Ο Έρωτας που νιώθουμε, μας καταλαμβάνει, μας βασανίζει, ανεβάζει τον πυρετό της ψυχής μας κι από τον ιδρώτα δροσίζονται και θεριεύουν τα ίδια του τα φτερά θάλλει και επεκτείνεται από την υπενθύμιση. Το πρόσωπο του ερωμένου μας θυμίζει κάτι. Είναι ένα σύμβολο, μια αντανάκλαση, ένας φευγαλέος κατοπτρισμός της ομορφιάς του θεού που πρόλαβε να αντικρύσει η ψυχή μας στο ξέφρενο ταξίδι στους αιθέρες.
Οι ανεκπαίδευτες ψυχές στα μονοπάτια της εκθέωσης βιώνουν απρόσμενα έντονους κραδασμούς. Το άρμα που κατευθύνει ο ηνίοχος νους έχει άτια ατίθασα. Το ένα τραβάει κατά που νιώθει και το άλλο όπως ορίζει ο αφέντης. Κι έτσι το βλέμμα της ψυχής ατενίζει τις μορφές των θεών όπως ο ναύτης στο παρατηρητήριο που είναι καρφωμένο στο κατάρτι. Κοιτά κι έχει φουρτούνα. Χωρίς να αλλάξει θέση ο ναύτης, αλλάζει την οπτική του η ανταριασμένη θάλασσα. Μια πάνω μια κάτω – τραμπαλίζεται στο λευκοστεφανωμένο γαλάζιο του πελάγους. Το μάτι μια βλέπει τα μισά της βουνοπλαγιάς και την άλλη την κορφή, τους ίδιους τους θεούς. Μπορεί να δει έναν ή
