Ἑλληνικό μετεωρολογικό Ράγκναροκ

Οἱ «ὑπερκαταιγίδες» τοῦ φθινοπώρου καί οἱ «πύρινες λαίλαπες» τοῦ θέρους ἔδωσαν τή θέση τους στούς «ἱστορικούς» χιονιάδες τοῦ χειμώνα...

Το παρόν γράφτηκε ἐντός τοῦ πρόχειρα κατασκευασμένου ἰγκλοῦ, τό ὁποῖο στήθηκε ἄνευ πολεοδομικῆς ἀδείας στή συμβολή τῶν ὁδῶν Ερατοσθένους - Βασιλέως Κωνσταντίνου. Ὅπως ἀποδείχθηκε, δέν εἶναι καί τόσο εὔκολο νά γράφεις τήν ἴδια στιγμή πού ἔχει ξεσπάσει τό Ράγκναροκ (το τέλος τοῦ κόσμου γιά τούς Σκανδιναβούς).

Ἄν παρακολουθεῖς δελτία εἰδήσεων μέ ἐκφωνητές ἐκείνους πού

Ὁ Ἀμοντιλάδο καί τό ἀφορολόγητο

Στα ἀδιέξοδα τῆς καθημερινότητας ἡ Τέχνη μπορεῖ νά δώσει τίς δέουσες λύσεις. Ἐφοδιαστείτε μέ Τέχνη, τοῦβλα καί λίγο ἀσβέστη...

Ἔντγκαρ Ἄλαν Πόου. Μόνο αὐτός, ὁ πατριάρχης τοῦ γοτθικοῦ τρόμου καί γεννήτωρ τῶν «ἀστυνομικῶν» ἱστοριῶν, θά ἔγραφε κάτι ἀντάξιο τοῦ ἑλληνικοῦ φορολογικοῦ συστήματος.

Ὁ ἄνθρωπος εἶχε καί χιοῦμορ (μαύρο, κατράμι, ἀλλά ἐξαίσιο) καί φαντασία, καί ὑποδειγματικό τρόπο νά ἀναπτύσσει τίς ἱστορίες του. Οἱ χαρακτῆρες, οἱ πράξεις τους καί οἱ παραξενιές τῆς μοίρας ξεδιπλώνονταν τόσο ἁρμονικά καί ἀβίαστα στά λεπτοδουλεμένα κείμενά του ὥστε ἀναρωτιόσουν ἄν ὅλα ὅσα διάβαζες ἦταν

The Greek Gods

Μαθήματα δημοσιογραφικῆς δεοντολογίας

Ἡ σύγχρονη τηλεοπτική δημοσιογραφία δέν ἀπαιτεῖ ἀξεσουάρ ὅπως κασετοφωνάκι, φωτογραφική μηχανή, φορητό ὑπολογιστή κ.ἄ., ἀλλά χεράκι κρουπιέρη 

Οἱ φωτογραφίες πού κοσμοῦν τό παρόν εἶναι ἀντιπροσωπευτικές μίας ἐποχῆς ποῦ ἡ ὡραία Ἑλλάς ἀγόρασε μέ δόσεις καί πληρώνει τοῖς μετρητοῖς, μέ βαρύτατο ἐπιτόκιο. Μία κυρία ὀνόματι Τατιάνα μοστράρει στήν τηλεόραση κάποιες ἀπεμπλουτισμένες λεκτικές δεξιότητες πού συνοδεύονται ἀπό μία ἀνυπέρβλητα ἁρμοστή σέ ἐκείνην καπατσοσύνη. Ποζάρει καμαρωτή δίπλα σέ κάτι πού μοιάζει μέ ἐνυδρεῖο. Μέσα στό κυτίον τοῦτο, τό ἐνυδρειόσχημο, δέν κολυμποῦν ἰχθύες, ἀλλά πετοῦν καί στροβιλίζονται πενηντόευρα! Τα βλέπει ὁ δημότης τοῦ ἑλληνόφωνου Μπατιριστάν καί νιώθει σάν τόν Σεραφῖνο (τόν ἥρωα τοῦ κόμικ), ὅποτε κόζαρε λιγουρεμένος τά

Τό ἀποφασιστικό πρῶτο πλῆγμα

Ἀπό τό ἐσωτερικό τῆς Ἁγίας Σοφίας στήν Κωνσταντινούπολη: ψηφιδωτό μέ ἑξαπτέρυγο ἄγγελο (Σεραφείμ), πού εἶχε καλυφθεῖ μέ γύψο μετά τήν Ἅλωση καί ἀποκαλύφθηκε σέ ἐργασίες συντήρησης πρίν ἀπό λίγα χρόνια. Ἔνθετη: Το βιβλίο τοῦ Βλαχογιάννη, ὅπου ἀναφέρεται τό ἐπεισόδιο μέ τόν Κολοκοτρώνη.

«Οἱ Ἕλληνες πολλές φορές στήν ἀπελπισιά τους, βλέποντας πώς ὁ Ἰμπραήμ πασσάς ἦταν ἀνίκητος μέ πόλεμο, συλλογιστήκανε νά βροῦνε τρόπο νά σκοτωθῆ. Καθένας ἔλεγε τή γνώμη του, καί ὄχι λίγοι παρουσιαστῆκαν πρόθυμοι ν' ἀναλάβουν τό σκοπό. Παρουσιάστηκε τότε κι ἕνας Κύπριος στόν Κολοκοτρώνη. Ἄρχισε νά τοῦ παρασταίνη μέ λόγια καί κινήματα πώς θάκανε τό φονικό· ἔδειχνε τό μαχαίρι γυμνό στό Στρατηγό, τόφερνε ἀπάνω - κάτω... καί πολύ κοντά στόν Κολοκοτρώνη. 
Προσεχτικός ὁ Γέρος πάντα, ἄρχισε νά πονηρεύεται μήν ἦταν ἐκεῖ πέρα ἄλλο τίποτε. Ἔκαμε πῶς τόν πονοῦσε τό νύχι τοῦ χεριοῦ, τράβηξε τό γιαταγανάκι, πούφερνε πάντα στό σελάχι του, γιά νά κόψη τάχα τήν παρωνυχίδα, καί κρατώντας τό στό χέρι ἄκουγε τό ρήτορα ἐνῶ ἔλεγε μέ τό νοῦ του:
-Λέγε τώρα ὅ,τι θέλης...»

Γιάννη Βλαχογιάννη «Ἱστορική Ἀνθολογία - Ἀνέκδοτα, γνωμικά, περίεργα, ἀστεία ἐκ τοῦ βίου διασήμων Ἑλλήνων 1820-1864», ἐκδόσεις Νέα Θέσις, σελ. 207

Αὐτό τό ἀνθολόγιο ἀπαρτίζεται ἀπό μικρές ψηφίδες πού συνθέτουν μεγάλες ἀλήθειες γιά τό Γένος μας, τούς πρωταγωνιστές τῆς Ἐθνεγερσίας καί τά διαχρονικά προβλήματα καί προκλήσεις πού ἐμφανίζονται ἐνώπιον τῶν πρωταγωνιστῶν τῆς ἑλληνικῆς Ἱστορίας καί τῶν ἁπλῶν, καθημερινῶν ἀνθρώπων. Ὁ Γιάννης Βλαχογιάννης, ὁ ἄνθρωπος πού ἐντόπισε τό ἀρχεῖο τοῦ στρατηγοῦ Μακρυγιάννη καί ἐξέδωσε τά ἀπομνημονεύματά του, προσέφερε στόν λαό μας ὑπηρεσίες πολύτιμες καί γνώσεις ἀνεκτίμητης ἀξίας.

Γιά παράδειγμα, σέ αὐτό τό ἐπεισόδιο τῆς Ἐθνεγερσίας τοῦ 1821, τό ὁποῖο ἀναφέρεται γιά πρώτη φορά στό ἔργο τοῦ Ν. Σπηλιάδου (τόμος Β', σελ. 492, ἔτος ἔκδοσης 1852), ὁ οὐδέποτε ἀποστρατευθείς καί πάντοτε ἐν ὑπηρεσία εὑρισκόμενος (στις συνειδήσεις τῶν Νέων Ἑλλήνων) ἀρχιστράτηγος Θεόδωρος Κολοκοτρώνης διδάσκει τήν

Μία «μεγάλη ἰδέα» γιά τούς Ἕλληνες

Ὅλοι πρέπει νά εἶναι εὐγνώμονες γιά ὅσα ἔχουν, ἀλλά καί νά προσπαθοῦν γιά κάτι καλύτερο, σπουδαιότερο, ἀνθεκτικότερο στόν χρόνο. Ἡ ἀνθρώπινη φύση δέν συμβαδίζει μέ τό βάλτωμα καί τήν στασιμότητα, ἀλλά ἐπιδιώκει, ὅπως καί ἡ ἴδια ἡ φύση, τήν ἐξέλιξη.

Ἡ νέα χρονιά πού ξεκινᾶ γιά τήν ἀνθρωπότητα -τουλάχιστον γιά ὅσους μετροῦν τόν χρόνο τους μαζί μέ τήν χριστιανική Δύση- θά εἶναι, ὅπως καί οἱ ἄλλες, δύσκολη. Οὐδέν καλό θά προκύψει δίχως ἀγώνα. Το αὐτό ἴσχυε, ἰσχύει καί θά ἰσχύει γιά τήν πατρίδα μας.

Ἡ Ἑλλάδα τά τελευταία χρόνια δέν ἐξελίσσεται - παρακμάζει. Οἱ κόντρα ἄνεμοι στήν οἰκονομία, οἱ κλυδωνισμοί στήν κρατική μηχανή καί οἱ κοινωνικές ἀβαρίες δέν εἶναι τά αἴτια, ἀλλά τά συμπτώματα τῆς βασικῆς νόσου: αὐτή εἶναι ἡ ἔλλειψη μίας «μεγάλης ἰδέας» πού θά ἐμπνεύσει, θά κινητοποιήσει καί θά συντονίσει τόν λαό σέ μία ἀκόμα μεγαλύτερη προσπάθεια γιά

A concept of Time

Short description: A computer’s keyboard, owned by Panagiotis Liakos, which happens to think of himself as a rather obedient servant of Logos and a worshipper of the ghosts and spectres and apparitions of long forgotten poets, proved to be possessed by a wondering spirit and have stricken some weird and obscure verses for the New Year of old and present times. 

In the midst of joy a winter breeze of cold works like a decoy
At night we await; A New Year is coming – alas that’s the bait
All candles lit, fresh fruit on the table and drinks and roasted meat 
These are our mortal ways. Forgetting by bliss the sorrows of days

Hearing a voice somewhere near? Is it true or madness? It’s here! 
“Rejoice my friends, immerse in feast and unleash your inner beast
feel the heat of celebration for every second lived is His donation
something’s coming! Our place is his station. Rise up and give an ovation”

Who’s there? Who is talking? Something weird our lives is stalking.
We don’t want any advices. He who gives them must have vices
Maimed his conscience, dead his brain, spirit dry and future drained
like a lake betrayed by water and a groom that lost his bride and vainly sought her

“Time I am, a God your present swallows as is the

Εὐτυχές τό νέον ἔτος!

Ὁ Καμίνης ἀνακάλυψε τόν τροχό!

Ὁ ἄνθρωπος πού ἀστοχεῖ στίς ἀντίστροφες μετρήσεις γιά τή λήξη τοῦ χρόνου «ἐφηῦρε» ρόδα. Δέν γυρίζει ἀλλά πολύ... μυρίζει!

Ἡ καρακιτσάτη ρόδα πού μαζεύτηκε κακήν κακῶς δέν εἶναι τό αἴτιο τοῦ καμινισμοῦ ἀλλά ἡ ὕστατη συνέπεια του. Πώς μπῆκε στήν πλατεία Συντάγματος καί πώς βγῆκε μόνο ὁ Καμίνης ξέρει. Καμίνης εἶναι ὁ δήμαρχος Ἀθηναίων - ἤ τέλος πάντων ὅσων ἔχουν ἀπομείνει Ἀθηναῖοι. Αὐτός ὁ δήμαρχος εἶναι ἀκριβῶς ὅ,τι δείχνει. Ὁ τρόπος πού μιλᾶ. Αὐτά πού λέει. Ὁ τόνος τῆς φωνῆς του. Το βλέμμα του. Οἱ κινήσεις. Ἐκεῖνος (ὁ ΓΑΠ, ἀσφαλῶς) πού τόν διάλεξε ὡς προτεινόμενο τῆς πασοκάρας γιά τόν δῆμο. Τά πλήθη πού τόν ψήφισαν. Τα φυλλάδια ὑπέρ του σέ ἄπταιστα παστοῦν, οὐρντοῦ καί ἀραβικά πού γέμισαν τήν Ἀθήνα πρίν ἀπό τίς δημοτικές ἐκλογές. Ὁ τρόπος πού πολιτεύεται. Ὅλα παραπέμπουν σέ αὐτό πού βλέπουμε, μυρίζουμε, ἀγγίζουμε στήν πόλη τῶν πόλεων, πού κατάντησε κάτι ἀπό δῆμο Καμίνη.

Μία ρόδα μπαίνει ἀέρα πατέρα, γίνεται ντόρος καί μαζεύεται νύχτα. Αὐτό εἶναι ἡ δημαρχία του. Ὁ Σημίτης, κάποτε, εἶπε τό περιβόητο «αὐτή εἶναι ἡ Ἑλλάδα». Φυσικά, δέν εἶναι αὐτή ἡ Ἑλλάδα. Οὔτε ἡ καμίνειος ἀθηνοφάνεια δέν εἶναι αἱ Ἀθῆναι. Ὅ,τι ἔχει ἐντός του κάθε ἄνθρωπος αὐτό ἐκδηλώνει καί

Ἀκόμα ἕνας μικρός τυμπανιστής

Χιόνια στό καμπαναριό, κέρδη ὁ ἔφορας προσμένει. Χιόνια στό καμπαναριό καί τά χρέη ἕνα σωρό!

Μία πού εἶναι τῆς μοδός τοῦτα τά τραγουδάκια, ἄς ἄδουμε ὅλοι μαζί μία παραλλαγή τοῦ «Μικροῦ τυμπανιστῆ»:

«Μοῦ ’παν χρωστᾶμε τριακόσια (καί) δισ. (παραπαπαμπάμ), τό φέσι φτάνει στήν ἄκρἡ τῆς γῆς (παραπαπαμπάμ). Τὁν Τσακαλῶτο βλέπω στό Γιουρογκρούπ (παραπαπαμπάμ), ἀκούει τόν Σόιμπλε, πέφτει, ἀκούγεται γκούπ (παραπαπαμπάμ, παραπαπαμπάμ).

Ἀλέξης Τσίπρας πρωθυπουργός (παραπαπαμπάμ) καί ὁ Ζουράρις ὑφυπουργός (παραπαπαμπάμ). Τρελοκομεῖο ὡραία Ἑλλάς (παραπαπαμπάμ). Καί στή Βουλή μας ὁ κατιμάς (παραπαπαμπάμ, παραπαπαμπάμ).

Βρέ, στό Ἀμέρικα ἀλλάξαν πολύ (παραπαπαμπάμ). Πρόεδρος Ντόναλντ μέ το

Δῶρο ἕνα βιβλίο γιά κάθε ἀριστερό!

Ἀριστερά: τό ἐξώφυλλο τοῦ βιβλίου τοῦ Δ. Τσιμπουκίδη καί δεξιά ὁ συγγραφέας τῆς μελέτης γιά τή σχέση τῆς ἀρχαίας Ἑλλάδας μέ τούς 'κλασικούς' τοῦ μαρξισμοῦ.

Το πάθος τῶν κλασικών τοῦ μαρξισμοῦ Καρλ Μάρξ, Φρίντριχ Ἔνγκελς καί Βλαντιμίρ Οὐλιάνοφ (Λένιν) γιά τήν ἀρχαία Ἑλλάδα

Αὐτές τίς ἅγιες μέρες, ἀντί νά ἔρχεστε στή δυσάρεστη θέση νά λογομαχεῖτε μέ ὅσους θαυμάζουν τήν ἀδαημοσύνη ἀριστεριζόντων νεοταξιτῶν, πού ἐχθρεύονται τόν ἀρχαῖο ἑλληνικό Λόγο, δωρίστε τούς ἕνα βιβλίο ποῦ μπορεῖ νά τούς ἀνοίξει τά μάτια. Τιτλοφορεῖται «Οἱ κλασικοί τοῦ μαρξισμοῦ γιά τήν ἀρχαία Ἑλλάδα» καί ἔχει γραφτεῖ ἀπό τόν Δ. Τσιμπουκίδη. Ὁ Δημήτρης Τσιμπουκίδης (1921-2006) ἦταν ἀνατολιστής, ἀλεξανδρολόγος, ἱστορικός, μέλος τῆς Ἀκαδημίας Ἐπιστημῶν τῆς Σοβιετικῆς Ἕνωσης. Τό 1965 τοῦ ἀνατέθηκε ἀπό τόν Μ. Α. Κοροστόβτσεφ (τακτικό μέλος τῆς Ἀκαδημίας Ἐπιστημῶν τῆς ΕΣΣΔ) νά συγκεντρώσει καθετί σχετικό μέ τήν ἑλληνορωμαϊκή ἐποχή στά ἔργα τῶν Μάρξ, Ἔνγκελς, Λένιν. Ἔτσι ἀπέκτησε πρόσβαση σέ ὅλα τά ἀρχεῖα, τά μουσεῖα, τίς βιβλιοθῆκες τῆς ΕΣΣΔ. Ταξίδεψε γι' αὐτόν τόν ἐρευνητικό λόγο σέ ὅλες τίς σοβιετικές δημοκρατίες. Ἀποτέλεσμα τῆς πολυετοῦς καί ἐπίμοχθης ἔρευνας εἶναι τό βιβλίο ἀπό τό ὁποῖο προέρχονται τά παρακάτω ἀποσπάσματα.

Κάρλ Μάρξ

σ.σ. 16-18: «Ἤξερε καλά τήν ἀρχαία ἑλληνική καί λατινική, τόσο ἄνετα, πού ὅταν κάποιος διάβαζε, ὁ νεαρός Κάρλ μποροῦσε ἀμέσως νά μεταφράζει ἐλεύθερα στά γερμανικά τό κείμενο πού ἄκουγε.[...] Ἀπό μικρός ἔδειξε ἰδιαίτερο ἐνδιαφέρον γιά τήν ἑλληνική μυθολογία. Ἡ μορφή τοῦ Προμηθέα, πού

Καλὰ Χριστούγεννα! Merry Christmas!

‎Τελικὰ ὅλη ἡ πολιτικὴ πρόταση συνοψίζεται σὲ δυὸ λέξεις. Ὅποιος ἀποφεύγει νὰ πεῖ "καλὰ Χριστούγεννα" εἶναι σίγουρα νεοταξίτης. Ὅποιος τὸ λέει μπορεῖ καὶ νὰ μὴν εἶναι.

The strongest political message of our times: Merry Christmas!

Χριστούγεννα χωρίς Χριστό

Ἀπό τό διαδίκτυο: «Πιεῖτε σάν νεροφίδες, φᾶτε τοῦ σκασμοῦ κι ἕνας χοντρός μέ κόκκινα ροῦχα θά σᾶς φέρει δῶρα»

Εἶναι -στ' ἀλήθεια- μαγικός ὁ τρόπος μέ τόν ὁποῖον τά μέσα μαζικῆς ἐξημέρωσης ἀντιστάσεων καί ἐξαχρείωσης ἐνστίκτων κρύβουν ἀπό τήν ἑορταστική περίοδο τόν πρωταγωνιστή: τόν Ἰησοῦ Χριστό! Κουβέντα δέν ἀκούγεται γιά Ἐκεῖνον, τήν ἱστορία τῆς γέννησής Του, τό βαθύ νόημα πού ἔχει αὐτή ἡ ὑπέροχη περιπέτεια γιά τήν ἀνθρωπότητα. Τα Χριστούγεννα γιά τά ΜΜΕ εἶναι μία ἡμερολογιακή ἔνδειξη, ἕνας δείκτης κατανάλωσης, μία ἀτζέντα πολιτικοῦ, πού τά στηρίζει καί στηρίζεται ἀπό αὐτά, μία ἐξαιρετική ἀφορμή γιά ταξιδιωτικό ρεπορτάζ μέ τίτλο «Οἱ γιορτές τῶν ἐπωνύμων». Ὁ μόνος πού δέν ἔχει ὄνομα καί ἰδιότητα γιά τούς «ἄρχοντες τοῦ κόσμου τούτου» εἶναι ὁ Χριστός.

Τά κανάλια θά στήσουν τίς κάμερές τούς στή

Merry Christmas Kyriakos!

Ἄς πεῖ κάποιος στὸν κύριο Μητσοτάκη ὅτι στὴν Ἑλλάδα ἡ ἑορταστικὴ περίοδος για τὴν πλειοψηφία δεν εἶναι οὐδετερόθρησκη καὶ ὅτι ἡ σκόπιμη παράλειψη τῆς λέξεως Χριστούγεννα ἀπὸ τὴν κάρτα τῆς ΝΔ δέν θά περάσει ἀπαρατήρητη.

Το νόημα τοῦ ἑλληνικοῦ βίου

Τό ἔθνος μας αὐτοπαγιδεύτηκε στήν ἔλλειψη νοήματος, στή βεβαιότητα τῆς ἀδυναμίας νά παράξει γεγονότα καί νά προκαλέσει ἐξέλιξη.

«Ὅταν ρίχνεις μία πέτρα στό νερό, βρίσκει τόν συντομώτερο δρόμο πού ὁδηγεῖ στόν βυθό. Το ἴδιο συμβαίνει ὅταν ὁ Σιντάρτα ἔχει μία φιλοδοξία, ἕνα σκοπό. Ὁ Σιντάρτα δέν κάνει τίποτα∙ περιμένει, σκέπτεται, νηστεύει, ἀλλά περνάει μέσα ἀπό τίς ὑποθέσεις τοῦ κόσμου σάν τήν πέτρα ἀπό τό νερό, χωρίς νά κάνει τίποτα, χωρίς νά κινεῖται: κάτι τόν ἑλκύει καί ἀφήνεται νά παρασυρθεῖ. Ὁ σκοπός του τόν τραβάει, γι' αὐτό καί δέν ἐπιτρέπει σέ τίποτα νά μπει στό μυαλό του, πού νά εἶναι ἀντίθετο στό σκοπό του. [...] Ὁ καθένας μπορεῖ νά κάνει θαύματα, ὁ καθένας μπορεῖ νά πλησιάσει τόν στόχο του, ἄν ξέρει νά σκέφτεται, νά περιμένει καί νά νηστεύει».
Hermann Hesse «Σιντάρτα», ἐκδόσεις Λυχνάρι - Καλλιθέα: 1984, σελ. 67

Ὁ «Σιντάρτα» τοῦ Hermann Hesse (1877-1962) εἶναι λογοτέχνημα πού διαβάζει συνήθως κάποιος στήν ἐφηβεία του. Στη συνέχεια τό λησμονᾶ, ἀφοῦ παρασύρεται ἀπό τά μανιασμένα ρεύματα τοῦ βίου. Σε κάποιο ἄλλο σημεῖο τῆς θαλασσοπλοΐας του, ἄν εἶναι ἀρκετά τυχερός νά τό ξαναδιαβάσει, ἀντιλαμβάνεται πόσο ἔχει ἐπηρεαστεῖ ἀπό αὐτό - πόσο ἔχει λειτουργήσει ἐντός του, ἐπί μεγάλο διάστημα, κι ἐκεῖνος δέν τό

No space no time - we'll catch the wind

Ἀφιερωμένο σ' ὅσους δέν περιμένουν πιά, ἀλλά πολεμοῦν γιά τήν νίκη.

Βάψτε Τοῦρκο τόν Γιῶργο Καμίνη!

Φωταγώγησε τό δημαρχεῖο (που δέν τοῦ ανήκει) μέ τά χρώματα τῆς τουρκικῆς σημαίας. Μεγάλο καημό πρέπει νά τό 'χε...

Ὁ κ. Καμίνης ἀποτύπωσε διά φωτισμῶν τά χρώματα τῆς παντιέρας τῆς χώρας τοῦ Μωάμεθ Β', τοῦ Κεμάλ, τοῦ Ἐρτογρούλ καί τοῦ Τοπάλ Ὀσμάν στό δημαρχεῖο τῆς Ἀθήνας (μεγάλη φωτογραφία).


Ἔτσι γούσταρε, ἔτσι ἔγινε. Καί μερικοί ἀναγνῶστες, λοιπόν, ποῦ ἔχουν ταλέντο στά εἰκαστικά καί γουστάρουν νά βάψουν Τοῦρκο τόν ἴδιο τόν δήμαρχο, μποροῦν νά τό δοκιμάσουν ἐδῶ!

Με νερομπογιές, μαρκαδόρο ἤ ὁποιονδήποτε χρωστήρα τῆς ἀρεσκείας τούς. Παρακαλοῦμε γεμίσατε τά...

Ἔθνος σημαίνει κοινό πεπρωμένο

1. Ἡ «κοιλάδα τῶν πεσόντων». Μνημεῖο γιά ὅλους τούς νεκρούς τοῦ Ἱσπανικοῦ  Ἐμφυλίου.
2. Ὁ Χοσέ Αντόνιο Πρίμο ντέ Ριβέρα. 3. Το ἐξώφυλλο τοῦ βιβλίου τοῦ Χ. Γούδη.

«Τί, λοιπόν, μπορεῖ νά κάνει κανείς γιά νά ξαναδώσει ζωή στόν πατριωτισμό τῶν μεγάλων ἑτερογενῶν μονάδων; Τίποτε δέν θά ἐξυπηρετοῦσε καλύτερα ἀπό μία ἀναθεώρηση τῆς ἔννοιας τοῦ ἔθνους ξεκινώντας ἀπό διαφορετικά σημεῖα ἀναφοράς. Μέσα σέ ἕνα τέτοιο πλαίσιο μποροῦμε νά ὁδηγηθοῦμε ἀπό ὅσα ἔχουν λεχθεῖ γιά τήν διαφορά μεταξύ ἀτόμων καί προσώπων. Ὅπως ἀκριβῶς τό πρόσωπο δέν εἶναι παρά τό ἄτομο ἰδωμένο σέ σχέση μέ τήν κοινωνία, τό ἔθνος δέν εἶναι παρά ὁ λαός ἰδωμένος σέ σχέση μέ τήν οἰκουμενικότητα. 

Κάποιος δέν εἶναι πρόσωπο ἐπειδή εἶναι ξανθός ἤ μελαχρινός, ψηλός ἤ κοντός, μιλάει τή μία γλώσσα ἤ τήν ἄλλη, ἀλλά εἶναι πρόσωπο λόγω τῶν προσδιορισμένων κοινωνικῶν του σχέσεων. Κάποιος τότε μόνο εἶναι πρόσωπο, ὅταν δέν εἶναι μόνο αὐτός, ἀλλά καί ταυτόχρονα καί ἕνας “ἄλλος”. Με ἄλλα λόγια, βρίσκεται σέ ἀντίθεση μέ ἄλλους, ἕνας πιθανός χρεώστης ἤ ὀφειλέτης σέ σχέση μέ ἄλλους.[…] 

Ἡ προσωπικότητα λοιπόν δέν καθορίζεται ἐκ τῶν ἔσω, μέ τή λογική μίας συνάθροισης κυττάρων, ἀλλά ἐκ τῶν ἔξω, μέ τή λογική συγκεκριμένων σχέσεων. Κατ’ ἀνάλογο τρόπο, ἕνας λαός δέν εἶναι ἔθνος λόγω κάποιας φυσικῆς ἰδιότητας ἤ κάποιας τοπικῆς χρώσεως ἤ γεύσεως, ἀλλά διότι εἶναι

Ἕνα φέσι στόν κύριο, γρήγορα!

Πρῶτος στά ἀριστερά βρίσκεται ὁ κομπάρσος τοῦ Ἐρντογάν Γιῶργος Παπανδρέου.

Ἀείποτε, ἡ μεγαλύτερη ἄσκηση αὐτοσυγκράτησης: Νά βλέπεις πράος τον ΓΑΠ αφενός νά καλοπερνᾶ καί αφετέρου νά κάνει τόν κομπάρσο στούς Τούρκους...

Ἔβαλε τήν Ἑλλάδα στό Μνημόνιο καί ἐξ αὐτοῦ χιλιάδες χώθηκαν σέ τάφους. Αὐτός μέ τά σκοτωμένα ἑλληνικά του, τίς αμερικανιές του, τά ντισκοζεϊμπέκικα, τά σαρδάμ, τόν θίασο πού ἔκοψε τίς συντάξεις τῶν γέρων καί πῆρε τό ψωμί ἀπό τό στόμα των ἀνήμπορων. Αὐτός μᾶς ἔχωσε στό Μνημόνιο καί ἑκατοντάδες χιλιάδες παραχώθηκαν στά ἀζήτητα τῆς κοινωνίας. Πετάχτηκαν σέ ράντσα νοσοκομείων, σέ ἱδρύματα, σέ χαρτόκουτα στούς δρόμους. Ἀπό τό στόμα αὐτοῦ ξεβράστηκε τό «λεφτά ὑπάρχουν» καί ὕστερα πύκνωσαν οἱ οὐρές στά συσσίτια τῆς Ἐκκλησίας καί τῶν δήμων ἀπό τούς πεινασμένους.

Αὐτός ἀκόμα κυκλοφορεῖ ἄνετος καί

ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΑΛΕΞΗ - ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ ΓΕΛΑΕΙ