Ἀνάπτυξη καί χειμερινός τουρισμός

Παρά τήν καταστροφολογία πού ἐκπέμπουν οἱ διάφορες «Κασσάνδρες», στήν πατρίδα μας βρέχει λεφτά!

Ἡ βροχή τῶν μετρητῶν καί τῶν τιμαλφῶν στήν Ἑλλάδα τείνει νά διαψεύσει τόν νόμο τῆς βαρύτητας. Κέρματα, χαρτονομίσματα, κοσμήματα, αὐτοκίνητα, πίνακες, ρολόγια, μπρελόκ, χρυσά δόντια, ἀκόμα καί ἀκίνητα δέν πίπτουν κάτω. Πᾶνε εὐθεία, κόβουν γιά Σύνταγμα, περνοῦν μπροστά ἀπό τό ξενοδοχεῖο «Μεγάλη Βρετάνια» καί πιάνουν τήν Καραγεώργη Σερβίας ὡς τήν ἀρχή της, ὅπου στεγάζεται τό ὑπουργεῖο Οἰκονομικῶν. Ἐκεῖ, ὅλα ὅσα κατόρθωσαν νά μαζέψουν γενεές γενεῶν Ἑλλήνων ἀνεβαίνουν τρεχάλα τούς ὀρόφους καί μπαίνουν μόνα τους, ἐντελῶς ρευστοποιημένα, στούς

Ὁ Ὀμπάμα διαβάζει «κυριακάτικη δημοκρατία»;

1: Ὁ Μπαράκ Ομπάμα ἐξετάζει τήν «μαγική σφαίρα» ποῦ ἐκτίθεται στό Μουσεῖο τῆς Ἀκροπόλεως. 2: Κοντινή λήψη τοῦ αἰνιγματικοῦ ἐκθέματος. 3: Τό δημοσίευμα τῆς «κυριακάτικης δημοκρατίας» τῆς 3ης Ἰουλίου 2016.

Θεμελιώδης ἀρχή τῆς μητέρας τῶν ἐπιστημῶν, τῆς φιλοσοφίας, εἶναι ἡ παρατήρηση. Ὁ ἀπερχόμενος πρόεδρος τῶν ΗΠΑ δείχνει νά εἶναι φιλοσοφημένος ἄνθρωπος καί ἰδιαίτερα... παρατηρητικός. Στην ἐπίσκεψή του στό Μουσεῖο τῆς Ἀκροπόλεως στάθηκε σέ ἕνα ἔκθεμα γιά τό ὁποῖο ἔχει κάνει ἀναφορά μόνο ἡ ἐφημερίδα μας.

Ὑπενθυμίζεται σχετικά ὅτι σ’ αὐτήν τή στήλη τῆς «κυριακάτικης δημοκρατίας» δημοσιεύτηκε στίς 3/7/2016, μία ἡμέρα πρίν ἀπό τήν ἐθνική ἐπέτειο τῶν ΗΠΑ (ἡ 4ἡ Ἰουλίου ἑορτάζεται ὡς ἡ Μέρα τῆς Ανεξαρτησίας), ἄρθρο πού ἀναφερόταν στήν ἀλληλογραφία τοῦ Ἀδαμάντιου Κοραῆ μέ τόν Τόμας Τζέφερσον, ὁ ὁποῖος ἦταν ὁ τρίτος πρόεδρος τῶν ΗΠΑ καί ὁ βασικός συντάκτης τῆς διακήρυξης τῆς ἀνεξαρτησίας τῆς σημερινῆς ὑπερδύναμης. Στό ἄρθρο γινόταν λόγος γιά τήν ἐπίδραση πού ἄσκησε ὁ Ἑλληνισμός στήν ἰδεολογία τῆς ἀμερικανικῆς διοίκησης - μιά καί ἡ ἐπιστολή τοῦ Τζέφερσον πρός τόν Κοραῆ ἀποτελεῖ ἀδιάψευστο τεκμήριο τῆς ἀρχαιομάθειας τοῦ «πατέρα» τοῦ ἀμερικανικοῦ ἔθνους καί τοῦ θαυμασμοῦ του γιά τήν ἱστορική κληρονομιά μας. 

Ἀξίζει νά τονιστεῖ ὅτι ὁ Τζέφερσον στήν ἐπιστολή του, πού συντάχθηκε στίς 31 Ὀκτωβρίου 1823, ἔγραφε στόν Κοραῆ ὅτι ἡ ἑλληνική Ἐπανάσταση θά μποροῦσε νά πετύχει τούς σκοπούς της μόνο...

Raining Blood

Mankind, in its spiral, rotary motion, as it treads alone on subtle astral paths and unending viscous oceans of time, have to remember what is forgotten and to rediscover what is lost. This song is a key to remembrance. 

Ἡ μαντεία τοῦ Κωνσταντίνου Καβάφη γιά τήν φαύλη ἐξουσία

Ἀπό τήν οἰκία τοῦ ποιητή στήν Ἀλεξάνδρεια τῆς Αἰγύπτου.

Δέν ανησύχησεν ὁ Νέρων ὅταν ἄκουσε
τοῦ Δελφικοῦ Μαντείου τόν χρησμό.
“Τα ἑβδομήντα τρία χρόνια νά φοβάται”.
Εἶχε καιρόν ἀκόμη νά χαρεῖ.
Τριάντα χρονώ εἶναι. Πολύ ἀρκετή
εῖν’ ἡ διορία ποῦ ὁ θεός τόν δίδει
γιά νά φροντίσει γιά τούς μέλλοντας κινδύνους.

Τώρα στήν Pώμη θά ἐπιστρέψει κουρασμένος λίγο,
ἀλλά ἐξαίσια κουρασμένος ἀπό τό ταξείδι αὐτό,
ποῦ ἦταν ὅλο μέρες ἀπολαύσεως -
στά θέατρα, στούς κήπους, στά γυμνάσια...
Των πόλεων τῆς Aχαΐας ἑσπέρες...
Ἄ τῶν γυμνῶν σωμάτων ἡ ἡδονή πρό πάντων...

Aυτά ὁ Νέρων. Καί στήν Ἰσπανία ὁ Γάλβας
κρυφά τό στράτευμά τοῦ συναθροίζει καί τό ἀσκεῖ,
ὁ γέροντας ὁ ἑβδομήντα τριώ χρονώ.

Κωνσταντίνου Καβάφη Ἅπαντα, «Ἡ Διορία τοῦ Nέρωνος», ἐκδοτικός ὀργανισμός Πάπυρος, σελ. 58

Ἡ ἀνθρωπότητα, στή σπειροειδή περιστροφική κίνησή τῆς, στά λεπτοφυή ἀστρικά μονοπάτια καί τά παχύρρευστα ὕδατα τοῦ χρόνου, εἶναι ὑποχρεωμένη νά αναμιμνήσκει, νά λησμονεῖ καί νά επανανακαλύπτει τόν ἑαυτό τῆς. Οἱ περίοδοι τῆς ἀναμνήσεως φέρουν τό χρῶμα, τά ἐμβλήματα καί τήν ἀξία τοῦ χρυσοῦ. Τα γένη, ποῦ εμβαπτίζονται στή γνώση τῆς ἀνάμνησης, εἶναι χρυσά καί οἱ τρόποι τούς ὁμοίως. Ἡ ἐποχή τῆς λήθης εἶναι σιδηρᾶ καί τά παιδιά τῆς φέρουν τά στίγματα τούτου τοῦ μετάλλου, ἐνῶ δοκιμάζονται ἀπό τήν ἰσχύ τοῦ ὅταν πέφτει πυρακτωμένο, ὁρμητικό, τέμνον, ὁδηγημένο ἀπό χέρι ἐχθρικό πάνω στίς σάρκες τούς. 

Στον πολιτισμένο κόσμο, μία μέθοδος γιά νά ἐπανέλθει ἡ γνώση ἀπό ἐκεῖ ποῦ ἀπέδρασε εἶναι ἡ ἀνάγνωση. Δηλαδή, νά διατρέξουν οἱ ὀφθαλμοί, νά ἀκούσουν τά ὦτα, νά αἰσθανθοῦν τά ἀκροδάχτυλα τῶν ἀνθρώπων ψηφία φέροντα τά σύμβολα τῆς

Οἱ Μοῦσες ἐκδικοῦνται τούς μουσάτους

Ἄν χρειαστεῖ νά φορέσουν φουστανέλες γιά νά μείνουν στήν ἐξουσία θά τό κάνουν. Θά σιδερώνουν, μάλιστα, πασίχαροι τίς δίπλες.

Ὦ τοῦ θαύματος! Οἱ κυβερνῶσες μαζορέττες (σ.σ.: αγγλοελληνιστί «τσιρλῆντερς) τῆς Ἀριστεράς καί τῆς Προόδου, ποῦ ξενάγησαν τόν λατρεμένο τους πρόεδρο εἰς τάς Ἀθήνας δέν τόν πῆγαν σέ χοτσπότ. Οὔτε στά συριζιάνικα γραφεῖα τῆς πλατείας Κουμουνδούρου. Οὔτε στήν διακεκαυμένη ζώνη τῆς Πατησίων ἤ στήν πλατεία Βικτωρίας καί ἀλλαχοῦ, ὅπου τά σουαχίλι, τά παστούν καί ἡ ουρντού ἐναλλάσσονται στήν θέση τῆς λίνγκουα φράνκα (σ.σ.: ἡ κοινή γλώσσα συνεννόησης). Δέν σκέφτηκαν νά τόν πᾶνε νά καμαρώσει καμιά ὡραία κατάληψη. Τον ὑποδέχτηκαν καί τόν ξενάγησαν σέ τόπους – σύμβολα ἑνός κόσμου καί μίας κοσμοθέασης πού πολεμᾶ

Ὁ Θεός νά συγχωρήσει τόν Στεφανόπουλο πού ἔβλαψε τήν Ἑλλάδα

Ὅταν ἀνακοινώνονται θάνατοι σημαντικῶν προσωπικοτήτων ἀπό τόν χῶρο τῆς πολιτικῆς, τῆς οἰκονομίας καί τῆς Τέχνης ὑπάρχει ἕνας ἄγραφος νόμος: νά ἐκφράζεται παντοιοτρόπως καί ἀπό ὅλα τά ΜΜΕ ἡ θλίψη ἀνθρώπων πού τόν γνώρισαν ἀλλά καί ἄγνωστων πρός αὐτόν. Τηρεῖται ἐπίσης ἡ συνήθεια νά καλλιεργεῖται ἕνα κλίμα συντριβῆς γιά τόν πρόωρο ἤ ἀναμενόμενο χαμό τοῦ διάσημου τεθνεῶτος. Το ἴδιο ἔγινε καί στήν περίπτωση τοῦ πρώην προέδρου τῆς δημοκρατίας Κωστή Στεφανόπουλου.

Ὁ νεκρός παρουσιάζεται ὡς ἕνας ἄνθρωπος πού ὑπηρέτησε τό ἔθνος καί τήν πατρίδα μέ τρόπο ἐπωφελή γιά τόν λαό. Αὐτό εἶναι ἀνακριβές. Μπορεῖ ὁ ἐκδημήσας νά ἦταν συμπαθής -τουλάχιστον στόν ὕστερο καίρό τῆς πολιτικῆς του σταδιοδρομίας ὅταν λειτούργησε σάν ὑπάλληλος τῆς κυβέρνησης Σημίτη- μιά καί ἡ συμπάθεια ἐξαρτᾶται πάρα πολύ ἀπό τήν ἄποψη πού ἐκφράζει ἡ κατεστημένη ἐνημέρωση καί ὅλοι οἱ μηχανισμοί παραγωγῆς ἰδεολογίας. Αὐτά καί ἐπί Στεφανόπουλου καί τώρα ἀνῆκαν καί ἀνήκουν στόν χῶρο πού ἐξέφραζε καί ἐκφράζει τήν κυβέρνηση Σημίτη, Παπανδρέου καί τήν εὐρύτερη Ἀριστερά - κομμουνιστική και "εὐρωπαϊκή". 

Ὁ Κωστής Στεφανόπουλος ἦταν ἕνας ἄνθρωπος ὁ ὁποῖος δέν μποροῦσε νά

Τραμπ-άλαλα τά χείλη τῶν ἀσεβῶν

Το βαθύ κράτος μέ τό ρηχό μυαλό καί τήν πετρωμένη καρδιά ἄς ὑποδείξει 39 ἀριθμούς στό Τζόκερ νά παίξουμε τά 6 

Δέν ἤθελε καί μεγάλα ἀποθέματα φαντασίας γιά νά ποντάρεις σέ νίκη τοῦ Ντόναλντ Τραμπ. Ὅλα τά χαρτιά πού βγάζει ἀπό τό μανίκι τῆς ἡ ὑπερδομή γιά νά τά σπρώξει στήν πράσινη τσόχα τῆς πολιτικῆς ἀντιμετωπίζονται ἀπό τούς ἐκλογεῖς ὄχι σάν τραπουλόχαρτα, ἀλλά σάν χρησιμοποιημένα χαρτιά ὑγείας - καί ἔχουν τή μοίρα αὐτῶν τῶν ἀπαραίτητων ἀλλά ἀηδιαστικῶν (μετά τή χρήση) προϊόντων.
Με τό δικό μας δημοψήφισμα φάνηκε ξεκάθαρα ἡ ρωγμή στόν τάχα... ἀδιαπέραστο τοῖχο τῶν εταιριών μετρήσεων, οἱ ὁποῖες ἔγιναν περισσότερο ρεντίκολο ἀπό ἐκείνους ποῦ διαρρήγνυαν τά ἱμάτιά τούς γιά τήν ἀκρίβεια τῶν προβλέψεων. Το «Ὄχι» ἐπικράτησε κόντρα σέ ὅλες τίς ἐκτιμήσεις ἀλλά καί τίς προσδοκίες τοῦ Τσίπρα, ὁ ὁποῖος ἔλυσε τό «προβληματάκι» πού τοῦ προκάλεσε ἡ λαϊκή ψῆφος μέ τρόπο ἁπλό: ἔκανε κωλοτούμπα καί μεταμόρφωσε τό «Ὄχι» σέ ἕνα ὡραιότατο «Ναί». Ἀπό κεῖ καί πέρα τό πῆγε τυφλοσούρτη. Εἶναι μέχρι νά

Donald Trump takes back America

Brexit, ἀμερικανικές ἐκλογές. Μία σειρά ἀπό ἐπικές μάχες κερδίζονται. Οἱ λαοί διεκδικοῦν καί παίρνουν πίσω τίς χῶρες τους ἀπό τά συνασπισμένα μπλόκ συμφερόντων τοῦ ἀεριτζίδικου, μή παραγωγικοῦ χρήματος, τῆς προπαγάνδας πού ὑποδύεται τήν δημοσιογραφία καί τῶν ὑπόλοιπων μηχανισμῶν παραγωγῆς ἰδεολογίας καί κυρίαρχης ἄποψης. Ἡ ἀδιάκοπη ροή τῆς Ἱστορίας ἀλλάζει πάλι τή διαδρομή της. Καμία λέξη δέν πάει χαμένη. Οὐδείς ἀγώνας γιά τό ἔθνος, τήν πατρίδα, τήν ἀξιοπρέπεια καί τήν δικαιοσύνη δέν εἶναι ἄσκοπος. Θερμά συγχαρητήρια στόν ἀμερικανικό λαό γιά τήν ἔμπρακτη περιφρόνηση τοῦ δυσώδους κατεστημένου τῆς παρακμῆς.

Καρανταῆδες, καρασεβντάδες, καραγκιόζηδες

Ἡ ἀνθρωπιστική Δύσις καί τό ἑλληνόφωνο καθωσπρεπειστάν ἀπεχθάνονται τήν βία, παρεκτός ἄν στήν οὔγια γράφει Τουρκία. Τότε τούς ἀρέσει!

Μία ἀρχική διαπίστωση: στήν ὑποδοχή Τούρκου ἠθοποιοῦ, ὁ ὁποῖος παίζει σ' ἕνα σελτζουκικό σίριαλ πού τιτλοφορεῖται «καρα-κάτι-τέτοιο», πῆγαν χιλιάδες τσαοῦσες (πού θά 'λέγε κι ὁ ἀσύγκριτος Γιῶργος Μαρῖνος). Καί φώναζαν καί οὔρλιαζαν καί σκλήριζαν ἀκατάληπτα λόγια λατρείας καί θαυμασμοῦ γιά τόν ἀπόγονο τοῦ Ἄλπ Αρσλάν, ὁ ὁποῖος τούς ἔχει κλέψει τίς καρδιές, ἀφοῦ πρῶτα κατέλαβε δικαίωμα παρουσίας στά κρίσιμα τετραγωνικά ἑκατοστά πού καταλαμβάνει στίς οἰκίες ἡ συσκευή τῆς τηλεόρασης. Πρῶτα στήν τιβί κι ὕστερα στή ζωή ὁ πρωταγωνιστής τοῦ «καρά-νταλγκά».

Στην ὑποδοχή τῶν ὀστῶν τῶν 16 ἡρώων πού ἔπεσαν τό 1974 κατά τή διάρκεια τῆς μυστικῆς ἀποστολῆς «Νίκη», ἐνῶ κατευθύνονταν

Ἀλβανικός «φανατισμός» καί τουρκικά συμφέροντα

Ἔνας ἀπὸ τοὺς μεγαλύτερους μύθους που καλλιεργεῖται στὴν Ἑλλάδα καὶ στὸ σύνολο τῶν χωρῶν που μαστίζονται ἀπὸ τὸν ἰὸ τῆς πολιτικῆς ὀρθότητας εἶναι ἡ «καλοσύνη» καὶ ἡ «μετριοπάθεια» στὶς διεθνεῖς σχέσεις καὶ ἡ εξυπηρέτηση αὐτῶν τῶν ἀξιῶν καὶ συμπεριφορῶν ἀπὸ ἡγέτες γεμάτους «κατανόηση» καὶ αἰσθήματα «ἀλληλεγγύης» γιὰ ὅλο τὸν κόσμο. Κάτι τέτοιο δεν ὑπάρχει.
Τὸ μόνο ποὺ ὑφίσταται στὸν κόσμο τῆς διπλωματίας καὶ στὶς διακρατικὲς σχέσεις εἶναι τὸ συμφέρον. Ὅπως εἶχε πει ὁ Οὐίνστον Τσόρτσιλ «οἱ ἄνθρωποι εἶναι ἐφήμεροι, ἀλλὰ τὰ συμφέροντα εἶναι αἰώνια». Τὰ συμφέροντα ὑπηρετοῦν οἱ κυβερνῆτες ὅλων τῶν χωρῶν τοῦ κόσμου. Άλλοι τὰ δικὰ τους κὶ ἄλλοι τῶν λαῶν τους.
Τὸ μόνο ποὺ διαφοροποιεῖ τὶς πρακτικὲς καὶ ρητορικὲς ἐπιδόσεις τους εἶναι ἡ ἤπειρος στὴν ὁποία βρίσκονται καὶ τὸ πόσο ἀπροκάλυπτα διατυπώνουν τὶς θέσεις τους.
Έτσι καὶ ἡ Ἀλβανία, μία χώρα ποὺ δημιουργήθηκε για νὰ ἐξυπηρετεῖ τὰ ἰταλικὰ σχέδια καὶ τώρα βρίσκεται προσδεδεμένη στὸ ἄρμα τῆς Τουρκίας, παραδοσιακὰ λειτουργεῖ ἐναντία στὶς

Καθημερινά γράφεται Ἱστορία

Ἡ φωτογραφία ἀπό τό http://pheidias.antibaro.gr/

Στίς μέρες μας δέν ἔλαχε πόλεμος - τουλάχιστον ἀπό αὐτούς πού κηρύσσονται ἐπισήμως. Παρά ταῦτα εἴμαστε ὑποχρεωμένοι νά μαχόμαστε.

Ἄν ἐξεταστεῖ μακροσκοπικά ὁ ἀνθρώπινος βίος, τίποτα δέν ἀξίζει τόσο ὅσο τό σωστό. Ὅταν καλεῖσαι νά τό πράξεις καί νά πληρώσεις ἐπί τόπου τό κόστος, δέν μπορεῖς νά δεῖς πολύ ψύχραιμα τά πράγματα, γι' αὐτό καί ἡ κρίσιμη ἀπόφαση τή στιγμή τῆς κρίσεως ἔχει ἀνεκτίμητη ἀξία. Ἐκεῖνοι πού θυσιάζουν τή ζωή τους γιά κάποιο ἰδανικό χάνουν ὅ,τι ἔχουν καί ταυτόχρονα δέν χάνουν τίποτα. Ἡ ἐγγύηση τῆς θνητότητας πού παρέχει κάθε γέννηση τηρεῖται κατά γράμμα.

Ἄν οἱ 300 τοῦ Λεωνίδα ἔκαναν τεμενάδες στόν Ξέρξη, φυσικά καί δέν θά ζοῦσαν σήμερα καί -ἀκόμα πιό φυσικά- θά ἀποτελοῦσαν ἕναν ἀπό τούς πολλούς λεκέδες τῶν σελίδων τῆς ἑλληνικῆς Ἱστορίας. Το αὐτό ἰσχύει καί γιά τούς ὑπερασπιστές τῆς Κωνσταντινούπολης τό 1453, γιά τούς ΕΛΔΥΚάριους στήν Κύπρο τό 1974, γιά τούς πολεμιστές μας στόν

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ 28.10.1940

Δοξαστικό γιά τό 1940

Εἶμαι πλούσιος. Πολυώνυμα δῶρα λαχών εἰμί. Εὐχαριστῶ τόν Θεό καί ὅλες τίς συνοδές δυνάμεις γιά αὐτό. Νά ἐξηγήσω θέλω τόν πλοῦτο μου γιά νά τόν μοιραστοῦν ὅσοι ἐπιθυμοῦν παρόμοιο νά ἔχουν. Ὑπάρχει ἄφθονος γιά ὅλους. 

Κέρδος πρῶτο: Ἔχω γνωρίσει ἀνθρώπους πού νίκησαν, νικοῦν, δείχνουν πώς θά νικήσουν τήν πτωτική φύση τῆς σαρκός. Ἥρωες σιωπηλούς καί χαμογελαστούς σάν τόν γλυκό Ἀπόλλωνα πού πυρπολεῖ καί καταναλώνει τίς ψυχές πάνω στόν πανίερο Κύνθο. Ἁγίους καί μάρτυρες, ὁσίες πού πυράκτωσαν τό μέταλλο τῆς καλοσύνης τους στήν Κόλαση τῆς πραγματικότητας. Γιά μένα οἱ ζῶντες καί οἱ τεθνεῶτες ἥρωες, μάρτυρες, ἅγιοι καί διαλεχτοί ἀποσυνάγωγοι εἶναι ἕνα ἑνιαῖο σύνολο μέ τό ὁποῖο οὐδέποτε σταματῶ νά διαλέγομαι. Ὁδοδεῖκτες καί παρηγοριά στίς ἄνυδρες ὧρες τοῦ καμάτου.

Κέρδος πρώτιστο: Κομπάζω. Δέν θά ἔπρεπε ἀλλά συνάμα δέν θά μποροῦσα καί νά τό ἀποφύγω. Εἶμαι...

Ἡ ἀθηναϊκή ὄψη τοῦ Καρατσίου

 Ἀκαδημίας, στό ὕψος τῆς πλατείας Κάνιγγος. Χαλιά, κιλίμια, μοκέτες καί ἄλλα τινά καταλαμβάνουν σημαντικό τμῆμα τοῦ ξεχαρβαλιασμένου πεζοδρομίου. 

Ἑλλάδα - Πακιστάν, ἕνας Καμίνης δρόμος. Καί μία ἰδεολογία σάν τοῦ Καμίνη. Καί μπόλικοι ψηφοφόροι τρέντουλες, μούλτι κουτοί καί ἀφελληνισμένοι.

Τι ἑλληνικό ἀπέμεινε στό ἱερόν πτολίεθρον, τήν πόλη τῶν πόλεων, ἐκεῖ ὅπου μονομάχησαν δύο θεοί γιά νά δώσουν τό ὄνομά τους καί νίκησε τελικά ἡ Ἀθηνᾶ μέ τήν ἐλιά τῆς; Πού βρίσκονται οἱ ἴσκιοι οἱ ἀρχαῖοι, τά φῶτα τά ἐκθαμβωτικά ἑνός πολιτισμοῦ ποῦ ἔκανε τή ζήση τῆς ἀνθρωπότητας αξιοβίωτη;

Σάν νά ἔχασε τόν πόλεμο ἡ Ἑλλάδα καί οἱ ἐπικρατήσαντες μᾶς ὑποχρεώνουν νά περνᾶμε καθημερινά κάτω ἀπό τά Καυδιανά Δίκρανα τῆς ταπείνωσης. «Οὐαί τοῖς ἡττημένοις», τό μότο ἑνός κράτους καί μίας διοικητικῆς μηχανῆς πού δέν θέλει νά βλέπει οὔτε ἴχνος οὔτε ὑποψία ἑλληνικότητας στό τοπίο. Μόνο ἡ ἀσχήμια εἶναι ἀρεστή, τό ἐμπόριο ναρκωτικῶν στούς δρόμους, οἱ λακκοῦβες, οἱ πλιατσικολόγοι, οἱ μαχαιροβγάλτες, οἱ ἀπαίσιοι

Σ’ ἕνα γράμμα ὅλη ἡ ἀλήθεια

«Νομίζω, λοιπόν, ὅτι τὸ γράμμα Ε δὲ συμβολίζει οὔτε ἀριθμὸ οὔτε σειρὰ οὔτε σύνδεσμο οὔτε κάποιο ἄλλο ἀπὸ τὰ ἐλλιποῦς σημασίας μόρια. Ἀλλὰ εἶναι μία αὐτοτελὴς προσαγόρευση καὶ προσφώνηση τοῦ θεοῦ, ἡ ὁποία μὲ τὴν ἐκφώνησὴ τῆς κάνει αὐτὸν που τὴν πρόφερε νὰ συλλαμβάνει τὴν δύναμη τοῦ θεοῦ. Γιατὶ ὁ θεὸς σὲ κάθε ἕναν που προσέρχεται ἐδῶ ἀπευθύνει τὸ γνῶθι σαυτὸν σὰν ἑνὸς εἴδους χαιρετισμό, ὁ ὁποῖος δὲν εἶναι σὲ καμιὰ περίπτωση κατώτερος ἀπὸ τὸ ‘χαῖρε’. Ἐμεῖς, πάλι, ἀπαντώντας στὸ θεὸ λέμε «εἶ-σαι»(=εἶ)», θεωρώντας ὡς ἀληθὴ, ἀψευδὴ καὶ μόνο ταιριαστὴ μόνο σ’ ἐκείνον προσφώνηση αὐτὴν ποῦ σημαίνει τὸ εἶναι».

Πλουτάρχου, «Περὶ τοῦ Ει τοῦ ἐν Δελφοῖς», 392a, ἐκδόσεις Ζῆτρος, σελ. 329

Ὁ Πλούταρχος ἦταν ὁ πρεσβύτερος τῶν ἱερέων τοῦ Ἀπόλλωνος στὸ μαντεῖο τῶν Δελφῶν καὶ ὁ καθ’ ὕλην ἁρμόδιος γιὰ τὴν ἑρμηνεία τῶν πυθικῶν χρησμῶν. Ἡ ζωὴ τοῦ καὶ τὸ ἔργο τοῦ ἀπέχουν παρασάγγας ἀπὸ τὴν ἰδέα ποῦ μπορεῖ νὰ ἀναπτύξει κάποιος ἀγχωμένος καὶ παραζαλισμένος ἄνθρωπος τῶν ἡμερῶν μᾶς περὶ τοῦ ἰδανικοῦ, κατὰ φύσιν καὶ σὺν θεῶ ζῆν. Το «Περὶ τοῦ Ει τοῦ ἐν Δελφοῖς» ἀπ’ ὅπου προέρχεται τὸ

Κατά μόνας ἀλεποῦδες, συλλογικά ἀνόητοι

Ὁ ναός τοῦ Ὀλυμπίου Διός ὑπό τό σεληνόφως. Το ἔργο θεμελιώθηκε ἐπί Πεισιστράτου.

«Εἰ δέ πεπόνθατε λυγρὰ δι’ ὑμετέρην κακότητα, μή θεοῖσιν τούτων μοῖραν ἐπαμφέρετε· αὐτοί γάρ τούτους ηὐξήσατε ῥύματα δόντες, καί διά ταῦτα κακήν ἔσχετε δουλοσύνην. ὑμέων δ’ εἷς μέν ἕκαστος ἀλώπεκος ἴχνεσι βαίνει, σύμπασιν δ’ ὑμῖν χαῦνος ἔνεστι νόος· ἔς γάρ γλῶσσαν ὁρᾶτε καί εἰς ἔπη αἱμύλου ἀνδρός, εἰς ἔργον δ’ οὐδέν γιγνόμενον βλέπετε».

«Κι ἄν δεινοπαθεῖτε ἐξαιτίας δικῶν σας κακῶν πράξεων, νά μήν κατηγορεῖτε τούς θεούς γιά τήν μοίρα σας. Ἀφοῦ ἐσεῖς οἱ ἴδιοι τούς κάνατε μεγάλους ὑποστηρίζοντάς τους, γι’ αὐτό πέσατε σέ ἄθλια σκλαβιά. Ὁ καθένας ἀπό σᾶς βαδίζει στά χνάρια τῆς ἀλεποῦς ἀλλά ὅλοι μαζί γίνεστε ἀνόητοι. Γιατί κοιτᾶτε τί καί πὼς λέει τά λόγια του ὁ δόλιος ἄνθρωπος ἀλλά δέν προσέχετε τίς πράξεις του».

Στίχοι τοῦ Σόλωνος τοῦ Ἀθηναίου (απ. 11 στ.3-8), M. L. West, Iambi et Elegi Graeci, vol. 2, Oxford: Clarendon Press, 1972 

Ὁ Σόλων (638– 558 π.Χ.) ἦταν μία ἀπό τίς πολυσχιδεῖς προσωπικότητες πού συνέβαλαν στήν οἰκοδόμηση τοῦ ἀξιοζήλευτου πολιτισμικοῦ ἐπιτεύγματος τῶν Ἀθηνῶν. Ἦταν νομοθέτης, ποιητής καί φιλόσοφος. Ὁ Παυσανίας στό «Ἑλλάδος Περιηγήσεως» (10.24.1-8) ἀναφέρει ὅτι στόν πρόναο τοῦ Μαντείου τῶν Δελφῶν, στά παραγγέλματα πού ἀποτελοῦσαν ὁδοδεῖκτες γιά ἕναν ἐνάρετο καί εὐδαίμονα βίο περιλαμβάνονταν ἀποφθέγματα τῶν Ἑπτά Σοφῶν – κι ἕνας ἀπό αὐτούς ἦταν ὁ Σόλων. 

Το ἔργο του, εἰδικά ἐκεῖνο τῆς ἀναδιάταξης τοῦ ἀθηναϊκοῦ νομικοῦ καθεστῶτος, μαρτυρᾶ τήν βαθιά κατανόηση τοῦ Ἕλληνα σοφοῦ γιά τήν ἀνθρώπινη φύση καί τίς εὐαίσθητες ἰσορροπίες στόν οἰκονομικό καί κοινωνικό βίο τῆς πόλης του. Εἶχε ἀντιληφθεῖ ξεκάθαρα τίς δυνατότητες τῶν προσώπων καί τίς ἀδυναμίες τοῦ ὄχλου. Προσπάθησε, μέ μεγάλα ποσοστά ἐπιτυχίας, νά περιορίσει τίς εὐκαιρίες τῶν δημαγωγῶν νά ἐνδυθοῦν τήν ἀρχοντική ἀλουργίδα καί νά ὑποχρεώσουν τούς πολίτες νά βιώσουν τήν στυφή γεύση τῆς ἀνελευθερίας.

Οἱ στίχοι στήν ἀρχή τοῦ παρόντος ἠχοῦν ἀπό τήν προκλασσική Ἀθήνα μέχρι σήμερα κι ὁ ἀντίλαλος τῆς ἐπαλήθευσής τους δέν ἔχει χάσει οὔτε απειροστημόριο ἀπό τήν ἐκκωφαντική ἔντασή του. 

Οἱ Ἀθηναῖοι τῆς ἀρχαιότητας, οἱ τόσο ξακουστοί γιά τήν ευφυΐα καί τόν πολιτισμό τούς, σέ διάφορες στιγμές τῆς Ἱστορίας τούς ἀπεδείχθησαν...

Τηλεφωνική ξενοκρατία

Ἀνὰ περίπου εἴκοσι χρόνια οἱ Ἀμερικανοὶ παρεμβαίνουν στρατηγικὰ στὰ ἑλληνικὰ πράγματα χρησιμοποιώντας μόνο μία τηλεφωνικὴ συσκευή. Το 1996 ὁ Μπὶλ Κλίντον, ἐπειδὴ γνώριζε καλὰ τὰ μηδενικὰ ἀποθέματα πατριωτισμοῦ, θάρρους καὶ ἀξιοπρέπειας ποὺ εἶχαν ὁ Κώστας Σημίτης καὶ ἡ κυβέρνηση του, σήκωσε τὸ ἀκουστικὸ τοῦ τηλεφώνου καὶ ὑπαγόρευσε τὴν ἰταμὴ ὑποχώρηση τῶν Ἰμίων.

Ἡ κυβέρνηση Σημίτη διέπραξε προδοσία ὑποστέλλοντας τὴν σημαία ἀπὸ ἐθνικὸ ἔδαφος, ἀποσύροντας τὶς Ἔνοπλες Δυνάμεις ποὺ τὸ προστάτευαν καὶ κουκουλώνοντας μὲ ἄθλιο τρόπο τὴν δολοφονία τῶν τριῶν ἡρώων ἀξιωματικῶν μας ἀπὸ τοὺς Τούρκους. Γιὰ νὰ τὰ κάνει ὅλα αὐτά, ἀρκοῦσε ἕνα τηλεφώνημα ἀπὸ τὸν Κλίντον.

Ἡ Ἱστορία, ἡ ὁποία ἐπιμένει νὰ σαρκάζει καὶ νὰ ἐπαναλαμβάνεται, τὸ 2015 μᾶς ἀπέδειξε ὅτι τίποτε δὲν ἔχει ἀλλάξει. Ἡ ξενοκρατία μένει ἴδια καὶ ἀπαράλλαχτη καὶ ἡ ἐθνικὴ κυριαρχία καθὼς καὶ ὁ σεβασμὸς στὴ λαϊκὴ βούληση μπορεῖ νὰ ὑπάρχουν - ἀρκεῖ νὰ μὴν

Οἱ νόμοι πού διέπουν τήν λειτουργία τοῦ σύμπαντος προϋπάρχουν τῆς δημιουργίας του.

Ἰωάννης Σχοινᾶς: ἥρωας ἐν εἰρήνη

1. Καθιστός (αριστερά) στό βιβλιοπωλεῖο «Νέα Θέσις». 2. Ἀπό πρόσφατη ὁμιλία του. 3. Σε ἐκδήλωση τοῦ ΕΝΕΚ.

Οἱ οὐρανοὶ πλουτίζουν μὲ Ἕλληνες, ποὺ πολέμησαν ὑπὲρ βωμῶν, ἑστιῶν καὶ ἀθανάτων ἰδεῶν. 

Ὁ Ἰωάννης Σχοινᾶς, ὁ ἐκδότης τοῦ οἴκου «Νέα Θέσις» καὶ ἱδρυτικὸ μέλος τοῦ ἐθνικιστικοῦ κόμματος ΕΝΕΚ πέθανε τὸ βράδυ τῆς Πέμπτης. Πάλεψε τὸν καρκίνο. Ἡττήθηκε. Στις ὧρες πoὺ ἡ αρρώστια σφυροκοποῦσε μὲ πόνους τὸ κορμὶ τοῦ, διόρθωνε χειρόγραφα. Γνώριζε γὰρ ὅτι μόνο τὸ ἔργο μένει πίσω καθὼς καὶ τὰ παιδιὰ ποὺ κάποιος μπορεῖ νὰ ἔχει κάνει. Γι’ αὐτὸ ἐπέμενε μέχρι τέλους νὰ ἐργάζεται πυρετωδῶς γιὰ τὴν παραγωγὴ ἑλληνοκεντρικῶν βιβλίων. Στις 21 Μαΐου, στέλνοντας μήνυμα πρὸς ὅλους ὅτι ἤξερε τὶ ἐρχόταν, ἀνάρτησε στὸν λογαριασμὸ του στὸ Facebook ἕνα ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ «Σταμάτημα» τοῦ Ἴωνος Δραγούμη, τὰ ἅπαντα τοῦ ὁποίου κυκλοφοροῦν ἀπὸ τὴ «Νέα Θέση»:
«Ἕνα ἀπομένει γιὰ μένα ὅσος καιρὸς μοῦ μένεται ἀκόμα νὰ ζήσω, θὰ τὸν περάσω πέρα ἀπὸ

ΙΩΑΝΝΗΣ ΣΧΟΙΝΑΣ, ΑΘΑΝΑΤΟΣ!

Γιὰ τὸν Μυκηναῖο βασιλέα τῶν Ἑλληνικῶν Γραμμάτων Ἰωάννη Σχοινᾶ ποὺ ἀναχώρησε σήμερα γιὰ τὰ Ἠλύσια Πεδία. Οἱ κτύποι τῆς καρδιᾶς τῶν ὁπλιτῶν τῶν φαλάγγων ποῦ ἐξόπλισες μὲ γνώση θὰ ἀκολουθοῦν τὸν ρυθμὸ σου. Εὐγνωμονῶ τὴν Εἱμαρμένη ποὺ σὲ γνώρισα. Καλὸν πλοῦν στὰ αἰώνια ὕδατα.