Ἐξοχικότατη κυρία Μέρκελ

Ἀνοιχτή ἐπιστολή στήν καγκελάριο τῆς Γερμανίας, πού ἔρχεται ἐδῶ γιά νά δεῖ ἄν ἐκτελεῖται καλά ἡ βασική «παραγγελιά» της.

Ὁ τίτλος τοῦ παρόντος εἶναι ἐμπνευσμένος (καί ἐλαφρά παραφρασμένος) ἀπό τήν -ἱστορικῆς πλέον ἀξίας- ἀνοιχτή ἐπιστολή πού ἔστειλε ὁ Θάνος Τζήμερος στήν Ἄνγκελα Μέρκελ τόν Ὀκτώβριο τοῦ 2011, στήν ὁποία, μεταξύ ἄλλων, ἀνέφερε ὅτι «ἄν ἤμουν στή θέση σας, θά ἔλεγα “νά πάει στό διάολο αὐτή ἡ ἀπαίσια χώρα”. Ἐμεῖς, οἱ σκεπτόμενοι καί ἀξιοπρεπεῖς Ἕλληνες, σᾶς εἴμαστε εὐγνώμονες που δέν ἔχετε πάρει (ἀκόμα) αὐτή τή θέση καί ἐξακολουθεῖτε νά μᾶς στηρίζετε».

Σήμερα, τό «ἐξοχότατη» ἔχει μεταλλαχθεῖ σέ «ἐξοχικότατη», διότι ὁ πρῶτος συνειρμός πού ἔρχεται μέ τό ἄκουσμα τῆς λέξεως «Μέρκελ» εἶναι μία μερίδα ἐξοχικό, ὄχι ἐξοχότητες καί ἄλλες φιοριτοῦρες. Εἶναι καιρός, ἄλλωστε, νά μποῦμε στό «ψητό».

Ἐξοχικότατη κυρία Μέρκελ, ἀκόμα καί οἱ ἀλλήθωροι κάστορες μέ νοητική ὑστέρηση ἔχουν καταλάβει ὅτι ἤρθατε ἐδῶ γιά νά ἐπιθεωρήσετε τά γκαρσόνια σας καί νά μεριμνήσετε ὥστε νά

Ο ΜΕΤΑΞΑΣ ΕΓΡΑΨΕ ΚΙ Ο ΛΑΟΣ ΥΠΕΓΡΑΨΕ

Ἐγγύς τῆς 28ης Ὀκτωβρίου. Κάθε ἑλληνικός ἐνιαυτός, τήν 28η Ὀκτωβρίου, ἑνώνεται μέ τό πολεμικό κι ἀξέχαστο 1940. 

Αὐτές τίς ἡμέρες, κάθε δευτερόλεπτο πού περνάει, ταξιδεύοντας τόν χρόνο στό σημεῖο ὅπου τό μηδέν τῆς ὕλης συναντήθηκε μέ τό ἄπειρο τῆς ψυχῆς, οἱ συνειδήσεις τῆς ράτσας μας συντονίζονται μέ τόν Παράδεισο, τά Ιλίσια Πεδία, τίς νήσους τῶν Μακάρων, μέ ὅλα τά πεδία αἰώνιας εὐφροσύνης – ἐκεῖ πού βασιλεύει ἀδιατάρακτα τό ἡλιακό φῶς τῆς θείας ἀρετῆς.
Μικρά παιδιά, νέοι, ἡλικιωμένοι καί μεσόκοποι, αἰσθάνονται αὐτό τόν σπάνιο, τόν ἰδιαίτερο ἐσωτερικό κραδασμό πού μόνο οἱ περιπέτειες τοῦ ἔθνους καί οἱ μεγάλοι ἔρωτες δύνανται νά προκαλέσουν. Ὁ ἔσω κόσμος πλημμυρίζει βουβά ἀπό συγκίνηση. Οἱ ἦχοι καί οἱ εἰκόνες, τά τραγούδια καί τά ραδιοφωνικά διαγγέλματα τῆς ἐποχῆς, πυροδοτοῦν τήν

Ἡ ἐπανάκαμψη τῆς Μεγάλης Ἰδέας

Ἡ Μεγάλη Ἰδέα σέ ἕναν πίνακα: Ὁ στρατηλάτης διάδοχος Κωνσταντῖνος Α' ὑποδέχεται τόν ἀγωνιστή τοῦ '21, τόν στρατιώτη τοῦ Βυζαντίου καί τόν ἀρχαῖο Ἕλληνα πολεμιστή. Ὅλοι στεφανώνονται ἀπό τή Δόξα τῆς Ἑλλάδος.

«Τον Ἰούνιο (1829) ἔπεσε ἡ Σιλίστρια καί στίς 8/20 Αὐγούστου τά ρωσικά στρατεύματα ἔφτασαν στήν Ἀδριανούπολη. Αὐτή ἡ προέλαση ἀνησύχησε πολύ τόσο τόν Wellington ὅσο καί τούς Τούρκους. Οἱ Τοῦρκοι βιάστηκαν νά ἀποδεχτοῦν τήν συνθήκη τοῦ Λονδίνου προτείνοντας συγχρόνως νά ἀποτελέσουν τήν Ἑλλάδα ὁ Μοριάς καί οἱ Κυκλάδες. Γιά μία στιγμή ὁ Wellington, ὅπως ἀκριβῶς καί οἱ Γάλλοι, σκέφτηκε νά δημιουργήσει μία ἑλληνική αὐτοκρατορία πού θά ἔπαιρνε τή θέση τῆς ἡττημένης Τουρκίας καί θά ἔπαιζε τόν ρόλο τοῦ προστατευτικοῦ προχαρακώματος ἀπέναντι σέ μία Ρωσία πολύ ἐκτεταμένη. Ἀλλά δέν εἶχε ἀντιληφθεῖ ὅτι οἱ Ρῶσοι εἶχαν ἀλλάξει τακτική – ὅτι εἶχαν πάρει τήν ἀπόφαση νά διατηρήσουν τήν Τουρκία στή θέση τοῦ ἐξασθενημένου γείτονα». 

Douglas Dakin «Ἡ ἑνοποίηση τῆς Ἑλλάδας 1170-1923», Ἀθήνα: 2012, Μορφωτικό Ἵδρυμα Ἐθνικῆς Τραπέζης, σ. 100.

Ἡ Μεγάλη Ἰδέα δέν ἦταν μία αὐταπάτη, μία πολεμόχαρη παραζάλη πού εἶχε μεθύσει στά ὅρια τῆς ἀπώλειας τῶν αἰσθήσεων μερικούς ἀδαεῖς περί τά πολιτικά, διπλωματικά καί στρατιωτικά ζητήματα. Αὐτό πού ἀρκετοί μελετητές χαρακτηρίζουν «ἀπόδραση ἀπό τήν πραγματικότητα» ἀποτελοῦσε τή μοναδική ἀξιόπιστη καί ἐπαρκή ἐξήγηση γιατί πρέπει νά ὑπάρχει ἀνεξάρτητο ἑλληνικό κράτος, νά ἐξοπλίζεται, νά προστατεύει καί νά διαδίδει τήν ἑλληνική γλώσσα, Ἱστορία καί πολιτισμό καί νά ἀποτελεῖ φιλόξενη στέγη γιά τό Γένος μας.

Ἡ Μεγάλη Ἰδέα στηρίζεται σέ ἕνα γεωπολιτικό σενάριο, ἡ ὑλοποίηση τοῦ ὁποίου ἀνά τακτά χρονικά διαστήματα φτάνει πολύ κοντά στόν νά τό διαχειριστεῖ κάποια γενιά Ἑλλήνων ἀλλά ἀναβάλλεται– πάντα μέ τρόπο ἀνυπόφορα ὀδυνηρό. Πολλοί ἀρέσκονται, γιά λόγους πού ἐξυπηρετοῦν ἐχθρικά πρός τό ἔθνος συμφέροντα νά ἐπαναλαμβάνουν ὅτι ἡ Μεγάλη Ἰδέα «πέθανε», «κάηκε» στή μεγάλη πυρά πού ἄναψαν οἱ Τοῦρκοι στήν ἁλωμένη Σμύρνη. 

Κι ὅμως, ἡ ἐπιβίωση τοῦ ἔθνους μας ἔχει ὡς μεσοσταθμό τόν κατακερματισμό τῆς Τουρκίας καί τό

Μία «μεγάλη ἰδέα» γιά τούς Ἕλληνες

Ὅλοι πρέπει νά εἶναι εὐγνώμονες γιά ὅσα ἔχουν, ἀλλά καί νά προσπαθοῦν γιά κάτι καλύτερο, σπουδαιότερο, ἀνθεκτικότερο στόν χρόνο. Ἡ ἀνθρώπινη φύση δέν συμβαδίζει μέ τό βάλτωμα καί τήν στασιμότητα, ἀλλά ἐπιδιώκει, ὅπως καί ἡ ἴδια ἡ φύση, τήν ἐξέλιξη.

Ἡ νέα χρονιά πού ξεκινᾶ γιά τήν ἀνθρωπότητα -τουλάχιστον γιά ὅσους μετροῦν τόν χρόνο τους μαζί μέ τήν χριστιανική Δύση- θά εἶναι, ὅπως καί οἱ ἄλλες, δύσκολη. Οὐδέν καλό θά προκύψει δίχως ἀγώνα. Το αὐτό ἴσχυε, ἰσχύει καί θά ἰσχύει γιά τήν πατρίδα μας.

Ἡ Ἑλλάδα τά τελευταία χρόνια δέν ἐξελίσσεται - παρακμάζει. Οἱ κόντρα ἄνεμοι στήν οἰκονομία, οἱ κλυδωνισμοί στήν κρατική μηχανή καί οἱ κοινωνικές ἀβαρίες δέν εἶναι τά αἴτια, ἀλλά τά συμπτώματα τῆς βασικῆς νόσου: αὐτή εἶναι ἡ ἔλλειψη μίας «μεγάλης ἰδέας» πού θά ἐμπνεύσει, θά κινητοποιήσει καί θά συντονίσει τόν λαό σέ μία ἀκόμα μεγαλύτερη προσπάθεια γιά

Τό ἀνίκητο ἑλληνικό ὅπλο

«Ὁ Ἰησοῦς βαδίζων ἐπὶ τῶν ὑδάτων». Πίνακας τοῦ γερμανικῆς καταγωγῆς Ρώσου ζωγράφου Julius Sergius Klever (1850-1924). 

«Ἤκουσαν οἱ Φαρισαῖοι τοῦ ὄχλου γογγύζοντος περὶ αὐτοῦ ταῦτα, καὶ ἀπέστειλαν ὑπηρέτας οἱ Φαρισαῖοι καὶ οἱ ἀρχιερεῖς ἵνα πιάσωσιν αὐτόν. Εἶπεν οὖν ὁ Ἰησοῦς· ἔτι μικρὸν χρόνον μεθ' ὑμῶν εἰμι καὶ ὑπάγω πρὸς τὸν πέμψαντά με. Ζητήσετέ με καὶ οὐχ εὑρήσετε· καὶ ὅπου εἰμὶ ἐγώ, ὑμεῖς οὐ δύνασθε ἐλθεῖν. Εἶπον οὖν οἱ Ἰουδαῖοι πρὸς ἑαυτούς· ποῦ οὗτος μέλλει πορεύεσθαι, ὅτι ἡμεῖς οὐχ εὑρήσομεν αὐτόν; μὴ εἰς τὴν διασπορὰν τῶν Ἑλλήνων μέλλει πορεύεσθαι καὶ διδάσκειν τοὺς Ἕλληνας; Τίς ἐστιν οὗτος ὁ λόγος ὃν εἶπε, ζητήσετέ με καὶ οὐχ εὑρήσετε, καὶ ὅπου εἰμὶ ἐγώ, ὑμεῖς οὐ δύνασθε ἐλθεῖν;»

«Η Καινή Διαθήκη μετά συντόμου ἐρμηνείας», ὑπό Παν. Ν. Τρεμπέλα, Τὸ Κατά Ἰωάννην Εὐαγγέλιον, κεφ. ζ' 32-36, ἐκδόσεις τῆς ἀδελφότητος θεολόγων «Ὁ Σωτήρ», σελ. 404


Σε ἐλεύθερη ἀπόδοση τὸ εἰσαγωγικὸ κείμενο ἔχει ὡς ἑξῆς: «Ἄκουσαν οἱ Φαρισαῖοι τὸν ὄχλο νὰ κρυφομιλάει γιὰ Ἐκείνον καὶ ἔστειλαν ὑπηρέτες οἱ Φαρισαῖοι καὶ οἱ ἀρχιερεῖς γιὰ νὰ Τὸν συλλάβουν. Εἶπε λοιπὸν ὁ Ἰησοῦς: γιὰ λίγο ἀκόμη θὰ βρίσκομαι μαζὶ σας. Θὰ πάω σ’ ἐκεῖνον ποὺ