Πᾶν γάρ ἑρπετόν πληγῆ νέμεται

«Κάθε ζῶο ἐξουσιάζεται μέ κτυπήματα» ἔλεγε ὁ Ἡράκλειτος. 
Κάτι παραπάνω θά ἤξερε ἀπό τόν κάθε Μακρόν 
ὁ Εφέσιος φιλόσοφος...

Οἱ Γάλλοι ποιά μαθήματα ἔλαβαν τό τελευταῖο διάστημα; Πολλά, ἀλλά ἕνα ἀπ' ὅλα ἦταν θεαματικό: πόσο πειστική εἶναι ἡ ἄσκηση βίας σέ αὐτούς πού δέν καταλαβαίνουν ἀλλιῶς. Οἱ Γάλλοι τοῦ τά εἶπαν στά γαλλικά, τοῦ τά εἶπαν καί στ' ἀγγλικά, παραλίγο νά τοῦ τά ποῦν καί στά ἀρβανίτικα τοῦ Μακρόν: «Μή μᾶς φορομπήξεις κι ἄλλο μέ τούς πράσινους φόρους, δέν θά ἔχουμε μαντίλι νά κλάψουμε, ἀλλά θά ἔχουμε ἀρκετά καύσιμα γιά νά σέ κάψουμε» (πολιτικά πάντα, καί μέ «τήν καλή ἔννοια», πού ἔλεγε κι ὁ ἐξαφανισμένος Ψινάκης).

Ὁ Μακρόν, ἐπειδή εἶχε συνηθίσει νά νιώθει μερικά χιλιόμετρα πιό ψηλός ἀπό τούς χαμηλοτάβανους μουζίκους, τήν πλεμπάγια πού τρώει φτηνά ψωμιά καί περιμένει τά παρακατιανά τά Μποζολέ κρασιά γιά νά μεθύσει, τούς κοιτοῦσε μέ μισό μάτι κι ὁλόκληρη περιφρόνηση. Δέν μποροῦσε καί δέν ἤθελε νά καταλάβει τί προσπαθοῦσαν νά τοῦ ποῦν οἱ Γάλλοι (πού ἦταν κι αὐτοί ἀρκετά ἀφελεῖς γιά νά τοῦ ἐμπιστευθοῦν ψῆφο). Ὅταν κάποιος φτάνει σέ τόσο