«Η ηθική αρετή είναι αποτέλεσμα του έθους (και το ίδιο της το όνομα, άλλωστε, μικρή μόνο διαφορά παρουσιάζει από τη λέξη “έθος” (σ.σ.: ο Αριστοτέλης αναφέρεται στη λέξη “ήθος”).
Αυτό ακριβώς κάνει φανερό ότι καμιά ηθική αρετή δεν υπάρχει μέσα μας εκ φύσεως. Πραγματικά δεν υπάρχει πράγμα εφοδιασμένο από τη φύση με κάποιες ιδιότητες, που να μπορείς να το συνηθίσεις να αποκτήσει άλλες ιδιότητες.
Παράδειγμα η πέτρα: καμωμένη από τη φύση να πηγαίνει προς τα κάτω, δεν είναι δυνατό να συνηθίσει να πηγαίνει προς τα πάνω, έστω κι αν χιλιάδες φορές προσπαθήσει κανείς να της το μάθει πετώντας και ξαναπετώντας την προς τα πάνω∙ […] γενικά δεν υπάρχει πράγμα καμωμένο από τη φύση να συμπεριφέρεται με έναν ορισμένο τρόπο, που να μπορεί να συνηθίσει να συμπεριφέρεται με άλλον τρόπο. Συμπέρασμα: οι αρετές δεν υπάρχουν μέσα μας εκ φύσεως […] η φύση μάς έκανε επιδεκτικούς στις αρετές, τέλειοι όμως σ’ αυτές γινόμαστε με τη διαδικασία του έθους». Αριστοτέλους Ηθικά Νικομάχεια, βιβλία Α΄-Δ΄, εισ.-μτφ.-σχ. Δ. Λυπουρλής. Θεσσαλονίκη: Ζήτρος 2006, 1103a 1, 13-18, σελ. 237-239.
Στο Ερμηνευτικό Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Liddell Scott Jones διαβάζουμε ότι η λέξη «ἔθος: -εος, τὸ (ἔθω)» είναι «συνήθεια, ἔθιμον, ἔθος τὸ πρόσθε τοκήων (ἔνθα εἶναι σχεδὸν ταυτόσημον τῇ λέξει ἦθος)». Από τη λέξη «έθος» προκύπτει η λέξη «έθιμο», αλλά και ο εθισμός. Εκτιμάται ότι και οι δύο λέξεις προέρχονται από το «έξω», που είναι ο μέλλων χρόνος του ρήματος «έχω». Και σε αμιγώς θεωρητικό επίπεδο αν το εξετάσει κάποιος, φαντάζει ακριβής η ετυμολογική εκτίμηση. Το ήθος και το έθος αποκτώνται, δεν είναι σύμφυτα με τον άνθρωπο, αλλά εκείνος τα οικειοποιείται σε μέλλοντα χρόνο, εάν