῦ θαύματος τῆς Ἁγια-Σοφιᾶς δέν εἶναι τυχαία. Οὔτε μία ἀποσπασματική, συγκυριακή ἔμπνευση καί ὑλοποίηση μεγαλοφυοῦς ἀρχιτεκτονικῆς ἰδέας. Ἡ ψυχή τοῦ ναοῦ τούτου εἶναι κομμάτι ἀπό τόν