Μία ἀπό τίς ξεκαρδιστικότερες ἐπινοήσεις τοῦ Μητσικώστα ἦταν ἡ μίμηση τῆς Αλέκας Παπαρήγα, ὅπου ἐκείνη, γιά λόγους ἰδεολογικῆς συνέπειας, ἐκσλάβιζε τά ἑλληνικά πού ἔλεγε, βάζοντας καταλήξεις σέ -ὄφ, -οβα, -έφκι καί -ιτς. Παραδείγματος χάριν, ὅταν ὁ Μητσικώστας-Παπαρήγα σήκωνε τό ἀκουστικό τοῦ τηλεφώνου δέν ἔλεγε «ἐμπρός», ἀλλά «ἐμπρόσοφ».
Ὁ Μητσικώστας, λοιπόν, πρέπει νά ἐνέπνευσε τούς εἰδήμονες τοῦ ὑπουργείου Ἐξωτερικῶν, οἱ ὁποῖοι ἔδωσαν τή φαεινή ἰδέα στόν ὑπουργό Κοτζιά νά πεῖ τό ἀμίμητο: «Στήν σύνθετη ὀνομασία θά ζητήσουμε γεωγραφικό προσδιορισμό ἀμετάφραστο». Δηλαδή, δέν θά εἶναι «Ματσεντόνια» στήν ἀγγλική, ἀλλά «Ματσεντόνια» στά κυριλλικά. Δέν θά εἶναι «Γιάννης», ἀλλά «Γιαννάκιτς».
Ἡ κοροϊδία μέ τήν ὑπόθεση τοῦ ὀνόματος ἔχει
