CIA: Η «μαμά» της Μοντέρνας Τέχνης

Εξερευνώντας την τρύπια κάλτσα, που είναι στην πραγματικότητα η μοντέρνα τέχνη, αξίζει να διαβάσετε το μνημειώδες άρθρο της εφημερίδας «Independent»* για το πώς η CIA «γέννησε» το καλλιτεχνικό κίνημα που θαυμάζει σχεδόν σύσσωμη η «ελίτ» της χώρας μας.

«Επί δεκαετίες στους κύκλους της τέχνης ήταν είτε φήμη είτε αστείο, αλλά τώρα επιβεβαιώνεται ως γεγονός. Η CIA χρησιμοποίησε την αμερικανική σύγχρονη τέχνη -συμπεριλαμβανομένων των έργων τέτοιων καλλιτεχνών, όπως ο Τζάκσον Πόλοκ, ο Ρόμπερτ Μάδεργουελ, ο Βίλεμ ντε Κούνινγκ και ο Μαρκ Ρόθκο- ως όπλο στον Ψυχρό Πόλεμο. Η CIA έδρασε σαν… αναγεννησιακός πρίγκιπας· με τη διαφορά ότι το έκανε κρυφά. Ενίσχυσε και προώθησε την αμερικανική αφηρημένη εξπρεσιονιστική ζωγραφική σε όλο τον κόσμο περισσότερο από 20 χρόνια. Αυτή ήταν μια περίοδος στη δεκαετία του 1950 και τη δεκαετία του 1960, όταν η μεγάλη πλειονότητα των Αμερικανών αντιπαθούσε ή ακόμα και περιφρονούσε τη σύγχρονη τέχνη. Ο πρόεδρος Τρούμαν συνόψισε τη λαϊκή άποψη όταν είπε “αν αυτή είναι τέχνη, τότε εγώ είμαι Χόττεντοτ”**. Όσο για τους ίδιους τους καλλιτέχνες, πολλοί από αυτούς ήταν

CIA: Ἡ μητέρα τῆς σύγχρονης «Τέχνης»

Ἡ μυστική ὑπηρεσία τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν ἔδρασε σάν... ἀναγεννησιακός πρίγκιπας· μέ τή διαφορά ὅτι τό ἔκανε κρυφά...

«Ἡ ὀμορφιά εἶναι μία παγκόσμια γλώσσα».
Λαϊκό ἀπόφθεγμα.

Πολλοί ἀποροῦν μέ τή μοντέρνα τέχνη, ἡ ὁποία εἰδικεύεται στήν παραγωγή ἄμορφων, ἄσχημων, ἀκατανόητων δημιουργημάτων: Πῶς εἶναι δυνατόν κάτι εμφανέστατα ἀπαίσιο νά «θαυμάζεται» ἀπό τόσο πολλούς καί νά κοστίζει τόσο ἀκριβά; Ἡ ἀπάντηση εἶναι ἁπλή καί, ὅπως ὅλα, ἔχει νά κάνει μέ τήν πολιτική. Ἡ μοντέρνα «τέχνη» θά ἄντεχε λιγότερο ἀπ’ ὅσο ἀντέχει ἕνα παγάκι μέσα σέ ἀναμμένο τζάκι, ἄν δέν εἶχε βασίσει τήν ὕπαρξη τhς σέ μία ὑπερδύναμη. Κι ἀληθινά, χρειάζεται μία ὑπερδύναμη γιά νά δώσει ζωή σέ κάτι πο;y εἶναι τόσο ἄσχετο μέ τήν ἔννοια τῆς μορφῆς ὥστε μοιάζει νά μήν ὑπάρχει! Αὐτή ἡ ὑπερδύναμη εἶναι ἡ Ἀμερική.

Οἱ ἩΠΑ ἔδωσαν τήν ἀποφασιστική χρηματική καί επικοινωνιακή ὤθηση στούς δημιουργούς τῆς μοντέρνας «τέχνης» γιά νά ἐπιβάλλουν τά ἔργα τούς στίς προθῆκες τῶν γκαλερί, στά μουσεῖα ἀλλά καί στίς οἰκίες ἄμουσων ἑκατομμυριούχων, πού ἐπιδεικνύουν τήν ἄξεστη ἰσχύ τούς λερώνοντας τούς τοίχους τούς μέ ἠλίθιες, πανάκριβες τσαπατσουλιές.
Χωρίς τή CIA τίποτε ἀπ’ ὅλα αὐτά δέν θά μποροῦσε νά γίνει πραγματικότητα. Γιά τοῦ λόγου τό ἀληθές, παρατίθεται ἀπόσπασμα ἀπό ἄρθρο τῆς βρετανικῆς ἐφημερίδας «Independent» πού δημοσιεύτηκε στίς 21/10/1995*, τό ὑπογράφει ἡ Frances Stonor Saunders καί μπορεῖτε νά τό διαβάσετε ὁλόκληρο στό διαδίκτυο στήν ἀκόλουθη διεύθυνση: http://www.independent.co.uk/news/world/modern-art-was-cia-weapon-1578808.html

«Ἐπί δεκαετίες στούς κύκλους τῆς Τέχνης ἦταν εἴτε φήμη εἴτε ἀστεῖο, ἀλλά τώρα ἐπιβεβαιώνεται ὡς γεγονός. Η CIA χρησιμοποίησε τήν ἀμερικανική σύγχρονη τέχνη -συμπεριλαμβανομένων τῶν ἔργων τέτοιων καλλιτεχνῶν, ὅπως ὁ Τζάκσον Πόλοκ, ὁ Ρόμπερτ Μάδεργουελ, ὁ Βίλεμ ντέ Κούνινγκ καί ὁ Μαρκ Ρόθκο- ὡς ὅπλο στόν Ψυχρό Πόλεμο.Η CIA ἔδρασε σάν... ἀναγεννησιακός πρίγκιπας· μέ τή διαφορά ὅτι τό ἔκανε κρυφά. Ἐνίσχυσε καί προώθησε τήν ἀμερικανική ἀφηρημένη εξπρεσιονιστική ζωγραφική σέ ὅλο τόν κόσμο περισσότερα ἀπό 20 χρόνια. Αὐτή ἦταν μία περίοδος, στή δεκαετία τοῦ 1950 καί τή δεκαετία τοῦ 1960, ὅταν ἡ μεγάλη πλειονότητα τῶν Ἀμερικανῶν ἀντιπαθοῦσε ἤ ἀκόμα καί περιφρονοῦσε τή

Πουλάκια πού κελαηδοῦν στά ξένα

Ὁ Ἀλέξης μέ τον Μπίλ στή συζήτηση τῆς πυρκαγιᾶς. Ενθετό: Το ἐξώφυλλο τοῦ ανάκριτικού ἐγχειριδίου τῆς CIA.

Σιγουράκι: Ἄν πᾶς νά ὑποδυθείς τόν Μέσι φορώντας λουστρίνια, θά φᾶς μεγαλειώδη σαβούρδα καί θά γελάσουν καί οἱ πετρελαιοκηλίδες…

Περάσαν σχεδόν δυό χρόνια ἀπό τήν 27ἡ Σεπτεμβρίου 2015, ὅταν ὁ χαρισματικός διάδοχος τοῦ Ἀνδρέα Παπανδρέου στήν ταχυδακτυλουργική ὑφαρπαγή ψήφων (μέ ἀντάλλαγμα τήν καταστροφή τοῦ ψηφοφόρου) ἀποφάσισε νά γίνει παγκοσμίως ρεντίκολο σέ ἀπευθείας μετάδοση. Ἀπέναντί του ὁ Μπιλ Κλίντον, ὁ Ἀμερικανός κλαριτζής - σαξοφωνίστας, πρώην πρόεδρος ΗΠΑ, δυστυχής σύζυγος Χίλαρι καί ἀποφασισμένος νά κάνει μία φαινομενικά εὔκολη ἐξυπηρέτηση: νά συζητήσει μέ τόν Ἀλέξη, νά τόν κάνει νά φανεῖ ἡγέτης παγκοσμίου βεληνεκοῦς.

Τελικά, ἀποδείχθηκε ἀδύνατον. Ἡ συζήτηση ἔβγαλε γέλιο χωρίς νά ἔχει επιδιωχθεῖ κάτι τέτοιο, διότι ὁ Ἀλέξης σκέφτηκε ὅτι θά φαντάζει πολύ Ἀμερικανός καί γκλόμπαλ λίντερ, ἄν προφέρει τά ἀγγλικά καμακίου Συντάγματος πού μισοξέρει μέ κατσαρωμένα «r» (αρ), κοτσάροντας μισό «a» (έι) πρίν ἀπό κάθε«r» καί μετατρέποντας τά χείλη του σέ ἐκεῖνα τοῦ ροφοῦ ὁποτεδήποτε ἡ λέξη εἶχε «ὁ» τό ὁποῖο ἐκφωνοῦσε «γουόου» μέ τρόπο κωμικότατο.

Εἶναι, στ' ἀλήθεια, ἐγκληματικό συνάμα καί βλακῶδες Ἕλληνες πολιτικοί νά συζητοῦν στά

Abdullah Öcalan case and human rights violations in Turkey

Our client Abdullah Öcalan has been held in Imralı island prison since 1999 until this day, for 17 whole years, as a result of the international conspiracy. The 17 year long island isolation has been a history of unprecedented prison practices, with hindered lawyer and family visits, disallowed communication rights like telephone calls and letters and restricted right to information like reading newspapers and watching television.

For instance, we as Abdullah Öcalan’s lawyers have not been able to meet with our client since July 27, 2011. The meeting requests we file each week are continuously being refused with laughable and immoral excuses like “adverse weather conditions”, “ship malfunction” and “the captain is sick”. The main purpose of these solely political isolation practices is to deepen the deadlock of the Kurdish question with turning even Mr. Öcalan’s most fundamental human rights into a matter of negotiation, and to dictate a one-sided understanding of solution where a solution cannot outright be thwarted. In this sense, Mr. Abdullah Öcalan is not a prisoner held by the laws of Turkey, but a captive. The conditions of his imprisonment is in the form of captivity.

The essential source that brings forth these harsh conditions is the handing over of Mr. Abdullah Öcalan to Turkey against national and international law in February of the year 1999. State officials from countries like the USA, Israel, Italy, Greece, Russia and Kenya are

Η απουσία της Ευρώπης

Οι δραματικές εικόνες με τους ταλαιπωρημένους γέροντες, τα παιδιά και τις ανήμπορες γυναίκες που προσπαθούν να φτάσουν στη Δύση επηρεάζουν κάθε πολιτισμένο άνθρωπο. Οι ειδήσεις για όσους έχασαν τη ζωή τους προσπαθώντας να τη σώσουν από το μένος του πολέμου στη Συρία δεν αφήνουν κανέναν να ησυχάσει. Οι εικόνες και τα νέα, όμως, δεν αρκούν για να αναγκάσουν τις κυβερνήσεις των χωρών της Ε.Ε. να πράξουν το σωστό και να περιορίσουν άμεσα το μέγεθος της καταστροφής.

Στην πολιτική δεν έχουν σημασία οι προθέσεις. Μόνο οι ιστορικοί ασχολούνται με τα κίνητρα των πολιτικών και η μελέτη τους αξίζει να γίνεται για να βοηθηθούν οι επόμενοι ηγέτες να αποφύγουν τα λάθη των προηγουμένων. Κοντολογίς, τα πάντα περιστρέφονται γύρω από το αποτέλεσμα και όχι τον κόσμο των θεωριών.

Η ηγεσία της Ε.Ε. αποδείχθηκε

Οι ελληνόφωνοι πράκτορες των ξένων

«Η επιτυχία ενός ειδικού στελέχους στο εξωτερικό εξαρτάται από το ταλέντο του στην στρατολόγηση πρακτόρων. Τα στελέχη οφείλουν να αυτοσχεδιάζουν, όμως θέτουν τον εαυτό τους σε κίνδυνο αν αγνοήσουν τα θεμελιώδη μαθήματα που διδάχτηκαν στην αποκαλούμενη Φάρμα (σ.σ.: Φάρμα αποκαλείται το κέντρο εκπαίδευσης της CIA). Βασικός μεταξύ αυτών των μαθημάτων είναι ένας κύκλος στρατολόγησης τεσσάρων βημάτων: εντοπισμός, αξιολόγηση, ανάπτυξη, στρατολόγηση. Τα καλύτερα στελέχη διαρκώς αναζητούν άτομα που έχουν πρόσβαση σε ενδιαφέρουσες και χρήσιμες πληροφορίες για την αμερικανική κυβέρνηση. Εφόσον το στέλεχος εντοπίσει ένα τέτοιο άτομο, είτε αυτό συμβεί σε κάποια ψυχαγωγική εκδήλωση είτε σε...