Τοπία πολιτισμικής γενοκτονίας

Τμήμα του Μνημείου των Αμερικανών Φιλελλήνων, που μετακινήθηκε για να μη... διαλυθεί περαιτέρω από τους αμνήμονες. Φυσικά, όπως βλέπουμε, ο βανδαλισμός συνεχίζεται. Δεξιά: Συμβολή λεωφόρων Βασιλίσσης Αμαλίας και Βασιλίσσης Ολγας. Η πρώτη θέση όπου τοποθετήθηκε το μνημείο. Σε δεύτερο πλάνο, το μνημείο του Παύλου Μελά, το οποίο μεταφέρθηκε στην ομώνυμη πλατεία μπροστά από τη Λέσχη Αξιωματικών

«Το Μνημείο των Αμερικανών Φιλελλήνων στην αρχή τοποθετήθηκε στη συμβολή των λεωφόρων Βασιλίσσης Αμαλίας και Βασιλίσσης Ολγας, εκεί όπου σήμερα υπάρχει ο μεγάλος οδικός κόμβος. Στη συνέχεια μεταφέρθηκε στη συμβολή των λεωφόρων Συγγρού - Αμαλίας και οδού Αθανασίου Διάκου, όπου το θυμούνται οι νεότεροι. Η νέα θέση βρισκόταν πιο κοντά στο ιδιόκτητο κτίριο που αγοράστηκε (1939) για να στεγαστεί το Τμήμα Αθηνών της Αμερικανικής Λεγεώνας, επί της οδού Τζιραίων 9. Το μνημείο παρέμεινε στη δεύτερη αυτή θέση -όπου υπάρχει ακόμη ένα τμήμα του αρχικού του βάθρου- έως το έτος 2000. Εκείνη τη χρονιά η δημοτική Αρχή του Δημήτρη Αβραμόπουλου αποφάσισε να το μεταφέρει στη νέα θέση του, στην οδό Παναγή Κυριακού (Κήπος Θείας Λένας) των Αμπελοκήπων, προκειμένου να αποφευχθούν περαιτέρω βανδαλισμοί. Ηδη είχαν αφαιρεθεί οι λυχνίες, που κοσμούσαν τους χαμηλούς βωμούς, με ανάγλυφη διακόσμηση δεξιά και αριστερά της στήλης».
Ελευθέριος Σκιαδάς, «Το Μνημείο των Αμερικανών Φιλελλήνων και η ιστορία του», εφημερίδα «δημοκρατία» (φύλλο 7ης Μαΐου 2015), σελ. 35

Σε αυτό το απόσπασμα από το άρθρο του κ. Σκιαδά περιγράφονται αρκετά «επεισόδια» από την (δίχως κάθαρση) τραγωδία της πολιτισμικής γενοκτονίας που πραγματοποιείται σε βάρος του Ελληνισμού εδώ και αιώνες. Η γενοκτονία τούτη έχει πολλούς ελληνόφωνους συνεργούς. Το πρώτο επεισόδιο της τραγωδίας είναι η...

Ηχητική εισβολή

Η κυριαρχία εκδηλώνεται με πολλούς τρόπους. Ενας απ' όλους, και εξαιρετικά πειστικός, είναι η επιβολή των ακουσμάτων.

Στη φωτογραφία βλέπουμε μια παρέα Αφρικανών, οι οποίοι έχουν στήσει τα συμπράγκαλά τους στην οδό Αποστόλου Παύλου και «βομβαρδίζουν» τους περαστικούς -τουρίστες και ντόπιους- με φρικτούς ήχους από την υποσαχάρια Αφρική. Η ένταση στην «ερμηνεία» τους είναι τέτοια, που σε ωθεί να υποθέσεις ότι πρόκειται για πολεμικά άσματα ή για μουσική υπόκρουση αιματηρού εξευμενισμού μοχθηρών πνευμάτων και ψυχολογική προετοιμασία για θυσίες ή επιβολή θανατικής ποινής. Συνεργείο Αφρικανών, φορτσάτων, ορεξάτων και δεινών χρηστών κρουστών, βρίσκεται και στην πλατεία Μοναστηρακίου.

Από την Αποστόλου Παύλου μέχρι το Μοναστηράκι μεσολαβούν λίγες δεκάδες μέτρα, όπου μπορείς να κάνεις τη βόλτα σου δίχως να υποχρεώνεσαι να ακούς τους αλαλαγμούς, που θα έπρεπε να ανήκουν σε άλλα σημεία του χωροχρόνου. Με λίγα λόγια, δεν μπορείς να βαδίζεις περιμετρικά του ιερού βράχου για

Η ΧΑΜΕΝΗ ΤΙΜΗ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ

Αφιερωμένο στον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας εν όψει της μεταβάσεώς του στην Μόσχα τον Μάϊο του 2015 για τις γιορτές της συμμαχικής νίκης επί της ναζιστικής Γερμανίας.

Αν όντως, «εθνικόν είναι ό,τι είναι αληθές», ας είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε την πολύ πικρή αλήθεια των αριθμών: Οι συνολικές απώλειες των Γερμανών καθ’ όλη την διάρκεια της Κατοχής, σύμφωνα με τα δημοσιευθέντα αρχεία τους, στα οποία εμπεριέχονται ονοματεπώνυμα και λοιπά αναλυτικά στοιχεία των νεκρών τους των φονευθέντων στην Ελλάδα από το σύνολο των αντιστασιακών ομάδων και δράσεων (δεξιών και αριστερών), ανήλθαν σε τριακόσιους εβδομήντα έξι (376) νεκρούς.

Ο σοκαριστικά χαμηλός αυτός αριθμός είναι ο μόνος διαθέσιμος επί τη βάσει αδιάσειστων τεκμηρίων, σε αντίστιξη με αόριστους αριθμούς γερμανικών απωλειών κινούμενους στον φαντασιακό χώρο απροσδιόριστων γενικοτήτων που διανθίζουν ποικίλα δημοσιευμένα σχετικά κείμενα. Αντίθετα, οι απώλειες των Ελλήνων που φονεύθηκαν από τις αριστερές δυνάμεις μέχρι και το πέρας των Δεκεμβριανών του 1944, ανήλθαν σε 46.985 νεκρούς κατά τις επίσημες τεκμηριωμένες κρατικές εκθέσεις (και 65.000 κατά την εκτίμηση του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Δαμασκηνού), αν και το ύψος των αριθμών αμφισβητείται από την αριστερά, χωρίς όμως να πάψει να είναι τραγικά υψηλό.

Κατά τον Γραμματέα (υπουργό) των Οικονομικών της εαμίτικης «κυβέρνησης του βουνού» (ΠΕΕΑ: Πολιτική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης) που συγκρότησε το ΕΑΜ τον Απρίλιο του 1944, Καθηγητή Άγγελο Αγγελόπουλο, στον απολογισμό που κάνει στο έργο του «Από την Κατοχή στον Εμφύλιο» που πρωτοεκδόθηκε το 1994, για την ευρύτερη κατοχική και εμφυλιοπολεμική περίοδο μέχρι το 1949: «ο απολογισμός των θυμάτων των Δεκεμβριανών και του Εμφυλίου Πολέμου είναι χαρακτηριστικός. Ενώ στις πολεμικές επιχειρήσεις κατά το εξάμηνο του πολέμου 1940-1941 είχαμε 15.000 οπλίτες και αξιωματικούς νεκρούς, στα Δεκεμβριανά είχαμε 17.000 και στον εμφύλιο 47.000 και από τις δυο πλευρές».

Το συμπέρασμα παραμένει το ίδιο. Καθ’ όλη την περίοδο της «εθνικής» αντίστασης η οποία τάχιστα μετεξελίχθηκε σε καταστροφικό εμφύλιο, οι απώλειες των Γερμανών ήταν

Μετατοπίσεις εννοιών, πολιτική ορθότητα και o Μετάνθρωπος

Σπουδαίο άρθρο του Κωνσταντίνου Π. Ρωμανού για τις τεχνικές προπαγάνδας των υπηρετών της Νέας Τάξης. Μεγάλο μεν αλλά αξίζει κάθε λέξη του.

Πριν από χρόνια παρακολουθούσα μεγάλη διαδήλωση στη λεωφόρο Αλεξάνδρας των Αθηνών, με συμμετοχή ξένων οργανώσεων και μεγάλα πανό που απαιτούσαν: «έξω η ξενοφοβία και ο ρατσισμός!» και αναρωτήθηκα με οργή: πώς προέκυψε αυτό; Γιατί οι δικοί μας νεολαίοι δυσφημούν την Ελλάδα ως ρατσιστική χώρα, τώρα μάλιστα που πολλοί ξένοι τουρίστες έχουν συρρεύσει να παρακολουθήσουν αγώνες αθλητικούς στην παραλιακή ακτή της Αθήνας και θα μεταφέρουν τις εντυπώσεις στην πατρίδα τους; Και από πότε διεπιστώθη ότι οι Έλληνες είναι «ρατσιστές», παρά το ότι οι πόλεις και τα σχολεία της φιλοξενούν τεράστιο αριθμό αλλοδαπών, οι οποίοι ενθαρρύνονται να εισέλθουν μαζικά, χωρίς χαρτιά, μέσα από αφύλακτα σύνορα; Και πώς οι αρχές επιτρέπουν διαδηλώσεις τόσο βλαπτικές για την Ελλάδα στο εξωτερικό αλλά και στο εσωτερικό; Διότι ναι μεν είχα ήδη τότε κάποιες φορές αναρωτηθεί, πώς συνέβη μέσα σε λίγα χρόνια να έχει γεμίσει ο τόπος ξένους πληθυσμούς και γιατί άραγε συμβαίνει αυτό και που οδηγεί, ούτε είχα ονειρευθεί, όμως, ότι οι απορίες μου αυτές πιθανότατα ήσαν αποκυήματα μιας ρατσιστικής προσωπικότητας. Ούτε ότι οι ανησυχίες και, έστω, οι φόβοι μου για την ξαφνική επέλαση παράνομων ξένων σήμαιναν ότι διακατέχομαι από φοβία, που είναι παθολογική κατάσταση. Αισθάνθηκα έντονο το αίσθημα της αδικίας από τη δυσφήμηση εναντίον μου και εναντίον του Ελληνισμού γενικότερα, και αυτό παρά το ότι μου ήταν γνωστό, ότι ετικέτες του τύπου «ρατσισμός» και παρόμοια, χρησιμοποιούνται κατά κόρον στην Αμερική και στην Ευρώπη και ότι ήταν μόνο θέμα χρόνου να μεταφερθούν από τα εντόπια παπαγαλάκια στην Ελλάδα. Θα είχαν άραγε μέλλον στην Ελλάδα ή θα ναυαγούσαν πάνω στα βράχια της ελληνικής οξυδέρκειας; Δυστυχώς, το μέλλον επρόκειτο να δείξει ότι οι διαδηλωτές μας δεν ήσαν μόνοι, με τις ξενόφερτες σκέψεις τους, αλλά μέρος ευρύτερου επιτελικού σχεδίου, με πρώτο το επίσημο κράτος να υπηρετεί πιστά την εφαρμογή του στην Ελλάδα. Έτσι δεν αποτελεί έκπληξη, ότι δέκα χρόνια μετά, ετοιμάστηκε και εδώ πλέον, «αντιρατσιστικό νομοσχέδιο» προς ψήφιση στη Βουλή, νομοσχέδιο που ποινικοποιεί, όπως επεσήμανε ο Chomsky για την περίπτωση της Γαλλίας, ένα ευρύ φάσμα του δημόσιου διαλόγου. Ένα νομοσχέδιο, που και για άλλους παρατηρητές, αποτελεί προσπάθεια της πολιτικής εξουσίας να καταστείλει βίαια την σκέψη και την αντίδραση των πολιτών και να επιφέρει έτσι τη βίαιη μεταβολή της κοινωνίας. Ένα νομοσχέδιο παντελώς ασύμβατο με τις αρχές μιας ελεύθερης κοινωνίας.
Είναι ώριμες, άραγε, οι συνθήκες στην Ελλάδα για την επιβολή «αντιρατσιστικού» νόμου; Αν ληφθεί υπόψη ο συνολικός όγκος της προπαγάνδας από την εποχή του Σημίτη μέχρι σήμερα, δηλαδή η έκθεση του κοινού στα συνθήματα και στρεβλά νοήματα που έρχεται να κωδικοποιήσει ο αντιρατσιστικός νόμος, θα φανεί ότι η Ελλάδα δεν φοβάται τη σύγκριση με τις λοιπές χώρες του δυτικού κόσμου, μάλιστα ξεπερνάει τις περισσότερες, με μόνη ίσως εξαίρεση τις ΗΠΑ, όπου η προπαγάνδα έδρασε

Η εξουσία ως ξέχωρη οντότητα

«Ο Περικλής αγορεύων από της Πνυκός. Έργο του Philipp von Foltz (1805 - 1877).

«Οφείλετε, άλλωστε, να προασπίσετε την περίοπτον θέσιν, εις την οποίαν ανήλθεν η πόλις ως εκ της ηγεμονίας της και δια την οποίαν πάντες υπερηφανεύεστε, και να μην αποφεύγετε τα βάρη αυτής, ειδεμή μήτε τας τιμάς να επιδιώκετε. Ούτε πρέπει να νομίσετε ότι αγωνίζεσθε υπέρ ενός μόνον πράγματος, να μη γίνετε δηλαδή υποτελείς αντί ελευθέρων, αλλά και περί διατηρήσεως ή στερήσεως της ηγεμονίας, και κατά του κινδύνου του μίσους, εις το οποίον σας έχει εκθέσει η άσκησις αυτής. Της ηγεμονίας όμως αυτής δεν είναι πλέον καιρός να παραιτηθήτε, και εάν ακόμη μερικοί, κατά την παρούσαν κρίσιν, εκ φόβου και της επιθυμίας της αποφυγής φροντίδων, είναι διατεθειμένοι και την θυσίαν αυτήν να στέρξουν, δια να επιδειχθούν ότι επιδιώκουν ειρηνόφιλον πολιτικήν. Διότι η ηγεμονία σας κατήντησεν εξουσία δεσποτική, της οποίας ημπορεί μεν να φαίνεται άδικος η απόκτησις, αλλ' η από της οποίας παραίτησις είναι επικίνδυνος».
Θουκυδίδου «Ιστορίαι», Βιβλίο Β, κεφ. 63, παρ. 1-2, Μετάφραση Ελευθερίου Βενιζέλου

Ο Περικλής προειδοποιεί τους Αθηναίους: δεν μπορούν να κάνουν πίσω στην αδικία τους. Είναι παράτολμη έως αυτοκτονική η δίκαιη πολιτική, η «ειρηνόφιλη». Η άσκηση της εξουσίας επιφέρει το μίσος των

Οι δορυφόροι

O Αλκιβιάδης Κωνσταντίνος Κεφαλάς, αναλύει τα αίτια πίσω από το τουρκικό τεχνολογικό ράλι, αποκαλύπτει τους μηχανισμούς που εξασφαλίζουν την κρατική... καχεξία στην Ελλάδα (που, όσο αφορά την τεχνολογία των laser, προηγείτο σε σχέση με την Τουρκία κατά τριάντα χρόνια μέχρι το 2000) και εξηγεί πώς μπορεί η χώρα μας να κινηθεί από τώρα και στο εξής.

Αὕτη γὰρ μόνη ἐστὶ κακὴ πρᾶξις, ἐπιστήμης στερηθῆναι. Επειδή το μοναδικό κακό είναι να στερηθεί κάποιος την γνώση. Πλάτων, «Πρωταγόρας» 345α

Στα μέσα Ιανουαρίου του 2015 σε διάφορα σημεία της Τουρκικής πρωτεύουσας κάτι ασυνήθιστο συνέβαινε. Είκοσι περίπου αυτοκίνητα της ΜΙΤ με πάνοπλους αστυνομικούς περίμεναν υπομονετικά όλη την νύκτα έξω από αντίστοιχο αριθμό οικιών για να μεταφέρουν το πρωΐ σε μια από τις καλλίτερα φυλασσόμενες εγκαταστάσεις της χώρας μία ομάδα πολιτών συμπεριλαμβανόμενου και του υπουργού αμύνης. Το ίδιο απόγευμα, η τουρκική κυβέρνηση ανακοίνωσε θριαμβευτικά ότι «το πρωτότυπο σύστημα αναχαίτισης πυραυλικών συστημάτων και αεροσκαφών με laser, αεριοποίησε επιτυχώς σε δέκα μόλις δευτερόλεπτα το ατσάλι του κινητού στόχου δοκιμής με την πρώτη προσπάθεια». Τρία χρόνια νωρίτερα, η αντίστοιχη εισήγηση, συνολικού κόστους 450 εκατομμυρίων δολαρίων, του Yφυπουργείου Aμυντικής Βιομηχανίας (SSM), υιοθετήθηκε αμέσως από το Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας της χώρας. Ακολούθησε η εφαρμογή του επιχειρησιακού σχεδίου που περιελάμβανε την συνεργασία μεταξύ του τουρκικού ερευνητικού κέντρου SAVTAG του TÜBITAK, του ιδιωτικού πανεπιστήμιου BILKENT και της ηλεκτρονικής αμυντικής βιομηχανίας ASELSAN [1]. Το μεγαλόπνοο σχέδιο, που όπως ισχυρίζοντο, θα ήτο πλήρως επιχειρησιακά έτοιμο σε 72 μήνες, απαιτούσε την άψογη διαχείριση των οικονομικών πόρων του προγράμματος χωρίς πολιτικές μίζες και θα υλοποιείτο με ανθρώπινο δυναμικό επιλεγμένο αξιοκρατικά χωρίς κομματικές και ρουσφετολογικές μεθοδεύσεις, με μοναδικό κριτήριο την επιστημονική και τεχνολογική κατάρτιση του προσωπικού. Τo εκπληκτικό του εγχειρήματος και της επιτυχούς διαχείρισης του προγράμματος βασίστηκε στην

Κ. Καβάφης: Τα αθάνατο παιδί της αιώνιας πατρίδας

Στην φωτογραφία βλέπουμε τη θέα από ένα από τα παράθυρα της οικίας του ποιητή 


Σαν σήμερα γεννήθηκε (1863) και σαν σήμερα πέθανε (1933) ο Κωνσταντίνος Καβάφης. Η μοίρα με ευλόγησε να συναντήσω την ποίησή του και να βρεθώ δυο φορές στην οικία του συγκλονισμένος από το όλον της Αλεξάνδρειας και το απόλυτον των βιωμάτων μου σ' αυτό τον τόπο τον ιερό. Εύχομαι και προσεύχομαι να ξαναβρεθώ εκεί, όπως πρέπει. Υπό το φως του Ώρου και υπό την σκέπη των πτερύγων της Ίσιδος.

Οι Τρωάδες διδάσκουν τους νικητές

Ο Νεοπτόλεμος θυσιάζει την Πολυξένη πάνω από τον τάφο του πατέρα του, του Αχιλλέα. Μελανόμορφη υδρία του 6ου αιώνα π.Χ. Εκτίθεται στο Βρετανικό Μουσείο.

«Μωρός είναι όποιος κουρσεύει πόλεις∙ θα καταστρέψη ναούς και μνήματα, ιερά των πεθαμένων άσυλα, μα κι αυτός κατόπι θα χαθή».
Ευριπίδου «Τρωάδες», στ. 95-97 Απαντα Αρχαίων Ελλήνων Συγγραφέων, εκδόσεις Πάπυρος, σελ. 21

Οι εναρκτήριες φράσεις είναι θεϊκές. Εκστομίστηκαν από τον θυμωμένο με τους Αχαιούς Ποσειδώνα, τη στιγμή μάλιστα που η Αθηνά τον παρακολουθεί και συμφωνεί μαζί του στην αποδοκιμασία των πάλαι ποτέ εκλεκτών της. Το αίτιο της ολύμπιας δυσφορίας δεν είναι η επιδρομή στην Τροία, αλλά η βαναυσότητα της αντιμετώπισης των ηττημένων. Η δύναμη, για ακόμη μια φορά, δεν σεβάστηκε την ανημπόρια. Η επίμονη, πολυετής συγκέντρωση του νου και η θυσία των σωμάτων τόσων Αχαιών στον βωμό της υπερπροσπάθειας της άλωσης της πόλεως του Ιλίου ξέσπασε με ένα ξέφρενο επινίκιο γιορτάσι εκδίκησης, λαφυραγώγησης, αρπαγής γυναικών, φόνων, εξανδραποδισμού των Τρώων, καταστροφής ιερών και πυρπόλησης του συνόλου των κτισμάτων της άμοιρης πατρίδας του Πριάμου και της Εκάβης. Οι Αχαιοί δεν

Το νέο «Κατοχικό Μάρκο» είναι το ευρώ

O Αλκιβιάδης Κωνσταντίνος Κεφαλάς, μ' ένα αποκαλυπτικό άρθρο φωτίζει τα παρασκήνια της παγκόσμιας οικονομίας και αναλύει το ελληνικό δράμα:

• Πώς οι Γερμανοί, μέσα σε 70 χρόνια, λεηλάτησαν δύο φορές την Ελλάδα!
• Γιατί το δολάριο έχει χάσει μέσα σε 34 χρόνια το 90% της αξίας του.
• Το τρικ της δημιουργίας πλασματικού χρέους.
• Το δεύτερο θερμοδυναμικό αξίωμα και η παραγωγή μιας χώρας.

Χρέος χιλίων ευρώ δημιουργεί πρόβλημα στον δανειζόμενο. Χρέος τριακόσιων πενήντα δισεκατομμυρίων ευρώ δημιουργεί πρόβλημα στον δανειστή.

 Στις 27 Απριλίου του 1941 στις 8 το πρωί της Κυριακής του Θωμά, οι λιγοστοί Αθηναίοι στους δρόμους παρακολουθούσαν σιωπηλοί, παγωμένοι και ανέκφραστοι τα Γερμανικά στρατεύματα να εισέρχονται στην Αθήνα από τρεις κατευθύνσεις, τέρμα Πατησιών, Ιεράς οδού και Λεωφόρου Κηφισίας. Οι πρώτοι Γερμανοί στρατιώτες που εισήλθαν στην Αθήνα ήταν ένα τάγμα μοτοσικλετιστών της 2ας Τεθωρακισμένης Μεραρχίας, οι οποίοι ακολουθούσαν προσεκτικά δυο τεθωρακισμένα οχήματα με αριθμούς WH 296994 και WH 219984 [1]. Ταυτόχρονα οι πολιτικές και στρατιωτικές αρχές υπό τον στρατιωτικό διοικητή Αθηνών υποστράτηγο Χρ. Καβράκο παρέδιδαν την ανοχύρωτη πόλη στους εισβολείς σε ένα καφενείο στην συμβολή των λεωφόρων Κηφισίας και Αλεξάνδρας, απέναντι από την έπαυλη του Θων. Αμέσως μετά την εγκατάσταση τους σε διάφορα στρατόπεδα και επιταγμένα σπίτια της Αττικής, οι Γερμανοί στρατιώτες «επισκέφτηκαν» μαζικά τα Αθηναϊκά καταστήματα του κέντρου. Είχαν εφοδιαστεί με άφθονα «Γερμανικά Κατοχικά Μάρκα», τυπωμένα στους πολυγράφους με τους οποίους οι στρατιωτικές μονάδες είχαν φέρει μαζί τους από την Γερμανία για τον σκοπό αυτό. Οι πρώτοι νόμοι στην κατεχόμενη χώρα θα επέβαλλαν την ποινή του θανάτου για τους καταστηματάρχες που δεν θα εδέχοντο τα «Κατοχικά Μάρκα» στις συναλλαγές. Η ανωτάτη στρατιωτική διοίκηση είχε απαγορεύσει στους στρατιώτες να χρησιμοποιούν στην Ελλάδα το επίσημο νόμισμα του Γ’ Ράιχ. Μέσα σε δύο με τρεις ημέρες οι κατακτητές άδειασαν εντελώς τα Αθηναϊκά καταστήματα από τα εμπορεύματα. Έκτακτα δρομολόγια τραίνων μετέφεραν μέσω Γιουγκοσλαβίας στην Γερμάνια και την Αυστρία τα δώρα των στρατιωτών της Βέρμαχτ προς τις οικογένειες τους, που αποτελούντο από χιλιάδες τόνους τροφίμων, υφασμάτων, καπνά, υποδήματα, έπιπλα, έργα τέχνης, αντίκες, βιβλία, παιχνίδια, ενώ τα αποθεματικά των καταστημάτων σε γυναικείες κάλτσες νάΐλον θα εξαντλούντο από την πρώτη στιγμή. Ταυτόχρονα, οι Γερμανοί θα απαιτούσαν το 51% του ελέγχου των Ανωνύμων Εταιρειών της χώρας, πληρώνοντας βεβαίως σε κατοχικά μάρκα. Οι μεγάλες και μικρές βιομηχανίες της χώρας άλλαξαν ιδιοκτήτες μέσα σε μια εβδομάδα. Την ίδια στιγμή οι Έλληνες εργολάβοι δημοσίων έργων παρουσίαζαν στην Τράπεζα της Ελλάδος τα υπερτιμολογημένα παραστατικά των Γερμανικών οχυρωματικών έργων, εξοφλούμενα αρχικά σε κατοχικές χάρτινες δραχμές, τις οποίες μετέτρεπαν αμέσως σε χρυσές λίρες Αγγλίας, με δεκαπλάσια τιμή ισοτιμίας τις απογευματινές ώρες σε σχέση με τις πρωινές. Η λεηλασία της χώρας από τους κατακτητές υπήρξε

Αντιμετώπιση του προσφυγικού

Το ωραιότερο τραγούδι για μετανάστες το έχουν δημιουργήσει οι Led Zeppelin («Immigrant Song»). Αναφέρεται, όμως, στους Βίκινγκ.

Ούτε μία εμπειρία δεν είναι πρωτόγνωρη σ' έναν αρχαίο λαό όπως ο δικός μας. Η Ιστορία διδάσκει τι να πράττουμε Στην ιστοσελίδα της εφημερίδας μας (www.dimokratianews.gr) δημοσιεύτηκε μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ανάλυση του διευθυντή Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών στο Ινστιτούτο Θεωρητικής και Φυσικής Χημείας δρος Αλκιβιάδη - Κωνσταντίνου Κεφάλα με τίτλο «Γιατί η Δύση εξισλαμίζει την Ελλάδα». Εκεί, μεταξύ άλλων, αναφέρονται τα ακόλουθα: «Στο χαοτικό κλίμα που προκλήθηκε από την άφιξη εκατοντάδων χιλιάδων εξαθλιωμένων Ελλήνων προσφύγων τον Σεπτέμβριο του 1922 στην Αθήνα, το πρώτο μέτρο της επαναστατικής επιτροπής που ανέλαβε την εξουσία στις 15/9/1922 ήταν η επίταξη δημοσίων και ιδιωτικών κτιρίων για την προσωρινή εγκατάσταση των προσφύγων. [...] Εκατοντάδες αθηναϊκά σπίτια, ιδιοκτησίας υποστηρικτών του βασιλέως Κωνσταντίνου ως επί το πλείστον, επιτάχτηκαν για να στεγαστούν οι πρόσφυγες. Σε κάθε δωμάτιο των μεγάλων αθηναϊκών αρχοντικών τοποθετήθηκε και από μια

Πέντε χρόνια από το διάγγελμα στο Καστελόριζο

Και αυτός ο τύπος κυκλοφορεί ακόμα ελεύθερος.

Η ελληνικότητα ως κιβωτός σωτηρίας

Στιγμιότυπο από τις Δελφικές Εορτές του 1930. Στην πρώτη σειρά: Η Εύα Σικελιανού, Ester Lombardo, Atanasio Cataro, Άγγελος Σικελιανός, Θανάσης Βελούδιος και ο Νίκος Αιγινίτης, που κρατά δενδρύλλιο παπύρου λίγο πριν το φυτέψει. Αριστερά στη φωτό ο Νικόλαος Πλαστήρας και πίσω του ο Γάλλος λόγιος Mario Meuner.

«Αλλά δεν είναι οι πέτρες, βέβαια, ή το χρήμα, που πραγματικά θα οικοδομήσουν στην Ελλάδα, αυτή τη νέα και παγκόσμια Κιβωτό. Την Κιβωτόν αυτή θα την οικοδομήσει η φωτεινή συνεργασία όλου του κόσμου, αλλά προ πάντων η ευθύνη των Ελλήνων να τη στήσουνε ως Έννοια μεταξύ τους, για να κλείσουνε και πάλι στα βάθη της τον σπόρο της ακέραιης αναγέννησης του Ανθρώπου απ' τη δύναμη της Θέλησης, του Νου και της Αγάπης για να τους χρησιμέψει, όσο πιο σύντομα μπορούνε, ως το σύνθημα μιας σύψυχης Εξόδου, μιας ομόθυμης θερμής αποδημίας, ηθικής, πνευματικής, κοινωνικής τους από ένα σε άλλο επίπεδο Ζωής».

Από την εισήγηση του Άγγελου Σικελιανού για την ανάγκη ίδρυσης Δελφικού Πανεπιστημίου. Πρώτη δημοσίευση το 1932, ανατύπωση στην ειδική έκδοση του περιοδικού ΗΩΣ, αρ. 103-107, σελ. 255, έτος 1967

Ο ποιητής και ιεροφάντης του Ελληνισμού Άγγελος Σικελιανός είχε κατανοήσει τον μηχανισμό του μεγαλείου του πολιτισμού που σημάδεψε τον τόπο μας. Επιδίωκε να τον θέσει ξανά σε λειτουργία βασιζόμενος σε σταθερές και νόμους, που δεν γίνεται να λαθέψουν ποτέ. Ο μηχανισμός αυτός είναι απλός: Φώτιση. Στα παιχνίδια του φωτός μπορεί κάποιος να

Γιατί η Δύση εξισλαμίζει την Ελλάδα

Διαβάστε την συγκλονιστική ανάλυση του Αλκιβιάδη Κωνσταντίνου Κεφαλά για το τι σκοπεύουν να κάνουν με την πατρίδα μας οι "σύμμαχοι", πώς ο Κάιζερ σχεδίασε την γενοκτονία των Ελλήνων της Μικρασίας, πώς δημιουργήθηκε η αστυφιλία λόγω της ανικανότητας των πολιτικών και γιατί οι ναζί χρησιμοποίησαν μουσουλμάνους για τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας.


«Αν βουληθείς να μαρνηθείς και να μαλησμονήσεις, σε Τούρκικα σπαθιά σε δω, σε Καταλάνου χέρια. Αράπηδες σε σέρνουσι και Τούρκοι να σε δέσουν, κι σ’ όχλο Σαρακίνικο τρεις μαχαιριές σε δώσουν», Ελληνικό μεσαιωνικό δημώδες

 Στο χαοτικό κλίμα που προκλήθηκε από την άφιξη εκατοντάδων χιλιάδων εξαθλιωμένων Ελλήνων προσφύγων τον Σεπτέμβριο του 1922 στην Αθήνα , το πρώτο μέτρο της επαναστατικής επιτροπής που ανέλαβε την εξουσία στις 15 Σεπτεμβρίου του 1922, ήταν η επίταξη δημοσίων και ιδιωτικών κτιρίων, για την προσωρινή εγκατάσταση των προσφύγων. Το μέτρο της επίταξης - όπως κωδικοποιήθηκε και επεκτάθηκε με τα νομοθετικά διατάγματα της 11ης Νοεμβρίου 1922 «Περί επιτάξεως ακινήτων δι’ εγκατάστασιν προσφύγων» και της 22ας Νοεμβρίου 1922 «Περί επιτάξεως κατοικουμένων ή οπωσδήποτε χρησιμοποιουμένων ακινήτων» ήταν η αρχή για τις πρώτες προστριβές ανάμεσα στους παλιούς και τους νέους κατοίκους της πόλης. Η επίταξη και η αναγκαστική συγκατοίκηση γηγενών και προσφύγων στα ίδια σπίτια, προκάλεσε έντονες αντιδράσεις και διαμαρτυρίες από την πλευρά των γηγενών. Εκατοντάδες Αθηναϊκά σπίτια, ιδιοκτησίας υποστηρικτών του Βασιλέως Κωνσταντίνου ως επί τω πλείστον, επιτάχτηκαν για να στεγαστούν οι πρόσφυγες. Σε κάθε δωμάτιο των μεγάλων Αθηναϊκών αρχοντικών τοποθετήθηκε και από μια οικογένεια προσφύγων, ενώ οι ιδιοκτήτες των περιορίστηκαν και αυτοί σε ένα δωμάτιο της οικίας των. Το ψυχολογικό σοκ στην αυτιστική Αθηναϊκή κοινωνία του μεσοπολέμου από το μέτρο της αναγκαστικής κατάσχεσης ήταν ισχυρότατο. Μέχρι εκείνη την στιγμή, οι θαμώνες του Ζαχαράτου πίστευαν αφελώς, ότι ο Σαγγάριος και το Εσκί Σεχίρ ευρίσκοντο πολύ μακριά από το Σύνταγμα, ώστε να δύνανται τα πολεμικά γεγονότα να επηρεάσουν την καθημερινότητα τους. Αδυνατούσαν να πιστέψουν αυτό που τους συνέβαινε. Εν μια νυκτί, βρήκαν εαυτούς να συγκατοικούν στο ίδιο τους το σπίτι με αλλά πενήντα άγνωστα σε αυτούς άτομα, ενώ οι τυχεροί που τα σπίτια τους δεν είχαν ακόμη επιταχθεί ζούσαν με την αγωνιά της εμφάνισης των στρατιωτών στην εξώπορτα που θα θυροκολλούσαν το χαρτί της επίταξης. Στα επόμενα είκοσι χρόνια οι Ελληνικοί προσφυγικοί πληθυσμοί, θα απωθηθούν στις

Πώς αναστήθηκε το Δράμα στους Δελφούς

Οι συντελεστές της παράστασης, αμέσως μετά το πέρας της, σηκώνουν στα χέρια το ζεύγος Σικελιανού ενώ το κοινό τους αποθεώνει.

«Σε λίγο τα τηλεγραφικά σύρματα εβούιζαν, οι πρώτες ειδήσεις φτάνουν στην Αθήνα, στο Παρίσι, στο Λονδίνο, στη Ρώμη, στη Μαδρίτη, στη Λισαβώνα. Όλη εκείνη τη νύχτα η Αθήνα βρισκότανε σε υπερδιέγερση. Την επόμενη ημέρα τα καταστήματα έμειναν κλειστά κι όλος ο κόσμος φιλιόντανε στους δρόμους όπως συνηθίζεται το Πάσχα. [...] Όλη η Ελλάδα ήταν στο πόδι και οι ειδήσεις για τους Δελφούς εξακολουθούσαν να φτάνουν, έπειτα από τα πρώτα σημειώματα, μεγάλες και λεπτομερειακές. 'Το Δράμα ξαναγεννήθηκε' λέγανε στην πρωταρχική χώρα της γένεσής του. Οι Έλληνες ανταποκριτές ήτανε το ίδιο γεμάτοι θαυμασμό. 'Πήγανε να κοροϊδέψουν και στάθηκαν να προσευχηθούν'. Για μήνες τα ελληνικά φύλλα γέμιζαν σελίδες για τις Δελφικές Εορτές. Και μου έλεγαν αργότερα πως το κοινό δεν ήθελε άλλα νέα».

Άρθρο της Εύας Πάλμερ - Σικελιανού, «Ο ποιητής Άγγελος Σικελιανός». Πρώτη δημοσίευση στο περιοδικό Athene (Δεκέμβριος 1943) - η μετάφρασή του περιλήφθηκε στην ύλη της Ν. Εστίας τον Δεκέμβριο του 1945. Ανατυπώθηκε στην ειδική έκδοση του περιοδικού ΗΩΣ, αρ. 98-102, σελ. 139, έτος 1966

Η άνοιξη είναι η εποχή που ορίστηκε να φέρνει την Ανάσταση και η νίκη επί του θανάτου, της λήθης κατά κανόνα σηματοδοτείται με

Οι εχθροί των εθνών

To κείμενο που ακολουθεί, είναι του Αλκιβιάδη Κωνσταντίνου Κεφαλά, Διευθυντή Ερευνών στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, και αποτελεί μια συγκλονιστική ανάλυση της μεθοδολογίας των εθνοκτονιών που διαπράττουν οι ληστρικές ελίτ της Νέας Τάξης. Διαβάστε το!

«Φυσικά και είμαστε όλοι ίσοι απέναντι του νόμου. Απαγορεύεται το ίδιο, τόσο στους πλούσιους όσο και στους φτωχούς να κοιμούνται κάτω από τις γέφυρες, να ζητιανεύουν και να κλέβουν ψωμί» Anatole France.

Είναι κοινή η πεποίθηση ότι το κοινωνικό, πολιτικό, πολιτιστικό, οικονομικό και πνευματικό τέλμα στο οποίο όλο και βαθύτερα ποντίζεται η Ελλάδα είναι πολύ πιο σκοτεινό, βαθύ και βορβορώδες από ότι αρχικά εκτιμάτο, ώστε να θεωρείται ουτοπία η οποιαδήποτε κατάσταση επαναφοράς στο αρχικό σημείο εκκίνησης. Όμως, παρά την συνεχή, λεπτομερή και διεξοδική δημόσια συζήτηση των αποτελεσμάτων της οικονομικής καταστροφής, απουσιάζει από τον δημόσιο λόγο η έκθεση των πραγματικών αίτιων του ολέθρου. Θα μπορούσε λοιπόν να θεωρηθεί, ότι η απόκρυψη της αλήθειας είναι δολίως και συνειδητώς επιβαλλόμενη στην κοινή συνείδηση από κάποια “αόρατο αρχή”, διαφορετικά, η μόνη εναλλακτική περίπτωση δεν μπορεί παρά να είναι το αποτέλεσμα κάποιας μυστηριώδους καθολικής απονεύρωσης και εξασθένισης των πνευματικών αντανακλαστικών του έθνους. Οι έντιμες απαντήσεις θα μπορούσαν να φωτίσουν τις σκοτεινές πτυχές της μη αναστρέψιμης κατάστασης, παρά το γεγονός ότι ο κοινός νους έχει μια κάποια θολή και συγκεχυμένη αντίληψη των αιτίων.
Γιατί λοιπόν αποτυγχάνουν τα Έθνη; Την απάντηση στο διαχρονικό και ταυτόχρονα επίκαιρο ερώτημα δίνουν οι

Βούρδουλας στους κερματιστές

Η φοβερή σκηνή από την Καινή Διαθήκη, όπως την φαντάστηκε ο Καραβάτζιο (1571-1610).

Ο χριστιανισμός είναι αγάπη, κατανόηση, συγχώρεση, αλληλεγγύη και φραγγέλιο σε όσους αργυραμοιβούς που κάνουν τον οίκο του Θεού οίκο εμπορίου.

Ο Χριστός υπέμεινε όλες τις αδικίες που έγιναν σε βάρος Του. Και ραπίσματα και ακάνθινο στεφάνι και διαπόμπευση και σταύρωση και χλεύη. Μόνο σε ένα σημείο Τον είδαμε να... τραμπουκίζει και να τα κάνει μπίλιες. Όταν αντίκρισε το ναό να μολύνεται από τους σαράφηδες. Η αντίδραση του Κυρίου, σήμερα θα καταδικαζόταν ομοφώνως από όλους τους τηλεοπτικούς σταθμούς που λαμβάνουν θαλασσοδάνεια για να λένε στο λαό πόσο λάθος είχε που ζούσε πάνω από τα όριά του. Στο Κατά Ιωάννην (2, 13-17) διαβάζουμε τα ακόλουθα συναρπαστικά:

Μια συμβουλή νίκης από το παρελθόν

Ο Δίας κεραυνοβολεί τον Τυφώνα. Μελανόμορφη υδρία, περ. 550 π.Χ., γερμ. κρατική συλλογή αρχαιολογικών ευρημάτων, Μόναχο.

«Ο Τυφωέας έγνεψε χαρούμενα τα φρύδια του και έσεισε τους βοστρύχους του. Τα μαλλιά του ξέρασαν δηλητήριο της έχιδνας και ράντισαν ολόγυρα τα βουνά. Γρήγορα έτρεξε προς την σπηλιά του, απ' όπου πήρε τα νεύρα του Δία και τα 'δωσε σαν δώρα φιλοξενίας στον πανούργο Κάδμο, τα νεύρα που είχαν κάποτε πέσει καταγής στη μάχη με τον Τυφώνα».

Νόννου «Διονυσιακά», Τόμος Πρώτος, στ. 507-512, εκδόσεις Κάκτος, σελ. 83

Ο μύθος της σύγκρουσης του Διός με τον Τυφώνα ή Τυφωέα* δεν διδάσκεται καν στην υποχρεωτική εκπαίδευση αν και έχει τόσες πολλές προεκτάσεις, συμβολισμούς και μηνύματα για κάθε ελληνική και παγκόσμια εποχή, ώστε θα έπρεπε να αποτελεί άξονα της Παιδείας όλων των πολιτισμένων ανθρώπων. Σύμφωνα με την παράδοση ο Τυφών είναι

Πώς θα επιβιώσει το έθνος

«Η ελληνική πλευρά πρέπει να κατανοήσει έμπρακτα, και όχι μόνον λεκτικά, ότι η αξία μιας συμμαχίας για ένα μέλος της καθορίζεται από το ειδικό βάρος του τελευταίου μέσα στο σύνολο της συμμαχίας. Πιο λιανά: οι σύμμαχοι αξίζουν για σένα τόσο όσο αξίζεις εσύ γι' αυτούς. [...] Τα "δίκαια" της Ελλάδας δεν εντυπωσιάζουν κανέναν, όσο πίσω τους βρίσκεται ένας παρίας με διαρκώς απλωμένο το χέρι, κάποιος που ζει από δάνεια, επιδοτήσεις και "προγράμματα στήριξης". Η λύση του προβλήματος της εθνικής βιωσιμότητας, όχι σε λογιστική αλλά σε παραγωγική βάση, αποτελεί προϋπόθεση για την άσκηση σοβαρής εξωτερικής πολιτικής».

Παναγιώτης Κονδύλης, «Θεωρία του πολέμου», εκδόσεις Θεμέλιο, σελ. 409
Η άσκηση πολιτικής είναι άσκηση δυνάμεως και κατανομή της ανάλογα με τις προϋποθέσεις για την πάση θυσία διατήρηση, διεκδίκηση και αύξησή της. Η ισχύς-υλική, ηθική, πολιτισμική- ήταν και παραμένει κατεπείγον ζητούμενο απ' όλα τα έλλογα όντα. Και η ίδια η ζούγκλα θα μπορούσε να ιδωθεί ως μια λεωφόρος στην οποία κινούνται οι πόροι, φυτικοί και ζωικοί, οι θηρευτές τους και πολλά δυναμικά φορτία, τα οποία βρίσκονται σε διαρκή ανταγωνισμό και αλληλεπίδραση.
Ο Παναγιώτης Κονδύλης (1943-1998) -μεταξύ πολλών άλλων φιλολογικών και λοιπών ακαδημαϊκών δεξιοτήτων του- ήταν φιλόσοφος-αναλυτής του πάθους για δύναμη και των μεθόδων απόκτησής της. Γεννήθηκε πάνω σε ένα συμβολικό

Ο Χρίστος Γούδης γράφει για τα συνθήματα των ΟΥΚ

ΚΡΕΙΤΤΟΝ ΤΟ ΣΙΓΑΝ ΤΟΥ ΛΑΛΕΙΝ

Παρακολούθησα κι εγώ την στρατιωτική παρέλαση της 25ης Μαρτίου 2015 στην Αθήνα, στην Πανεπιστημίου, κάτι που έκανα για πρώτη φορά μετά από πολλά-πολλά χρόνια, μετά τις αρχές της δεκαετίας του ’50, τότε που με πήγαινε στο ίδιο σημείο ο Μανιάτης πατέρας μου και μ’ έβαζε στους ώμους του για να βλέπω καλύτερα, κρατώντας με περισσή υπερηφάνεια την ελληνική σημαία. Γαλουχημένος στην προσχολική ηλικία από τις πατρικές αφηγήσεις και τα εθνικά έργα του Θεάτρου Σκιών της γενέτειράς μου, του Πειραιά, στον ταπεινό καραγκιόζη του Χαρίδημου, είχα παιδιόθεν διαμορφώσει την ακλόνητη πεποίθηση περί της παντοδυναμίας των Ενόπλων Δυνάμεων της πατρίδας μας.
Το πρώτο σοκ για τις στρατιωτικές μας επιδόσεις ένοιωσα ξαφνικά, στα μέσα της δεκαετίας του

Αδρεναλίνη!

Η κατασυκοφάντηση της Επανάστασης του 21

Στα πλαίσια της αποδόμησης της ελληνικής εθνικής συνείδησης, οι εθνομηδενιστές ιστορικοί έχουν αποδυθεί σε ένα γενικευμένο εγχείρημα αποσύνδεσης της σχέσης του νεώτερου ελληνισμού, και μάλιστα του ελληνικού κράτους, με τις παλαιότερες περιόδους της ιστορίας μας. Έτσι, η θεωρία τουΦαλμεράυερ, στη σύγχρονη –κατά Χομπσμπάουμ εκδοχή–,  για την απουσία οποιαδήποτε σχέσης ανάμεσα στον ελληνισμό του 19ου αιώνα με το Βυζάντιο και την αρχαιότητα, έχει επανέλθει ως η σύγχρονη ακαδημαϊκή κατεστημένη ιστορία ενός θνήσκοντος(;) ελληνικού κράτους. Σε αυτό πλαίσιο, έχει ιδιαίτερα κακοποιηθεί η ελληνική ιστορία των χρόνων που προηγούνται άμεσα της Επανάστασης του ’21, όπως είχε φανεί και με το βιβλίο της κ. Ρεπούση. Διότι, σε εκείνη την ιστορική περίοδο, μπορεί να καταδειχτεί η οποιαδήποτε συνέχεια ή ασυνέχεια.

 Στη μεταπολιτευτική περίοδο, και ιδιαίτερα μετά το 1990, θα γίνει το αποφασιστικό  βήμα σε αυτή την κατεύθυνση, θα συγκροτηθεί μια μαρξίζουσα ιστοριογραφική σχολή, η οποία θα

Ελίτ και αποκρυφισμός

Το θέμα μπορεί να φαντάζει «ακραίο» και εντελώς απίστευτο, αλλά είναι πιο απίστευτο τόσο πλούσιος και ευλογημένος πλανήτης να μην μπορεί να ταΐζει τα παιδιά του. Ενα παράδειγμα για το πώς κάνουν τους υπολογισμούς για το ποιος ζει, ποιος πεινά και ποιος πεθαίνει στον πλανήτη είναι η ομιλία της Κριστίν Λαγκάρντ, της διευθύντριας του ΔΝΤ, στην Εθνική Ενωση Τύπου των ΗΠΑ, την οποία έκανε στις 15 Ιανουαρίου 2014 (δείτε τα επίμαχα σημεία στη διεύθυνση https://youtu.be/QYmViPTndxw).

Εκεί φλόμωσε τους Αμερικανούς δημοσιογράφους στα αποκρυφιστικά υπονοούμενα και στις

Η ποιότητα ζωής του επαναστάτη

«Ως πότε παλικάρια να ζούμεν στα στενά,

Mονάχοι σα λιοντάρια, σταις ράχαις στα βουνά;

Σπηλαίς να κατοικούμεν, να βλέπωμεν κλαδιά,

Nα φεύγωμ' απ' τον Kόσμον, για την πικρή σκλαβιά.

Nα χάνωμεν αδέλφια, Πατρίδα, και Γονείς,

Tους φίλους, τα παιδιά μας, κι όλους τους συγγενείς.

Καλλιώναι μίας ώρας ελεύθερη ζωή,

Παρά σαράντα χρόνοι σκλαβιά, και φυλακή.

Τι σ' ωφελεί αν ζήσης, και είσαι στη σκλαβιά,

Στοχάσου πως σε ψένουν καθ' ώραν στη φωτιά.

Βεζύρης, Δραγουμάνος, Aφέντης κι αν σταθής,

O Tύραννος αδίκως σε κάμει να χαθής.

Δουλεύεις όλ' ημέρα, σε ό,τι κι αν σοι πη,

Kι αυτός πασχίζει πάλιν, το αίμα σου να πιη».

Ρήγας Φεραίος, «Θούριος ήτοι Oρμητικός Πατριωτικός Υμνος»

Το έργο γράφτηκε το 1797. Ο Ρήγας συνελήφθη την ίδια χρονιά στην Τεργέστη. Οι αυστριακές Αρχές τον παρέδωσαν στους Οθωμανούς κι εκείνοι τον φυλάκισαν, τον βασάνισαν, τον στραγγάλισαν και τον πέταξαν στον Δούναβη. Η ιχνογραφία της υπόθεσης του Ρήγα είναι τυπική του δράματος του νεότερου Ελληνισμού. Οι Αυστριακοί, ως «εκσυγχρονισμένοι» Ούννοι, περνούν τις αλυσίδες στον ιδεαλιστή Ελληνα και τον παραδίδουν στον Ασιάτη ομόλογο και συγγενή τους για τα περαιτέρω. Το σύντομο πέρασμα του Ελληνος από τον κόσμο μας δεν αφήνει κάτι άλλο πίσω του παρεκτός Ελευθερία, Αρετή, Εμπνευση και Αλήθεια.

Μπορεί αυτό το τραγούδι, που αποτέλεσε μία από τις πρώτες θρυαλλίδες της πυρκαγιάς του 1821, να το έχουμε συνηθίσει τόσο πολύ, ώστε να μην

Ακούστε τον Ευθύμη!

Σπουδαία δημιουργία ενός Έλληνα καλλιτέχνη που είναι προσγειωμένος ως χαρακτήρας και η έμπνευσή του εν πτήσει, σε τροχιά γύρω από την ιδεόσφαιρα του Κόσμου μας. Ο δίσκος του τιτλοφορείται "Εκδοχή Έψιλον". Με διαφορά ό,τι καλύτερο έχει να επιδείξει η εγχώρια hip hop σκηνή.

Φοιτητικά Κομματικά Μαυσωλεία

Τόσα χρόνια πάρτι, τραμπουκισμών, εκδρομών και αφισοκολλήσεων, πήγαν ολότελα στράφι. Ποια παράταξη στάθηκε στον Βαγγέλη Γιακουμάκη;

Τους ακούμε και τους βλέπουμε τόσα χρόνια να πανηγυρίζουν για τις διακυμάνσεις του μηδενός που κατορθώνουν οι συντονισμένες «δράσεις» τους. Οι μεν με τα φούτερ στους ώμους και τα ένσημα στις τζελατερίες και τα βαφλάδικα των ΒουΠού ανάβουν κεριά για την ειρήνη (έτσι γενικά και αόριστα) έξω από την πρεσβεία της Λιβύης. Στη συνέχεια οι πολλοί ασχολούνται με την επόμενη εκδρομή στην Αράχοβα, την επόμενη συναυλία της Πάολας και του Παντελίδη ή οργανώνουν κόλπα με ΜΚΟ (οι πιο επιτήδειοι), υπουργεία και ευρωπαϊκά κονδύλια.

Οι μεγαλύτερες και ουσιαστικότερες παρεμβάσεις που έχουν κάνει ποτέ είναι

Οι Ελληνες επιστρέφουν ως αλήθεια

«Ενώ οι λέξεις "φιλοσοφία" και "πρακτική" δύσκολα μπορεί να συνδυαστούν στο μυαλό των περισσότερων ανθρώπων, η φιλοσοφία πάντα παρείχε εργαλεία για να τα χρησιμοποιούν οι άνθρωποι στην καθημερινή τους ζωή. Οταν ο Σωκράτης περνούσε τον καιρό του συζητώντας στην Αγορά σημαντικά θέματα και ο Λάο Τσου κατέγραφε τις συμβουλές του για το πώς να ακολουθήσει κανείς το μονοπάτι της επιτυχίας, αποφεύγοντας παράλληλα τις ατυχίες, είχαν σκοπό οι ιδέες τους να εφαρμοστούν. Η φιλοσοφία αρχικά ήταν τρόπος ζωής, όχι ακαδημαϊκό αντικείμενο, ένα αντικείμενο όχι μόνο προς μελέτη αλλά και προς εφαρμογή. Ομως τον περασμένο αιώνα οι φιλόσοφοι απομονώθηκαν σε μια εσώτερη πλευρά ενός πύργου από ελεφαντόδοντο, γεμάτη από θεωρητική διορατικότητα αλλά άδεια από πρακτική εφαρμογή».

Λου Μαρίνοφ, «Πλάτωνας Οχι Πρόζακ», εκδόσεις Λιβάνη, σελ. 25

Το «Πλάτωνας Οχι Πρόζακ» ουσιαστικά είναι ένα ογκώδες κίτρινο χαρτάκι (τα διάσημα post-it) που θα μπορούσαμε όλοι να κολλήσουμε σε σημείο όπου έχουμε συχνή πρόσβαση, ώστε να μας υπενθυμίζει πόσο πολύ παρεξηγήσαμε τη μούμια για άνθρωπο και τούμπαλιν. Νομίζαμε επί δεκαετίες, αν όχι αιώνες, ότι φιλοσοφία είναι ακατάληπτες φράσεις που βγάζουν νόημα μόνο για

«Μεταπολίτευση» στα πανεπιστήμια

Το κύριο άρθρο της εφημερίδας «δημοκρατία» (07.03.1025) για το αίσχος που έγινε στο Πολυτεχνείο:

Είναι θλιβερό να γνωρίζουν οι Ελληνες ότι από το υστέρημά τους πληρώνουν γενναίο μηνιάτικο -συν όλες τις παροχές- σε ανύπαρκτους πρυτάνεις, όπως ο κ. Ιωάννης Γκόλιας που έχει κάνει το Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο κατ' εικόνα και καθ' ομοίωση της εκκωφαντικής ακαταλληλότητάς του.

Ακόμη και αν πρύτανης του Πολυτεχνείου προσφερόταν να πληρώνει το Δημόσιο δισεκατομμύρια ευρώ μηνιαίως, για να διατηρεί θέση στο ίδρυμα που διοικεί, θα έπρεπε το κράτος να του το αρνηθεί. Επιβλαβείς γαρ οι υπηρεσίες του.

Αυτός ο άνθρωπος, ο οποίος υποτίθεται ότι

Ο αντιπαθής αριβίστας Οδυσσεύς

«Η αρπαγή των όπλων του Φιλοκτήτη». Μαρμάρινη ανάγλυφη πλάκα του 2ου αιώνα. Φυλάσσεται στο μουσείο της Βραυρώνας.

«Οδυσσεύς: Όπου χρειάζονται τέτοιοι (άνδρες δόλιοι), τέτοιος είμαι εγώ· και όπου κρίνονται οι δίκαιοι και οι ενάρετοι, δεν μπορείς να βρεις ευσεβέστερο από μένα. Είμαι όμως γεννημένος να επικρατώ παντού, εκτός από σένα».

Σοφοκλέους, «Φιλοκτήτης», στ.1049-1053, εκδόσεις Πάπυρος, σελ.77

Σ' αυτή την τραγωδία οι άνθρωποι συγκρούονται ηθικά και πνευματικά. Όλα δείχνουν ότι το αποτέλεσμα των λεκτικών μαχών είναι ισόπαλο και ο αγώνας ατελέσφορος αλλά έρχεται ένας ημίθεος, ο Ηρακλής, και δίνει τη λύση. Ο Οδυσσέας θέλει να αποκτήσει το τόξο και τα βέλη του Ηρακλέους. Μόνο έτσι μπορεί να κατακτηθεί η Τροία. Τα έχει στην κατοχή του ο Φιλοκτήτης, που ο Οδυσσεύς και οι σύντροφοί του παράτησαν στην Λήμνο άρρωστο, ταλαιπωρούμενο από μια αγιάτρευτη δαγκωνιά φιδιού στο πόδι του, το οποίο διαρκώς πυορροεί και όζει. Φυσικά, ο δαιμόνιος Οδυσσεύς γνωρίζει ότι ο Φιλοκτήτης έχει μένος εναντίον του επειδή

Η ζωή απαντά στη Βούλτεψη

Η φωτογραφία ελήφθη προχθές, σε γνωστή αλυσίδα υπερκαταστημάτων, και είναι πιο πειστική από τους αρχιστράτηγους της ήττας

Φυσικά και μπορείς να πεις τον δεσπότη Παναγιώτη με τα κασκόλ του Βαρουφάκη να επηρεάζουν περισσότερο από τον Βαρουφάκη την πορεία της χώρας. Εννοείται ότι προσωπικότητες όπως ο Στρατούλης, ο Λαφαζάνης, η Χριστοδουλοπούλου και όλοι οι υπόλοιποι δεν μπορούν να αποτελέσουν εγγύηση για την εύρυθμη πορεία του κράτους για τα επόμενα χρόνια (μήνες, εβδομάδες, αναλόγως με τον βαθμό της αισιοδοξίας εκάστου).
Ωστόσο, η άλλη όψη του νομίσματος είναι η φωτογραφία με το πολυδιάστατο περιεχόμενό της, το οποίο μπορεί να ερμηνευθεί και ως σύγχρονος χρησμός από τις Πυθίες του εμπορίου.

«Χαρτί υγείας και ευρώ - το ένα και το αυτό» σου λέει η μία ερμηνεία, η κάπως ευρωσκεπτικιστική. Δεν απέχει από την αλήθεια. Οταν οι «εταίροι» σου...

Η σκοτεινή πλευρά της Μελίνας Μερκούρη - παρέες με δοσιλόγους στην Κατοχή

Σαν σήμερα το 1994 πέθανε η Μελίνα Μερκούρη. Μια γυναίκα που έχει αποθεωθεί στην Ελλάδα της παρακμής, για λόγους που αξίζει να αναλυθούν στο άμεσο μέλλον. Ωστόσο, οι αγιογράφοι της και οι σύντροφοί της στο ΠΑΣΟΚ λησμονούν πάντοτε μερικές στιγμές στη ζωή της που δεν ήταν και τόσο αντάξιες του «μύθου» της. Μια από αυτές, και απολύτως απεχθή, αποκαλύπτει η σπουδαία ηθοποιός. Πρωταγωνιστεί ο σύζυγός της, ο αείμνηστος πρωταθλητής του τριπλούν και έμπορος Γιώργος Μαρινάκης, η Μελίνα Μερκούρη και ένας διάσημος δοσίλογος και συνεργάτης των Ναζί. Ιδού τι γράφει...

Κλέφτες χρόνου, παιδιά του τίποτα

Η βασική απώλεια περιουσίας στον άνθρωπο είναι ο χρόνος του. Το πεπερασμένο του βίου και η ανυποχώρητη στάση του ενστίκτου της επιβίωσης αποδεικνύουν τον κανόνα με τρόπο οριστικό, αμετάκλητο. Ο χρόνος μας είναι αυτό που υποτιμούμε μέχρι να νιώσουμε ότι λιγοστεύει. Μέχρι που οι φυσικές δυνάμεις μας θα μας καθηλώσουν στην κατάσταση του γήρατος - τουλάχιστον τους πιο τυχερούς από εμάς. Σαν τα πλοία που ξεπέρασαν τα μίλια της ακμαίας θαλασσοπορίας τους και αποσύρονται στους ναυστάθμους, πριν οδεύσουν στα διαλυτήρια και μετασχηματιστούν οι κουκέτες, τα αμπάρια, τα στεγανά και η γέφυρα σε λαμαρίνες, φύλλα μετάλλου και... κονσέρβες.
Το να ενδιαφερόμαστε για οτιδήποτε δεν εγκωμιάζει, δεν λατρεύει, δεν αναδεικνύει και υπερασπίζει την ομορφιά της ζωής όχι μόνο δεν

Όταν τα ΟΧΙ είναι αυθεντικά κι απόλυτα

Με το χαμόγελο στα χείλη, πίστη στον Θεό και εμπιστοσύνη στην εθνική ηγεσία δεν υπάρχει αντίπαλος για τους Έλληνες.

"Έξω ολόκληρη η Αθήνα είχε ξεχυθεί στους δρόμους αλαλάζοντας. [...] χιλιάδες κόσμος ζητωκραύγαζαν και όρμησαν στον περίβολο του Υπουργείου Εξωτερικών που πλημμύρισε από έξαλλους νέους και κύκλωσε το αυτοκίνητο του Μεταξά που παρουσιάστηκε στην εξώπορτα για να επιβιβαστεί. Κρατούσε το μπαστούνι στο χέρι και τον πλαισίωναν οι δύο σωματοφύλακές του. [...] όταν το πλήθος τον είδε, παραφρόνησε. Στεκόμουν λίγο πιο πίσω του και είδα τον δικτάτορα να ζει την ωραιότερη, ίσως, στιγμή της ζωής του. Έκανε νόημα με το μπαστούνι του να μεριάσουν οι σωματοφύλακες και παραδόθηκε στην ανθρωποπλημμύρα που τον σήκωσε στους ώμους και τον πήγε, κραυγάζοντας τον εθνικό ύμνο, απέναντι στο Γενικό Επιτελείο. Είχε κανείς την εντύπωση ότι η Ελλάς ήταν ένα

Ευμενίδες για τους Έλληνες

Ο ναός του Απόλλωνος στους Δελφούς

Απόλλων: «Δεν θα σ' εγκαταλείψω. Ως το τέλος θάμαι κοντά σου φύλακας• αλλά και μακριά αν είμαι, δεν θα φανώ ήπιος στους εχθρούς σου. [...] Όμως εσύ να φεύγης ποτέ μην κουρασθής• γιατί θα σε καταδιώκουν επάνω στην απέραντη ξηρά, πάντα, και όταν σε γη σε φέρουν τα πλανητικά σου βήματα και όταν από θάλασσα κι από νησιά περνάς. Και μην κουράζεσαι να υποφέρης τούτον σου τον κόπο, ως που να φτάσης στην πόλι της Παλλάδος και να καθίσης αγκαλιάζοντας το παλαιό της άγαλμα».
Αισχύλου, «Ευμενίδες», στ. 64-80, εκδόσεις Πάπυρος, σελ. 27

Ο ίδιος ο Απόλλων μιλάει σ' αυτό το απόσπασμα. Απευθύνεται στον Ορέστη, που σκότωσε τη μητέρα του, Κλυταιμήστρα, και τον εραστή της, Αίγισθο και τον κυνηγούν οι Ερινύες. Ο νουνεχής θεός του ελληνικού φωτός καθησυχάζει τον Ορέστη για το μέλλον του και για την ισορροπία της ταραγμένης ψυχής του. Παραμένει φίλα διακείμενος προς τον

«Κυριακάτικη δημοκρατία»: Αποκαλύψεις φωτιά για τον Άδωνι Γεωργιάδη

Στην «κυριακάτικη δημοκρατία» όλες οι ειδήσεις που δεν θα ήθελε να μαθευτούν ο φανατικότερος υπερασπιστής του μνημονίου και της τρόικας. Το ΣΔΟΕ, οι αποδείξεις που δεν έκοβε και οι καταγγελίες του Γιώργου Καρατζαφέρη αλλά και ενός απλού πολίτη που κατέφυγε στις αρχές. Οι φορές που γλίτωσε από άρση ασυλίας και οι κατηγορίες που τον βαρύνουν. Όλα στην «κυριακάτικη δημοκρατία».

Το τέλος του Σαμαρά

Να είμαστε ειλικρινείς. Ο Τσίπρας με την στάση του διέσυρε τον δοσίλογο Σαμαρά. Ο άθεος, βυσματούχος ακροαριστερός, μέχρι να κάνει κωλοτούμπα, το πάλεψε. Ο άχρηστος θεομπαίχτης χλεχλές δεν διαπραγματεύτηκε τίποτα. Τώρα αποχαιρετά την καρέκλα του αρχηγού της ΝΔ που διέλυσε. Του αξίζουν όλες οι εξεταστικές του κόσμου (και όσα συνεπάγονται αυτές).

Εξκαλιμπούρδες της προπαγάνδας

Στο κέντρο ο βασιλεύς Τσίπραχαντ. Αριστερά ο μάγος Γλέζλιν. Δεξιά η σαγηνευτική Ραχήλ. Ο φάκελος με τα 525 ευρώ λείπει διότι επιστράφηκε.  

Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ευρώπη. Αυτό του «επιτυχημένου» επικοινωνιολόγου που νομίζει ότι άπαντες είναι χαχόλοι.

Είναι ωραία τώρα το καταχείμωνο να καθόμαστε γύρω από το τζάκι και να ακούμε όμορφα παραμύθια για ακέραιους πρωθυπουργούς, που καβαλάνε το αφηνιασμένο άτι του σκισίματος του μνημονίου, φοράνε την τσίγκινη πανοπλία της ροζ Αριστεράς και σώζουν την πριγκηποπούλα Οικονομία από τα νύχια του Τεύτονα δράκοντα, τον οποίο έχει ως κατοικίδιο μια βαριεστημένη οικοκυρά με ανθελληνικά αισθήματα. Το λαϊκό φολκλόρ για τον σερ Τσίπραχαντ και τον λόρδο Βαρουφάκερ και

Προπαγάνδα μέσω φωτογραφιών

Η φωτογραφία αυτή έχει τίτλο: "H Ελλάδα απορρίπτει το τελεσίγραφο της παράτασης του προγράμματος έπειτα από ατελέσφορες διαπραγματεύσεις". Το πλάνο τραβήχτηκε στο Πότσνταμ της Γερμανίας και

Πώς ο Προκόπης Παυλόπουλος γελούσε την ημέρα της δολοφονίας Γρηγορόπουλου

Ήταν υπουργός Εσωτερικών (κακή μας ώρα) ο άνθρωπος που άφησε την Αθήνα να καεί. Και γελούσε με αστειάκια στην συνέντευξη τύπου.

Παυλόπουλος: ευχαριστώ τους μετανάστες που διάλεξαν την Ελλάδα

Ο απόστρατος Χλαπάτσας

Στη σειρά «Της Ελλάδος τα παιδιά», που σατίριζε την καθημερινότητα «βυσματιών» σμηνιτών ο πιο αξιοπρόσεκτος ρόλος ήταν αυτός του ρουφιάνου.

Ο καταδότης των συμπαθέστατων σμηνιτών, εκείνος που «έδινε» στεγνά και άνευ τύψεων τους πάντες για τα πάντα στον σμήναρχο Κάκαλο (Γιάννης Μπέζος) είχε το παρατσούκλι Χλαπάτσας. Το όνομα του χαρακτήρα ήταν Τρύφων Σπιουνέας και τον ενσάρκωνε με απεχθή χάρη και ανυπέρβλητη ακρίβεια ο ηθοποιός Δημήτρης Φραγκιόγλου. Όταν οι υπόλοιποι σμηνίτες λούφαραν, κοιμόντουσαν εν ώρα υπηρεσίας, φλέρταραν, θορυβούσαν, ασχημονούσαν, ασκούσαν πλημμελώς τα ανύπαρκτα καθήκοντά τους, ο Χλαπάτσας ήταν εκεί για να...

Η τραγική ιερότητα της Ελλάδας

Το ιερό της Αθηνάς Προναίας στους Δελφούς.

«Ω Βάκχε πολυονόματε, καμάρι της θυγατέρας του Κάδμου και γιε του Δία που βαριά βροντά, συ που προστατεύεις την ξακουστή Ιταλία και βασιλεύεις στις κοσμοσύχναστες πεδιάδες της Ελευσίνιας Δήμητρας, που κάθεσαι στην Θήβα την πανάρχαια μητρόπολι των Βακχίδων, κοντά στα ρέματα τα υγρά του Ισμηνού, στον τόπο όπου σπάρθηκαν τα δόντια του άγριου δράκοντα. Απ' το δίκορφο βουνό του Παρνασσού όπου χορεύουν στην αράδα οι Κωρύκιες νύμφες, οι Βακχίδες, σε βλέπει συχνά καπνός από φεγγοβόλα δαδιά κι η βρύση η Κασταλία. Και σένα σε προπέμπουν οι κισσοσκεπασμένες οι βουνοκορφές της Νύσας κι ο πράσινος γιαλός της με τα πολλά αμπέλια, ενώ αντηχούν τραγούδια θεόπνευστα κι αλαλαγμοί κάθε φορά που πας να επισκεφθής τους δόμους της Θήβας».
Σοφοκλέους, «Αντιγόνη», στ. 1115-1136, εκδόσεις Πάπυρος.

Αισχύλος, Σοφοκλής, Ευριπίδης. Τρεις αδιαφιλονίκητοι, αιώνιοι πρωταθλητές των ατερμάτιστων δραματικών αγώνων, τους οποίους οι ίδιοι ίδρυσαν όταν τελειοποίησαν τα γεννήματα του γάμου των επών με τους διθυράμβους, εκεί που τελετάρχες ήταν οι  θεοί των Ελλήνων. Έχουν διαφορές οι τεχνικές τους

Σαμαρά άκου τον Αλέφαντο να καταλάβεις την κατάντια σου και άντε γεια

Ο Ελληνισμός ως ενέργεια και δράση

«Η Σχολή των Αθηνών». Νωπογραφία του Ραφαήλ, που βρίσκεται στο Αποστολικό Παλάτι στο Βατικανό.

«Όταν η φιλία βασίζεται στην ανισότητα, εκείνοι που υπερέχουν σε πλούτη ή κάτι άλλο παρόμοιο δεν πιστεύουν ότι πρέπει αυτοί να αγαπούν περισσότερο, αλλά να τους αγαπούν περισσότερο εκείνοι που έχουν την ανάγκη. Είναι καλύτερα να αγαπά κανείς παρά να αγαπιέται. Το να αγαπά κανείς είναι ενέργεια ηδονής και αγαθό, ενώ δεν προκύπτει καμιά ενέργεια για εκείνον που αγαπιέται μέσα από την κατάσταση αγάπης που τον περιβάλλει. Ακόμα είναι καλύτερο να γνωρίζει κανείς παρά να τον γνωρίζουν∙ γιατί αντικείμενο γνώσης και αγάπης μπορούν να γίνουν και τα άψυχα, ενώ μόνο τα έμψυχα μπορούν να γνωρίζουν και να αγαπούν».
Άπαντα Αριστοτέλους, Ηθικών Μεγάλων Β΄, 1210b 3-11, εκδόσεις Κάκτος, τόμος 4, σελ. 227

Ένα από τα βασικότερα «κλειδιά» κατανόησης της αρχαίας ελληνικής σκέψης είναι η ενέργεια. Όλες οι ιδιότητες του ανθρώπινου είδους ταυτίζονται με την δράση, όχι με την κατάσταση. Η φιλοδοξία του Έλληνα να σκαρφαλώσει μέχρι τον Όλυμπο της ευδαιμονίας, της αρετής, της υστεροφημίας και της ελευθερίας δεν σχετίζεται με ευχές, με συγκυρίες, με οποιοδήποτε απότοκο της παθητικής αντίληψης της ζωής. Αυτά τα είχαν αφήσει οι πρόγονοί μας για άλλους πολιτισμούς, όπου η αδράνεια επέτρεψε στις κεντρομόλες δυνάμεις του χρόνου να σωρεύσουν ύλη πάνω σε ύλη – με όλες τις χθόνιες και χαμηλών συχνοτήτων αντιλήψεις που

Είναι ακόμα ζωντανοί!

Ο λατρεμένος ΓΑΠ, στις οθόνες του Κέντρου Τύπου στο Ζάππειο, κάνει δηλώσεις για τα αποτελέσματα των εκλογών.

Και τι έγινε που δεν μπήκε στη Βουλή; Συνεχίζει απτόητος. Περιμένει δικαίωση από τον χρόνο. Χιλιετίες υπάρχουν, λεφτά όχι. 

Φίλε αναγνώστη, προλαβαίνεις δεν προλαβαίνεις*. Χωρίς περιστροφές και φιοριτούρες πρέπει να μάθεις ότι σήμερα από τις 11:00 το πρωί και μετά δεν έχεις τίποτα καλύτερο να κάνεις. Πρέπει να ξεκινήσεις και να τελειώσεις τη μέρα σου σκασμένος από το άγχος για τον Γιωργάκη και τη μοίρα του δημοκρατικού σοσιαλισμού στην Ευρώπη και τον κόσμο. Από την ιστοσελίδα του κόμματος του Γιώργου ανακοινούται ότι «η 1η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ Δημοκρατών Σοσιαλιστών, θα πραγματοποιηθεί, το Σάββατο 7 Φεβρουαρίου, στην Αθήνα – Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας (ΣΕΦ), στις 11:00 πμ». Και το καλύτερο ποιο είναι; Ότι η μέρα σου θα αρχίσει με μυσταγωγία. Θα μιλήσει ο ίδιος ο Έλβις του σοσιαλισμού,

Εποχή συγχύσεως

Κουφό ε; Να δηλώνεις Έλλην αλλά να είσαι με τους Γερμανούς επειδή οι Έλληνες που κοντράρουν τους Γερμανούς δεν είναι της αρεσκείας σου...

Το κοιτάς από δω δεν ταιριάζει. Το θωρείς από κει δεν του πάει. Το βλέπεις από πάνω είναι παράταιρο. Το αντικρίζεις από κάτω και δεν κολλάει. Σκέτη δυστοπία. Μια κατάσταση πρωτόγνωρη και δεν θέλεις πολύ να βαρέσεις «τιλτ» που λέγαμε για τα παλιά τα φλιπεράκια. Χρωστάμε, λένε, μαλλιοκέφαλα σε όλους, αλλά οι Γερμανοί κάνουν κουμάντο που, πότε και πόσα θα πληρώσουμε. Οι Γερμανοί μας χρωστούν τρίδιπλα μαλλιοκέφαλα αλλά αυτό δεν μετράει σαν χρέος. Μόνο το δικό μας φέσι φαίνεται. Το δικό τους δεν είναι φέσι αλλά βαυαρικό καπέλο με φτερό, που κρύβει κάνα τρισ ευρώ από το πλιάτσικο της Κατοχής. Αυτοί σκότωναν εμάς λένε εγκληματίες. Σε αυτούς χάρισαν

Ο δαίμονας της κοσμικής εξουσίας

«Ο Θρίαμβος του Θανάτου», έργο του Πήτερ Μπρύγκελ του Πρεσβύτερου, 1562. 

«Όχι η ανάγκη, όχι η επιθυμία – Όχι! Η αγάπη προς την δύναμη είναι ο δαίμονας των ανθρώπων. Τους δίνει τα πάντα, υγεία, τροφή, κατοικία, ψυχαγωγία – αυτοί είναι και παραμένουν δυστυχισμένοι και παράξενοι: γιατί ο δαίμονας περιμένει και περιμένει και θέλει να είναι ικανοποιημένος. Πάρτε τους όλα και ικανοποίησε τούτον: έτσι είναι σχεδόν ευτυχισμένοι – τόσο ευτυχισμένοι όσο είναι δυνατό να είναι άνθρωποι και δαίμονες. Όμως γιατί το λέω πάλι τούτο; Ο Λούθηρος το έχει ήδη πει, και καλύτερα από μένα, στους στίχους: ‘Πάρτε μας το σώμα, το κτήμα, την τιμή, το παιδί και τη γυναίκα: δεν πειράζει – το βασίλειο ωστόσο πρέπει να μείνει σε μας! Ναι, ναι! Το βασίλειο!’» 
Φρειδερίκου Νίτσε, «Ροδαυγή», εκδόσεις Λαδιά, αφορισμός 262, σελ. 170

Ο πρόλογος του βιβλίου, από το οποίο αλιεύθηκε το απόσπασμα, προειδοποιεί: «Μη τον αποκαλέσετε άγιο ή προφήτη. Το απέραντο μέτωπό του θα γεμίσει ρυτίδες από δυσαρέσκεια». Κι όμως, παρά την προειδοποίηση παραμένει εδραία πεποίθηση του υπογράφοντος ότι ο Νίτσε δεν είναι φιλόσοφος αλλά πολυγραφότατος προφήτης. Μαζί μ’ αυτή την σπάνια ιδιότητα διατέλεσε και κοσμοείδωλο με αίμα, σάρκα και χάρισμα ενόρασης. Ένας δύτης στα έγκατα της συνείδησης που έφερνε στην επιφάνεια τους θησαυρούς της αλήθειας που μένουν στα αζήτητα. Κανείς δεν τους διεκδικεί παρά ελάχιστοι. Μια αλήθεια κοστίζει όσο