
Υπάρχει μια ασθένεια που ονομάζεται κρετινισμός ή απλούστερα βλακεία.
Ένα από τα βασικά συμπτώματα της εκδήλωσής της είναι ο άκρατος φιλοτομαρισμός.
Δευτερεύοντα συμπτώματα της ασθένειας είναι η αίσθηση του ασθενούς πως βρίσκεται μόνος του στον τόπο – εξ ου και η έλλειψη οποιασδήποτε περιβαλλοντικής ευαισθησίας:
«Ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε κι ό,τι αρπάξει ο... μώλος μας» είναι ένα από τα ρητά που -ακόμα κι αν τα αγνοεί ο βλαξ- τα εφαρμόζει με θρησκευτική ευλάβεια.
Έτσι εξηγούνται πάρα πολλοί παράγοντες που επιβαρύνουν τον πλανήτη μας με μόλυνση γης, υδάτων και αέρος, με την απομείωση του δασικού πλούτου και την εξολόθρευση χλωρίδας και πανίδας.
Ο κρετίνος δεν μπορεί παρά να νιώθει μόνος στον τόπο επειδή δεν δύναται να αισθανθεί ουσιαστικά την παρουσία άλλων.
Η χοντροκεφαλή του είναι αδειανή και στα μυαλά του ο αήρ γδερνοκοπά τα τοιχώματα του κρανίου με αχαλίνωτα μποφόρ νόσου και μαλθακίας.
Επιπλέον, ο διαπιστωμένος μπουμπούνας, ο ανηλεώς γκάου μπίου και αβυσσαλέα αούγκα, νιώθει μονάχος (έτι δε και μοναδικός) στον Χρόνο!
Βιώνει στ’ αλήθεια ότι πριν από εκείνον είναι τα φαντάσματα και έπειτα απ’ αυτόν δεν θα βλαστήσουν άνθρωποι αλλά σκιές, σκότη του μέλλοντος αδόκητα.
Ο ηλιθιωδέστερος των τενεκέδων (ώ τενεκεδέστατος!) κι ο τλημωνότατος των τλημώνων είναι πάντοτε πρώτος και καλύτερος σ’ όλες τις αυτόβουλες επιδείξεις εθνικών τεμενάδων.
Η εθνική ιστορία για τον ταμπουρλοκέφαλο μπαγλαμά είναι ένα άθροισμα περιττού αίματος που χύθηκε χάριν της μη εξαργυρώσιμης σε είδος Ελευθερίας, άσκοπων προσευχών που εξεπέμφθησαν στο Αόρατο (για εμάς τους λοιπούς στον Θεό) και ακατάληπτων εμμονών περί αξιοπρέπειας και συλλογικού αυτοσεβασμού.
Ο βλάκας, επειδή κατά βάθος ντρέπεται που είναι βλάκας, αυτοδιαφημίζει την χατζηαβατική ενδοτικότητά του προσποιούμενος πως είναι Λογική! Έτσι προβάλλει ό,τι ακριβώς του λείπει.
Παρουσιάζει τη γουρουνιά και τη χαζομάρα του σαν Λογική, Εκσυγχρονισμό, και –εδώ γελάμε- «Ψύχραιμη Στάση!»
Ο βλάκας, καλά μαντέψατε, είναι υλιστής - και δεν το θέλει ο κακόμοιρος...































