Δοξαστικό γιά τό 1940

Εἶμαι πλούσιος. Πολυώνυμα δῶρα λαχών εἰμί. Εὐχαριστῶ τόν Θεό καί ὅλες τίς συνοδές δυνάμεις γιά αὐτό. Νά ἐξηγήσω θέλω τόν πλοῦτο μου γιά νά τόν μοιραστοῦν ὅσοι ἐπιθυμοῦν παρόμοιο νά ἔχουν. Ὑπάρχει ἄφθονος γιά ὅλους. 

Κέρδος πρῶτο: Ἔχω γνωρίσει ἀνθρώπους πού νίκησαν, νικοῦν, δείχνουν πώς θά νικήσουν τήν πτωτική φύση τῆς σαρκός. Ἥρωες σιωπηλούς καί χαμογελαστούς σάν τόν γλυκό Ἀπόλλωνα πού πυρπολεῖ καί καταναλώνει τίς ψυχές πάνω στόν πανίερο Κύνθο. Ἁγίους καί μάρτυρες, ὁσίες πού πυράκτωσαν τό μέταλλο τῆς καλοσύνης τους στήν Κόλαση τῆς πραγματικότητας. Γιά μένα οἱ ζῶντες καί οἱ τεθνεῶτες ἥρωες, μάρτυρες, ἅγιοι καί διαλεχτοί ἀποσυνάγωγοι εἶναι ἕνα ἑνιαῖο σύνολο μέ τό ὁποῖο οὐδέποτε σταματῶ νά διαλέγομαι. Ὁδοδεῖκτες καί παρηγοριά στίς ἄνυδρες ὧρες τοῦ καμάτου.

Κέρδος πρώτιστο: Κομπάζω. Δέν θά ἔπρεπε ἀλλά συνάμα δέν θά μποροῦσα καί νά τό ἀποφύγω. Εἶμαι...

Θεός, ὄμορφος, φιλόσοφος καὶ ἕνας

«Αὐτούς, πάλι, ποὺ θεωροῦν ὅτι ὁ ἥλιος καὶ ὁ Ἀπόλλωνας ταυτίζονται ἀξίζει νὰ τοὺς ἀσπαζόμαστε καὶ νὰ τοὺς ἀγαπᾶμε γιὰ τὴν καλὴ τοὺς διάθεση νὰ συσχετίζουν τὴν ἔννοια τοῦ θεοῦ μὲ αὐτὸ ποὺ τιμοῦν πιὸ πολὺ ἀπ’ ὅσα γνωρίζουν καὶ ποθοῦν. Ἀλλὰ ἂς τοὺς ξυπνήσουμε, σὰν ἀνθρώπους ποὺ τώρα ὀνειρεύονται τὸ θεὸ στὸ πιὸ ὡραῖο ἀπὸ τὰ ὄνειρα, καὶ ἂς τοὺς προσκαλέσουμε νὰ ὑψωθοῦν καὶ νὰ αντικρίσουν ἕνα πραγματικὸ ὅραμα τοῦ θεοῦ καὶ τὴν οὐσία του, νὰ τιμοῦν ὅμως καὶ τούτη ἐδῶ τὴν εἰκόνα του καὶ νὰ δείχνουν σεβασμὸ στὴ γονιμοποιὸ της δύναμη, γιατὶ ἡ εἰκόνα αὐτὴ ἀντανακλᾶ κατὰ κάποιον τρόπο εἴδωλα καὶ ἀνταύγειες τῆς χάρης καὶ τῆς μακαριότητας ποὺ πηγάζουν ἀπὸ τὸν θεό, ὅσο βέβαια εἶναι δυνατὸν στὸ αἰσθητὸ νὰ ἀνακλάσει τὸ νοητὸ καὶ στὸ κινητὸ τὸ ἀκίνητο».
Πλουτάρχου «Περὶ τοῦ ΕΙ τοῦ ἐν Δελφοῖς»,393D, ἐκδόσεις Ζήτρος, σελ. 337

Στη σελίδα κυριαρχοῦν τὰ χρώματα τῆς παραλίας τῆς Θεσσαλονίκης, μὲ ὀρθάνοιχτες τὶς πύλες θάλασσας καὶ οὐρανοῦ, νὰ ἀφήνει ἐλεύθερους τοὺς πάντες, πιστοὺς καὶ ἄπιστους νὰ