Ο ΜΕΤΑΞΑΣ ΕΓΡΑΨΕ ΚΙ Ο ΛΑΟΣ ΥΠΕΓΡΑΨΕ

Ἐγγύς τῆς 28ης Ὀκτωβρίου. Κάθε ἑλληνικός ἐνιαυτός, τήν 28η Ὀκτωβρίου, ἑνώνεται μέ τό πολεμικό κι ἀξέχαστο 1940. 

Αὐτές τίς ἡμέρες, κάθε δευτερόλεπτο πού περνάει, ταξιδεύοντας τόν χρόνο στό σημεῖο ὅπου τό μηδέν τῆς ὕλης συναντήθηκε μέ τό ἄπειρο τῆς ψυχῆς, οἱ συνειδήσεις τῆς ράτσας μας συντονίζονται μέ τόν Παράδεισο, τά Ιλίσια Πεδία, τίς νήσους τῶν Μακάρων, μέ ὅλα τά πεδία αἰώνιας εὐφροσύνης – ἐκεῖ πού βασιλεύει ἀδιατάρακτα τό ἡλιακό φῶς τῆς θείας ἀρετῆς.
Μικρά παιδιά, νέοι, ἡλικιωμένοι καί μεσόκοποι, αἰσθάνονται αὐτό τόν σπάνιο, τόν ἰδιαίτερο ἐσωτερικό κραδασμό πού μόνο οἱ περιπέτειες τοῦ ἔθνους καί οἱ μεγάλοι ἔρωτες δύνανται νά προκαλέσουν. Ὁ ἔσω κόσμος πλημμυρίζει βουβά ἀπό συγκίνηση. Οἱ ἦχοι καί οἱ εἰκόνες, τά τραγούδια καί τά ραδιοφωνικά διαγγέλματα τῆς ἐποχῆς, πυροδοτοῦν τήν

Ἡ Τουρκία προοδεύει συγκρουόμενη

«Δέν εἶναι σύμπτωση ὅτι ὁ μουσουλμανικός κόσμος δημιούργησε κάποια ἀπό τά σπουδαιότερα ἔργα ἐπιστήμης, τέχνης καί γνώσεων στή διάρκεια καί ἔπειτα ἀπό τίς δύο μεγάλες ἐπιθέσεις στά ἐδάφη του, δηλαδή τίς Σταυροφορίες καί τή μογγολική εἰσβολή. Οἱ Σταυροφόροι πῆραν τήν Ἱερουσαλήμ τό 1099 καί μάτωσαν τήν ἱερή γῆ μέ πρωτοφανή τρόπο. Οἱ Μογγόλοι κατέστρεψαν ὅ,τι ἔβρισκαν μπροστά τούς καί τελικά ἀποδεκάτισαν τήν κάποτε ἰσχυρή αὐτοκρατορία τῶν Ἀββασιδῶν τό 1258, μέ τούς δρόμους τῆς Βαγδάτης αἱματοβαμμένους γιά μέρες ὁλόκληρες.
Ἡ ενδομουσουλμανική πολιτική διαμάχη συνεχίστηκε μέ σχεδόν ἀμείωτη ἔνταση κατά τόν 12ο καί τόν 13ο αἰώνα καί ἔπειτα. Ἀλλά τίποτα ἀπό αὐτά δέν ἐμπόδισε τήν ἐμφάνιση καί ἄνθηση ἑνός μακρύ καταλόγου μουσουλμάνων αὐθεντιῶν σέ ὅλους τούς τομεῖς τῶν διανοητικῶν καί πνευματικῶν ἐπιστημῶν. […] Οἱ διανοούμενοι καί πνευματικοί ἡγέτες τῆς Οὔμμα μετέτρεψαν τίς κρίσεις σέ εὐκαιρία γιά νά γίνουν πιό δημιουργικοί, πιό ἀνθεκτικοί καί πιό ὑπεύθυνοι. Δέν περίμεναν τίς πολιτικές καί στρατιωτικές κρίσεις νά λυθοῦν γιά νά παράγουν τά ἔργα τους».

Ἀπόσπασμα ἀπό ἄρθρο τοῦ ἐκπροσώπου τῆς Προεδρίας τῆς Τουρκίας Ἰμπραχίμ Καλίν στήν «Daily Sabah», ὅπως μεταφράστηκε στά ἑλληνικά καί ἀναρτήθηκε στήν ἐπίσημη ἱστοσελίδα τῆς Τουρκικῆς Ραδιοφωνίας Τηλεόρασης (διεύθυνση http://www.trt.net.tr/greek/). Τό ἄρθρο τιτλοφορεῖται «Ὁ νοητικός καί πνευματικός κατακερματισμός τοῦ μουσουλμανικοῦ κόσμου» καί ἀναρτήθηκε στίς 21/5/2017. Ἡ ἀρχική δημοσίευση στην «Daily Sabah» ἔγινε στίς 28/4/2017.

Μία ἀπό τίς βασικότερες καί πιό ἐπικίνδυνες πλάνες πού ἀναπαράγονται στήν ἑλληνική δημόσια σφαῖρα γιά τήν κατάστάση τῆς γείτονος εἶναι ἡ ὑπόθεση πώς θά…

Τό ἀποφασιστικό πρῶτο πλῆγμα

Ἀπό τό ἐσωτερικό τῆς Ἁγίας Σοφίας στήν Κωνσταντινούπολη: ψηφιδωτό μέ ἑξαπτέρυγο ἄγγελο (Σεραφείμ), πού εἶχε καλυφθεῖ μέ γύψο μετά τήν Ἅλωση καί ἀποκαλύφθηκε σέ ἐργασίες συντήρησης πρίν ἀπό λίγα χρόνια. Ἔνθετη: Το βιβλίο τοῦ Βλαχογιάννη, ὅπου ἀναφέρεται τό ἐπεισόδιο μέ τόν Κολοκοτρώνη.

«Οἱ Ἕλληνες πολλές φορές στήν ἀπελπισιά τους, βλέποντας πώς ὁ Ἰμπραήμ πασσάς ἦταν ἀνίκητος μέ πόλεμο, συλλογιστήκανε νά βροῦνε τρόπο νά σκοτωθῆ. Καθένας ἔλεγε τή γνώμη του, καί ὄχι λίγοι παρουσιαστῆκαν πρόθυμοι ν' ἀναλάβουν τό σκοπό. Παρουσιάστηκε τότε κι ἕνας Κύπριος στόν Κολοκοτρώνη. Ἄρχισε νά τοῦ παρασταίνη μέ λόγια καί κινήματα πώς θάκανε τό φονικό· ἔδειχνε τό μαχαίρι γυμνό στό Στρατηγό, τόφερνε ἀπάνω - κάτω... καί πολύ κοντά στόν Κολοκοτρώνη. 
Προσεχτικός ὁ Γέρος πάντα, ἄρχισε νά πονηρεύεται μήν ἦταν ἐκεῖ πέρα ἄλλο τίποτε. Ἔκαμε πῶς τόν πονοῦσε τό νύχι τοῦ χεριοῦ, τράβηξε τό γιαταγανάκι, πούφερνε πάντα στό σελάχι του, γιά νά κόψη τάχα τήν παρωνυχίδα, καί κρατώντας τό στό χέρι ἄκουγε τό ρήτορα ἐνῶ ἔλεγε μέ τό νοῦ του:
-Λέγε τώρα ὅ,τι θέλης...»

Γιάννη Βλαχογιάννη «Ἱστορική Ἀνθολογία - Ἀνέκδοτα, γνωμικά, περίεργα, ἀστεία ἐκ τοῦ βίου διασήμων Ἑλλήνων 1820-1864», ἐκδόσεις Νέα Θέσις, σελ. 207

Αὐτό τό ἀνθολόγιο ἀπαρτίζεται ἀπό μικρές ψηφίδες πού συνθέτουν μεγάλες ἀλήθειες γιά τό Γένος μας, τούς πρωταγωνιστές τῆς Ἐθνεγερσίας καί τά διαχρονικά προβλήματα καί προκλήσεις πού ἐμφανίζονται ἐνώπιον τῶν πρωταγωνιστῶν τῆς ἑλληνικῆς Ἱστορίας καί τῶν ἁπλῶν, καθημερινῶν ἀνθρώπων. Ὁ Γιάννης Βλαχογιάννης, ὁ ἄνθρωπος πού ἐντόπισε τό ἀρχεῖο τοῦ στρατηγοῦ Μακρυγιάννη καί ἐξέδωσε τά ἀπομνημονεύματά του, προσέφερε στόν λαό μας ὑπηρεσίες πολύτιμες καί γνώσεις ἀνεκτίμητης ἀξίας.

Γιά παράδειγμα, σέ αὐτό τό ἐπεισόδιο τῆς Ἐθνεγερσίας τοῦ 1821, τό ὁποῖο ἀναφέρεται γιά πρώτη φορά στό ἔργο τοῦ Ν. Σπηλιάδου (τόμος Β', σελ. 492, ἔτος ἔκδοσης 1852), ὁ οὐδέποτε ἀποστρατευθείς καί πάντοτε ἐν ὑπηρεσία εὑρισκόμενος (στις συνειδήσεις τῶν Νέων Ἑλλήνων) ἀρχιστράτηγος Θεόδωρος Κολοκοτρώνης διδάσκει τήν

Τό πολεμικό ἄγγελμα τῆς ποίησης

Ἐζυγίσανε τὴ χαρὰ μου καὶ τὴ βρήκανε, λέει, μικρὴ

καὶ τὴν πατήσανε χάμου σὰν ἔντομο.

Τὴ χαρὰ μου χάμου πατήσανε καὶ στὴν πέτρα μέσα τὴν κλείσανε

καὶ στερνὰ τὴν πέτρα μοῦ ἀφήσανε,

τρομερὴ ζωγραφιὰ μου.

Με πελέκι βαρὺ τὴ χτυποῦν, μὲ σκαρπέλο σκληρὸ τὴν τρυποῦν,

μὲ καλέμι πικρὸ τὴ χαράζουν, τὴν πέτρα μου.

Κι ὅσο τρώει τὴν ὕλη ὁ καιρός,τόσo βγαίνει πιὸ καθαρὸς

ὁ χρησμὸς ἀπ' τὴν ὄψη μου:

ΤΗΝ ΟΡΓΗ ΤΩΝ ΝEKPΩN ΝΑ ΦΟΒΑΣΤΕ 

ΚΑΙ ΤΩN ΒΡAXΩΝ Τ' ΑΓΑΛΜΑΤΑ!

Ὀδυσσέας Ἐλύτης, «Ποίηση», «Το Ἄξιον Ἐστί», κεφ. «Ἡ Πορεία πρὸς τὸ Μέτωπο», σελ. 140, ἐκδόσεις Ἴκαρος


Τὸ βασικὸ μήνυμα που μπορεῖ νὰ κομίσει κάθε ποιητὴς ἀπὸ τὶς σφαῖρες στὶς ὁποῖες προσεγγίζει τὸ λογιστικὸ μέρος τῆς ψυχῆς του εἶναι μία λέξη: Πόλεμος. Ἐναντίον ὅλων. Τοῦ ἐσωτερικοῦ ἐχθροῦ. Τοῦ ἐξωτερικοῦ. Τῆς παρακμῆς. Τοῦ ἐφησυχασμοῦ. Τῆς παράδοσης στὸν ἀργὸ θάνατο τῆς νωθρότητας. Τῆς προδοσίας τῆς πατρίδας. Τῆς διαφθορὰς τῶν λέξεων. Ὁ πόλεμος εἶναι

Η κατάρα που πληρώνουμε

«Το τελευταίο μήνυμα». Πίνακας του Γ. Γιαννακόπουλου (Γιαννακό), από τη συλλογή Ζαμπίκου

Το μεταπολεμικό κράτος έχει προβεί σε μια ασυγχώρητη βλασφημία. Εχει αφήσει χιλιάδες άταφους στρατιώτες που πολέμησαν για την Ελλάδα

Στα ιερά χώματα της Βορείου Ηπείρου υπάρχουν περίπου 8.000 άταφοι ή πρόχειρα θαμμένοι Ελληνες οπλίτες και αξιωματικοί, που έπεσαν στον αγώνα για την Ελευθερία, την τιμή και την αξιοπρέπεια του έθνους μας και υπέρ βωμών και εστιών. Χθες συμπληρώθηκαν 75 έτη από το ξέσπασμα του πολέμου και ουδεμία δικαιολογία υπάρχει για τη βαρύτατη ύβρη στην οποία έχει προβεί το κράτος.

Δεν μπορεί να υπάρξει ή να αναγνωριστεί ούτε ίχνος δικαίου ή αρετής σε δίποδα που

Ηχητική εισβολή

Η κυριαρχία εκδηλώνεται με πολλούς τρόπους. Ενας απ' όλους, και εξαιρετικά πειστικός, είναι η επιβολή των ακουσμάτων.

Στη φωτογραφία βλέπουμε μια παρέα Αφρικανών, οι οποίοι έχουν στήσει τα συμπράγκαλά τους στην οδό Αποστόλου Παύλου και «βομβαρδίζουν» τους περαστικούς -τουρίστες και ντόπιους- με φρικτούς ήχους από την υποσαχάρια Αφρική. Η ένταση στην «ερμηνεία» τους είναι τέτοια, που σε ωθεί να υποθέσεις ότι πρόκειται για πολεμικά άσματα ή για μουσική υπόκρουση αιματηρού εξευμενισμού μοχθηρών πνευμάτων και ψυχολογική προετοιμασία για θυσίες ή επιβολή θανατικής ποινής. Συνεργείο Αφρικανών, φορτσάτων, ορεξάτων και δεινών χρηστών κρουστών, βρίσκεται και στην πλατεία Μοναστηρακίου.

Από την Αποστόλου Παύλου μέχρι το Μοναστηράκι μεσολαβούν λίγες δεκάδες μέτρα, όπου μπορείς να κάνεις τη βόλτα σου δίχως να υποχρεώνεσαι να ακούς τους αλαλαγμούς, που θα έπρεπε να ανήκουν σε άλλα σημεία του χωροχρόνου. Με λίγα λόγια, δεν μπορείς να βαδίζεις περιμετρικά του ιερού βράχου για

Βόλτες στα μονοπάτια του πολέμου

<<<--Ο συγγραφέας, αμούστακο παιδί, φωτογραφίζεται στην Αλεξάνδρεια λίγο πριν τη μάχη του Ελ Αλαμέιν.

«Η ζωή στην Αθήνα υπό ξένη κατοχή δεν ήταν καθόλου αυτή που ταιριάζει σε ένα νέο της δικής μου τότε ηλικίας, νοοτροπίας και συνηθειών, και μάλιστα με ένα χαρακτήρα απείθαρχο και αντιδραστικό. Η ζωή στην Αθήνα είχε νεκρωθεί. Νυκτερινά κέντρα και μπαρ κλειστά, μόνον μερικά βαρετά θέατρα με απογευματινές παραστάσεις λόγω απαγόρευσης νυχτερινής κυκλοφορίας και υπό αυστηρά λογοκρισία των κειμένων τους, και μερικά σινεμά με άχαρες Γερμανικές ταινίες να παίζουν για μερικούς θεατές και εγώ... σπίτι μου λόγω, όπως είπα, της απαγόρευσης νυχτερινής κυκλοφορίας». 
Ζάχος Χατζηφωτίου, «Στα Μονοπάτια του Πολέμου», εκδόσεις Ωκεανίδα, σελ. 16

Ο συγγραφέας του βιβλίου, άθελά του ίσως, μας δείχνει το αληθές μέτρο με το οποίο το στερεότυπο του παράτολμου Έλληνα ζυγίζει το βάρος των περιστάσεων. Το κείμενό του, λαμβάνοντας υπ’ όψιν τις περιστάσεις, την ηλικία του και το περιβάλλον όπου ανδρώθηκε, είναι αποκαλυπτικό. Ο Ζάχος Χατζηφωτίου γεύτηκε το ποτήρι της σκλαβιάς στα 17 του. Στο αυτοβιογραφικό έργο του χρησιμοποιεί τη φράση «ξένη κατοχή» κι ύστερα την αντιπαραβάλλει με την ηλικία, τη νοοτροπία, τις συνήθειες και το απείθαρχο και αντιδραστικό του χαρακτήρα του. Εκείνο που μέτρησε πιο πολύ απ’ όλα ως αποτροπαϊκό στοιχείο της εκγερμανισμένης και ανελεύθερης καθημερινότητας ήταν η έλλειψη πολιτισμικών δραστηριοτήτων! Η νύχτα για τον κ. Χατζηφωτίου, μέτρησε περισσότερο από